Hanımlar merhabalar, biz 2 kız 2 erkek kardeşiz. Ben en küçükleriyim. Ben 4 yaşındayken annemle babam ayrılmışlar. Benim velayetimi annem almış. Abilerimin ve ablamın velayetini babam almış. Abimlerimle fazla görüşmesem de ablamla her hafta telefonda konuşur yazları birlikte geçirirdik. Babam ve ailesi muhafazakarlar. Annem ve ailesi eğitime önem veren görece sekülerler. Ben üniversite okudum. İş kurdum. Babam ablamı okutmadı erken yaşta evlendi 3 çocuk yaptı ev hanımı oldu. Ablamı çok severdim ve sık sık görüşür bir araya gelirdik. Taa ki ben evlenip çocuk yapana kadar. Eşim ve ailesi çok iyi insanlar. Klasik gelin-görümce-kaynana muhabbetleri yok. Ablam kendi yaşadığı kötü kaynana-görümce sorunlarını yaşayıp ona dert yanacağımı düşündüğü için sürekli onları bana soruyordu. O konuda sınırımı çizdim ama çocuk konusunda sınırımı çizemiyorum. Bana sürekli akıl vermeye çalışıyor ve beni küçümsüyor, yetersiz hissettiriyor. Bir araya geldiğimizde de yapma dediklerimi beni dinlemeyip yapıyor. Bebeğime bal, çikolata, etli çiğ köfte, salam, cips, ekran,uykuyan bebeğimi uyandırma... Doktorun söylediği ve yaptığım şeylerle dalga geçiyor. Şimdiye kadar bebeğimle ilgili bana hiç iyi şeyler söylemedi. Ne güzel bakıyorsun, bebeğinle güzel ilgileniyorsun gibi... Fark ettim ki hep anneliğimde açık arıyor. Bebeğim doğmadan önce 2-3 ayda bir bir araya gelirdik. Bebeğim doğunca her hafta görüşmek istiyor. Annem tekrar evlendi ve görüşmüyorum. Babam ve abimlerle de pek görüşmüyorum. Tek görüştüğüm kişi ablamken bazen idare etmeliyim diyorum bazen de görüşmeyi kes diyorum.
