Aralık ayında adetimin 3. günü tüp bebek süreci için doktora gidecek ve tedaviye başlayacaktık. Ama 31 Aralık’ta, adetimin başladığı gün babamı kaybettim…
İnanılmaz derin bir acı içindeydim. Sanki tutunacak hiçbir şeyim kalmamış gibi hissediyordum. O süreçte bir bebeğe daha çok ihtiyacım varmış gibi hissettim. Dualarımda çok yalvardım… Belki de hayatımda hiç bu kadar çaresiz, hiç bu kadar içten istememiştim.
Eşimle birlikte süreci çok uzatmak istemedik ve Şubat ayında tedaviye devam etme kararı aldık. Ama öncesinde, her zaman erkenden test yapan ben, bu sefer hiçbir beklentiye girmeden bekledim. Ocak ayının sonunda adetim gecikince, yine umutsuzca bir test yaptım. Zaten vücudum da çok yorgundu, her şey üst üste gelmişti…
Testte o silik ikinci çizgiyi gördüğüm an şok oldum. Gerçekten inanamadım. Hemen gidip kan verdim. Beta değerim 166 çıktı. Bu benim ilk defa yaşadığım bir şeydi.
Tutacak mı, tutmayacak mı bilmiyordum… ama “olmuş” olmasına bile o kadar çok sevindim, o kadar şükrettim ki anlatamam.
Şimdi bebeğim 14 haftalık… İnşallah sağlıkla kucağıma almak nasip olur
Ben bu sitede, AMH değerimle ilgili çok umutsuz zamanlar geçirdim. O kadar çok hikâye okudum ki… ve içimden hep “Bir gün ben de burada kendi hikâyemi yazacağım” diyordum.
Belki birilerine yol olur, umut olur diye yazmak istedim.
Rabbim nasip etti ve oldu…
Ama ben de bu süreçte elimden gelen her şeyi yaptım, sonra tevekkül ettim.
Gerçekten anladım ki tevekkül her şeyden önemli.
Rabbim bana tutunacak, sevgimi aktaracağım bir bebek nasip etti…
Şimdi tek duam, sağlıkla dünyaya gelmesi.
İnşallah bu yazıyı okuyan birine umut olur, yol gösterir