Çok güçlü bir kadın olabilirsiniz, neden yazık ediyorsunuz kendinize, herkesin çocuğu için kahraman gibi savaşan bir anne olduğunuzu görüp kendinizi gerçekten dünyada misyonu olan birisi olarak görebileceği yerde kendinizi eşiniz için mahvediyorsunuz, ne özgüven kalmış ne yaşam isteği, hazır asker eşinizi bekliyorsunuz.
Bu saydıklarınızın hepsini tek başınıza ya da part time bir destekle başarıp kendinize olan saygınızı kazanabilirsiniz, zaten hasta olan evladınıza yapay bir cehennemde yaşamak yerine gerçekten anne kucağının yeteceği, (babayı anlattığjnız kadarıyla merhamet vs ölmüş) çok daha huzurlu olabileceği tek göz de olsa bir odada yaşatabilirsiniz.
Sizi istemeyen psikolojinizi mahveden, sadece kendini düşünen biriyle olup da kendi hayatınızın figüranı olmak yerine neden "eeeh yeter be" diyip gemileri yakmıyorsunuz.
en geç birkaç yıl sonra zaten bitecek bu evlilik,kahin değilim ama belli yani, neden zulmediyorsunuz kendinize, neden güzel şeylere teslim olmak yerine, kötü hayata direnmekte ısrar ediyorsunuz.En fazla 3 ay ağlarsınız daha sonra evladınızda eşinizi düşünmekten fırsat bulamadığınız oyunlar oynarsınız, mutlu edersiniz onu, hayatına daha fazla katkınız olur, herkes kazançlı çıkar.
Lütfen kendinize de, zaten sağlık sorunlarıyla çocukluğunu yaşayamayan yavrunuza da saplantınız yüzünden yazık etmeyin.