Ailelerimiz kapı gibi arkamızda çok şükür. Konuyu kapatmıştım ama çok sinirlendim bunu okuyunca. Sizin yaşamınızı bilmiyorum ama kendimden örnek vererek devam edeyim peki ben o zaman. 4 yıl ünv okudum, 2 yıl master yaptım, 3,5 yıl doktora yaptım. Ailem maddi manevi hep arkamdaydı. Onların maddi desteği olmasaydı aldığım asistan maaşıyla zor doktora yapardım ben. Allah şükür artık yardımcı doçentlik kadrosuna atandım, nişanlımın da çok iyi bir işi ve geliri var. Anlıyacağın arkadaşım maddi olarak ailelerimize yük olmak zorunda değiliz bundan sonra. Adam zaten kaç yıl okutmuş beni, bilmem hesaplayabildin mi. Artı kardeşim de benzer şekilde. Bundan sonra biz onlara maddi destek sağlıyoruz gerektiğinde. (Gerekmese bile, ihtiyaçları olmasa bile bunu yapmak, bana inanılmaz bir mutluluk ve huzur veriyor). Anladığın gibi arada derede kalma durumu (artık o neyse tabi) yok

Ailelerin reddetmesi nerden çıktı onu da anlamış değilim. (Elbette öyle örnekler de vardır ama bunu bu şekilde genelleyemezsin sen) Hatta bu şekilde genelleyerek haddini de aşamazsın. Diğer taraftan insan evlenen evladına elbette yardım edebilir, eder de ama evlatların ödeyebilecek gücü varsa (kaldı ki herşey bilmem kaç taksitle alınıyor artık) ve aileler de çok varlıklı değilse; bu durum biraz da evlatların vicdanıyla alakalı bir durum oluyor bence. Son olarak, son cümlene de şöyle cevap vermek istiyorum: Evet herşeyimizi kendimiz alıyoruz ve bununla gurur duyuyoruz, arkamızda yıllardır kapı gibi duran ailelerimize de sonsuz minnet duyuyoruz.