40 yaş hiç evlenmemiş kadın ile boşanmış 1 çocuk olan adam

A

almila03

Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
20 Aralık 2024
Mesajlar
22
Emoji Skoru
32
Puanlar
8
Yaş
41
Öncelikle merhabalar.isin içinden çıkamadığım bir derdim var ve sizinle paylaşmak ve akıl almak istedim.ben 40 yaşındayım ve hiç evlenmedim.bu güne kadar mantıklı iyi diyebileceğim biri girmedi hayatıma.oyle adam akıllı bir iliskimde olmadı açıkçası.son görüştüğüm kişi hayatımın hatasıydı. Aşırı sinirli, inat, anlayışsız ve en önemlisi yalancı biri çıktı.evlenmis boşanmış ve bir oğlu olduğunu öğrendim.bana kendisi söylemedi ben birinden öğrendim.ogrenince ayrilmak istedim.tehtitler hakaretler, çok yıprandım.erkeklere olan güvenimi sarstı benim.kotu günlerdi bitti.üzerinden 4 yıl geçti.simdi kader mi bilemiyorum biri çıktı karşıma 40 yaşında, oda evlenmiş boşanmış ve 14 yaşında bir oğlu var..direk söyledi bana başında.anlatti herşeyi.bir yıl kadar benimle görüşmek için uğraştı.ama ben önceki yaşadıklarımdan dolayı red ettim sürekli. ama o hiç pes etmedi kendini anlatmaya çabaladı durdu.sonra konuşmaya başladık ama bir ilişki içinde değil konuşmamız öyle sohbet gibi.onunla konuşmanın çok iyi geldiğini hissettim beraber ortak nokta bulmak beraber gülebilmek aynı hastalıklarla sınanmak aynı hayali kurabilmek güzel geldi.oda evlenmek istediğini söyledi tekrar, seninle anlasabiliyorum bunu anladım dedi.ne kadar iyi gelsede ben kabul edemiyorum. bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
 
almila03 .!.:
Öncelikle merhabalar.isin içinden çıkamadığım bir derdim var ve sizinle paylaşmak ve akıl almak istedim.ben 40 yaşındayım ve hiç evlenmedim.bu güne kadar mantıklı iyi diyebileceğim biri girmedi hayatıma.oyle adam akıllı bir iliskimde olmadı açıkçası.son görüştüğüm kişi hayatımın hatasıydı. Aşırı sinirli, inat, anlayışsız ve en önemlisi yalancı biri çıktı.evlenmis boşanmış ve bir oğlu olduğunu öğrendim.bana kendisi söylemedi ben birinden öğrendim.ogrenince ayrilmak istedim.tehtitler hakaretler, çok yıprandım.erkeklere olan güvenimi sarstı benim.kotu günlerdi bitti.üzerinden 4 yıl geçti.simdi kader mi bilemiyorum biri çıktı karşıma 40 yaşında, oda evlenmiş boşanmış ve 14 yaşında bir oğlu var..direk söyledi bana başında.anlatti herşeyi.bir yıl kadar benimle görüşmek için uğraştı.ama ben önceki yaşadıklarımdan dolayı red ettim sürekli. ama o hiç pes etmedi kendini anlatmaya çabaladı durdu.sonra konuşmaya başladık ama bir ilişki içinde değil konuşmamız öyle sohbet gibi.onunla konuşmanın çok iyi geldiğini hissettim beraber ortak nokta bulmak beraber gülebilmek aynı hastalıklarla sınanmak aynı hayali kurabilmek güzel geldi.oda evlenmek istediğini söyledi tekrar, seninle anlasabiliyorum bunu anladım dedi.ne kadar iyi gelsede ben kabul edemiyorum. bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
Genişletmek için tıkla...
Bence beyefendinin ve sizin düşüncesi buna uygunsa 1 sene beraber yaşayın daha sonra karar verin
 
almila03 .!.:
Öncelikle merhabalar.isin içinden çıkamadığım bir derdim var ve sizinle paylaşmak ve akıl almak istedim.ben 40 yaşındayım ve hiç evlenmedim.bu güne kadar mantıklı iyi diyebileceğim biri girmedi hayatıma.oyle adam akıllı bir iliskimde olmadı açıkçası.son görüştüğüm kişi hayatımın hatasıydı. Aşırı sinirli, inat, anlayışsız ve en önemlisi yalancı biri çıktı.evlenmis boşanmış ve bir oğlu olduğunu öğrendim.bana kendisi söylemedi ben birinden öğrendim.ogrenince ayrilmak istedim.tehtitler hakaretler, çok yıprandım.erkeklere olan güvenimi sarstı benim.kotu günlerdi bitti.üzerinden 4 yıl geçti.simdi kader mi bilemiyorum biri çıktı karşıma 40 yaşında, oda evlenmiş boşanmış ve 14 yaşında bir oğlu var..direk söyledi bana başında.anlatti herşeyi.bir yıl kadar benimle görüşmek için uğraştı.ama ben önceki yaşadıklarımdan dolayı red ettim sürekli. ama o hiç pes etmedi kendini anlatmaya çabaladı durdu.sonra konuşmaya başladık ama bir ilişki içinde değil konuşmamız öyle sohbet gibi.onunla konuşmanın çok iyi geldiğini hissettim beraber ortak nokta bulmak beraber gülebilmek aynı hastalıklarla sınanmak aynı hayali kurabilmek güzel geldi.oda evlenmek istediğini söyledi tekrar, seninle anlasabiliyorum bunu anladım dedi.ne kadar iyi gelsede ben kabul edemiyorum. bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
Genişletmek için tıkla...
Evlilik öyle korkulacak bir şey değil. Adamın hâlinden tavrından mizacindan az çok anlıyorsunuz evlenilir mi evlenilmez mi diye. Çocuk da küçük değil, ben olsam değerlendirdim.
 
Insan kendini tanır ya. Ben yapamam. Evimin gelirini cocuguna harcayacak mesela. Onlar açısından cok mantıklı tabii ki çocuğu çünkü ama benim açımdan aşırı mantıksız yani bana ne elalemin çocuğundan. Kimisi de çok benimser bu durumu. Siz kendinizi biliyorsunuzdur artik bu yaştan sonra ve ona göre karar verin.
 
almila03 .!.:
Öncelikle merhabalar.isin içinden çıkamadığım bir derdim var ve sizinle paylaşmak ve akıl almak istedim.ben 40 yaşındayım ve hiç evlenmedim.bu güne kadar mantıklı iyi diyebileceğim biri girmedi hayatıma.oyle adam akıllı bir iliskimde olmadı açıkçası.son görüştüğüm kişi hayatımın hatasıydı. Aşırı sinirli, inat, anlayışsız ve en önemlisi yalancı biri çıktı.evlenmis boşanmış ve bir oğlu olduğunu öğrendim.bana kendisi söylemedi ben birinden öğrendim.ogrenince ayrilmak istedim.tehtitler hakaretler, çok yıprandım.erkeklere olan güvenimi sarstı benim.kotu günlerdi bitti.üzerinden 4 yıl geçti.simdi kader mi bilemiyorum biri çıktı karşıma 40 yaşında, oda evlenmiş boşanmış ve 14 yaşında bir oğlu var..direk söyledi bana başında.anlatti herşeyi.bir yıl kadar benimle görüşmek için uğraştı.ama ben önceki yaşadıklarımdan dolayı red ettim sürekli. ama o hiç pes etmedi kendini anlatmaya çabaladı durdu.sonra konuşmaya başladık ama bir ilişki içinde değil konuşmamız öyle sohbet gibi.onunla konuşmanın çok iyi geldiğini hissettim beraber ortak nokta bulmak beraber gülebilmek aynı hastalıklarla sınanmak aynı hayali kurabilmek güzel geldi.oda evlenmek istediğini söyledi tekrar, seninle anlasabiliyorum bunu anladım dedi.ne kadar iyi gelsede ben kabul edemiyorum. bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
Genişletmek için tıkla...
Çocuk büyük zaten , yaslariniz da aynı diye anladım. Deneyebilirsiniz bence
 
almila03 .!.:
bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
Genişletmek için tıkla...

Bence siz evlenmek istiyorsunuz, kaldı ki bu da en doğal hakkınız. Sanki kabul etmezseniz başka şansınız yokmuş gibi degerlendiriyorsunuz durumu bence. İçinize sinmeyen en ufak bir ayrıntı varsa bence önünüze bakın. Yarını daha yasamadiniz hayatın ne gibi sürprizleri var bilmiyorsunuz. Bu sebeple benden geçti artık deyip kalan omrunuzu böyle geçireceksiniz diye bir şey yok.
 
Kendini en iyi sen tanırsın

Ama 40 yaş daha esnek düşünebileceğin bir yaş, anlaşıyorsanız evlen bence.
 
almila03 .!.:
Öncelikle merhabalar.isin içinden çıkamadığım bir derdim var ve sizinle paylaşmak ve akıl almak istedim.ben 40 yaşındayım ve hiç evlenmedim.bu güne kadar mantıklı iyi diyebileceğim biri girmedi hayatıma.oyle adam akıllı bir iliskimde olmadı açıkçası.son görüştüğüm kişi hayatımın hatasıydı. Aşırı sinirli, inat, anlayışsız ve en önemlisi yalancı biri çıktı.evlenmis boşanmış ve bir oğlu olduğunu öğrendim.bana kendisi söylemedi ben birinden öğrendim.ogrenince ayrilmak istedim.tehtitler hakaretler, çok yıprandım.erkeklere olan güvenimi sarstı benim.kotu günlerdi bitti.üzerinden 4 yıl geçti.simdi kader mi bilemiyorum biri çıktı karşıma 40 yaşında, oda evlenmiş boşanmış ve 14 yaşında bir oğlu var..direk söyledi bana başında.anlatti herşeyi.bir yıl kadar benimle görüşmek için uğraştı.ama ben önceki yaşadıklarımdan dolayı red ettim sürekli. ama o hiç pes etmedi kendini anlatmaya çabaladı durdu.sonra konuşmaya başladık ama bir ilişki içinde değil konuşmamız öyle sohbet gibi.onunla konuşmanın çok iyi geldiğini hissettim beraber ortak nokta bulmak beraber gülebilmek aynı hastalıklarla sınanmak aynı hayali kurabilmek güzel geldi.oda evlenmek istediğini söyledi tekrar, seninle anlasabiliyorum bunu anladım dedi.ne kadar iyi gelsede ben kabul edemiyorum. bir yanim çok istiyor bir yanımda çok korkuyor.yas itibari ile küçük degilim yaşlı bile sayılırım artık farkındayım.ama ruhum genç orasi ayrı :) işin özü herşeyi göze alıp evlenip bu hayatı onunla yaşamalımiyim yoksa ağrısız başıma dert açmadan benden geçti artık deyip, oturup geri kalan ömrümü böyle gecirmelimiyim? Ha kızlar ?
Genişletmek için tıkla...
Yani cocuk cok kucuk degil ama kirilgan bir yasta, ben boyle durumlarda yetiskinlerin degil cocuklarin ruh halinin onemsenmesi gerektigini dusunuyorum.

Cocuk kimle yasiyor, evlenme durumunda kimle yasayacak, sorunlari var mi yoksa gayet sevimli normal bir ergen mi, bu gibi sorularin cevaplari su durumda benim icin cok onemli olurdu.
 
Bunun sorumluluğunun büyük olduğunu bilerek kararınızı verin. O çocuk evlendiğinizin ertesi günü ömür boyu sizin evinizde yaşamak için gelebilir, ergen bir çocuk dağınık olabilir, yemek beğenmeyebilir, söz dinlemeyebilir… hepsi evlilik sonrası sizin de sorununuz olacak. Adam eski eşiyle sürekli iletişimde olmak zorunda, çocuğun masrafları sizin aile bütçenizden çıkacak. Bunların hepsine tamamsanız çıkın bu yola.

Bu karamsar değil oldukça gerçekçi bir tablo. Çocuk büyümüş denecek yaşta değil. Evet altı bezlenmeyecek ama 35 yaşında kendi hayatını kurmuş gibi büyümüş diyemeyiz. Daha ilgilenilmesi gereken zor yaşlarda.
 
Son düzenleme:
CiRiLLA .!.:
İşin sonunda boşanmiş cocuklulara kalacaksiniz geç yaşa kadar sözde secici olmanin ne manasi kaldi şimdi? 🙄
Genişletmek için tıkla...
Ben aslında seçici olmadım hiç.karsima çıkmadı gerçekten.nasip olmadı.ve baba faktörü olmadan büyüdüm ben.oldugu zamanlarda da olmasaydı dediğimiz bir hayatımız vardı.tek tutundugum annem oldu.onun desteği ve varlığı bugünlere getirdi beni.okudum çalıştım çabaladım çok şükür evim var arabam var maddi bir sıkıntım yok.anneminde öyle keza emekli oldu.beraber yaşayıp gidiyoruz şuan.ama evlilik kavramı nedir bilmiyorum bir eşin varlığı bir erkeğin hayatına dokunuşu her anlamda nasıl merak ediyorum.dogru kişi nedir kimdir bilemiyorsunki maalesef.ve haklısın bu yaştan sonra çocuklu evlenip boşanmış bireyler olabilir artık nasibinde.bekar benden küçük kişilerde girmek istedi hayatıma ama ben olur gözü ile bakamadım hiç.oyle yada böyle geldik bu günlere :/ şimdi ne olur nasıl olur düşüncesi başladı artık
 
Belli bir yaşa gelmişsiniz bu saatten sonra çocuksuz birini bulmak imkansız ve çocuksuz olanlarin büyük çoğunluğu ise sorunlu oluyor.
Size aşıri korkuyorsunuz bu korkunuz sizi nereye götürür bilemem fakat iyi bir yere götürmeye bilir.
Ayrıca görüşün kafanız uyarsa devam eder, uymasa da ayrılırsiniz
 
CiRiLLA .!.:
İşin sonunda boşanmiş cocuklulara kalacaksiniz geç yaşa kadar sözde secici olmanin ne manasi kaldi şimdi? 🙄
Genişletmek için tıkla...
Şu linçlere bir son verse artık bu sitedekiler. Tmm en beğenilen en genç en akıllı en güzel kadınlar sizlersiniz.
 
almila03 .!.:
Ben aslında seçici olmadım hiç.karsima çıkmadı gerçekten.nasip olmadı.ve baba faktörü olmadan büyüdüm ben.oldugu zamanlarda da olmasaydı dediğimiz bir hayatımız vardı.tek tutundugum annem oldu.onun desteği ve varlığı bugünlere getirdi beni.okudum çalıştım çabaladım çok şükür evim var arabam var maddi bir sıkıntım yok.anneminde öyle keza emekli oldu.beraber yaşayıp gidiyoruz şuan.ama evlilik kavramı nedir bilmiyorum bir eşin varlığı bir erkeğin hayatına dokunuşu her anlamda nasıl merak ediyorum.dogru kişi nedir kimdir bilemiyorsunki maalesef.ve haklısın bu yaştan sonra çocuklu evlenip boşanmış bireyler olabilir artık nasibinde.bekar benden küçük kişilerde girmek istedi hayatıma ama ben olur gözü ile bakamadım hiç.oyle yada böyle geldik bu günlere :/ şimdi ne olur nasıl olur düşüncesi başladı artık
Genişletmek için tıkla...

Seçici değilsiniz zaten uç noktada korkularınız var.
 
40 yaşına gelmişsiniz hani elbet çocuksuz vardır da 20lerde değilsiniz karşınıza çıkacak kişiler de 40 üstü olacak.
Bu kriteriniz varsa işiniz çok zor
 
Benzer yaşlardayız ben de hiç evlenmedim. Bana da arada tanıdık eş dost çocuklu birilerini tanıştırmak istiyor. direkt reddediyorum. En sağlam diyebileceğin ilişkilerde bile bazen çocuk sahibi olduktan sonra ilişkiler bozulabiliyor. Bir de işin içine üveylik girince neler yaşayabileceğimi az çok tahmin ediyorum.
 
Cevap yazabilmek için giriş yapmalı veya kayıt olmalısınız.
Back
X