merhabalar,
biraz uzun yazdım kusura bakmayın...
14 yıllık evliyim,kendisini pek sevmem ama eşimin annesi olduğu için saygı duyuyorum sadece,yıllardır hep bir muzurluk yapmıştır ve genellikle ondan kaynaklı tartışmalar olmuştur bu evde..
günümüzün en büyük sorunu olan kayınvalide olaylarının ucu bucağı yok biliyorum,ilk olarak söylemek istediğim şey ne kadar alttan alınırsa o kadar tepenize çıkıyorlar,en azından yeni evlilere yolunu bulamayanlara hitafen...
herşeye tamam demek de pek ışık tutmuyor yolunuza,sınırları koymak gerekiyor,herkesin olduğu konumu bilmesi gerekiyor..
yıllardır evime karışır,alınan şeyler gözüne batar,bir yere giderken onu götürmediğim için zaman zaman laf soktuğu da oldu,ben mutluysam o mutsuz,beni zaten başında hiç istemedi,birşey dediğin de istemediği bir cevabı insanı şekilde de yanıtlasam mutlaka ortalık alevlenir,eşyalarımın yerlerine karışmıştır zaman zaman onun istediği gibi olmadığı için de tartışmalar çıkarmıştır,hep bir yönetme arzusu var bu varlıklar da,hatta ileri gidip maaşı onun eline vermemizi de istemiştir,altlı üstlü oturuyoruz ama ben hep öesafeliyim pek gitmem o da pek gelmez,cahillik dönemlerimde ona çok yakındım,beni ötelese de ben yakın davranırdım,sonra gözümü açtım ve mesafe koydum,yıllarca eşimi doldurmaya çalıştı alttan alttan,ben sonradan öğrendim,eşim aramıza hiç girmez,ama ben bu kadınla aynı ortam da yaşamaktan yoruldum,ilk zamanlar eşimin beynini kemiriyordum annesini şikayet ediyordum,o zaman da tartışma çıkıyordu,kavgalarımıza karışmasa da ben şikayetlenince rahatsız olur,sonuçta onun annesi,sorunlarımızı kendimizin halletmesi gereken bu konu da hem içimi dökmek hem de evlilik birliğimiz adına tecrübelerimi paylaşmak istedim bir yandan,annesiyle kavga ettiğimiz de şikayetlenmek sadece bizim evliliğimize çomak sokuyor,bu konuları eşlerimize yansıtmadan halletmemiz gerekiyor eğer eşlerimiz gaza gelip bir bomba gibi üzerimize gönderilmemişse.
biz tepki verip ortalık karıştıkça onlar mutlulaşıyor,bu yüzden sükunet ve dik şekilde hayatta kalmalıyız bu yolda,oğullarını paylaşamayan annelere oğullarını bırakmak yerine eşlerimizle bir sorunumuz yoksa daha çok kenetlenmeliyiz ki o zaman eş de bu durumlar da bizden yana rahatsızlık duymuyor,
Ve 2 gün önce bir kedi mevzusundan son tartışmamızı yaptık,evime kedi sokmayacakmışım hanfendi öyle dedi,ben de neden herşeye karışıyorsun dediğim de annesine küfür etmişçesine tamam kapattım ağzımı açmıyorum çenemi vs vs triplere girdi,ben de yıllardır bana yaptığı mobingi yüzüne yüzüne vurdum,o zaman da ben kaynana sen gelinsin bana parlıyorsun dedi,ben ne zaman konuşsam altında birşey arıyorsun hiç konuşmayacak mıyım sinirlerim bozuluyor artık dedim, insanların yanında oldukça sevecendir bana kızım kızım diyen bir kız verdim bir kız aldım diyen bir kadının ifadesi böyle işte,asla anne kız olamazsınız,unutun bunu,sonra da eşime dönüp bak bak gördün mü ne diyor bu kadın konuşunca sinirlerim bozuluyor diyor bana dedi,eşim de öyle bişey demediğimi ifade etti ona,ben de kalktım çıktım odadan bir süre sonra kalktı gitti.Beni sevmediğini belli ederken çocuklarımı yalıyor olması da ilginç bir konu,ben birini sevmiyorsam çocuklarını da sevmem nasıl bir psikolojik rahatsızlık.
ilginç olan kısmı oğlu sıkıştığı zaman maddi destek de bulunur,bu destek benim haneme girsin istemiyorum ama eşim hayır demiyor,madem beni sevmiyorsun neden bunu yapıyorsun,oğlunun işine yarayan şeyin bana da faydası var netice de,kendisi beni sevmese de hastalık vs durumlar olduğu zaman oğlunun yerine beni arar en zor zamanların da ben koşarım,babam beni çirkef büyütmedi bu yüzden bu medeniyet dışı kalmış tek dişli canavara uyum sağlamak da zorlanıyor olsam da hala hayattayım zafer ikimizin de değil henüz,bu dehşetül vahşet varlıklar oğullarını everince evrim geçiriyor bize de bununla yaşamak kalıyor
bu kadın gerçekten bana karşı ne hissediyor ?
