Anneler...

meryemya

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
13 Mart 2026
Mesajlar
62
Emoji Skoru
89
Puanlar
3
Yaş
21
Çocukluktan beri hep yaram annemdir.. hep ihtiyacım olduğunda o yoktu, onun sevgisizligini hep başka bir şeyde aradım sesim kötü olduğunda anlasin istedim başıma bir şey geldiğinde korusun kollasin istedim ya da en ufak bir nasılsın bile tüm yaptıklarını bana unuttururdu... Anne kavramını anlamıyorum, ve asla bir gün anne olmak istesem de sırf ona benzememek için olmayacağım.
 
demek sen de yaralıymışsın be civciv. kaç yaş var annenle aranızda?
21-22 yaş aramızda var:) ben çocuk olamadım ya da çocuk olduğum bir anı hatırlamıyorum, erken yetişkinlik yükünü taktılar peşime.. yaş gerçekten bir sayı olarak kalınca hayatın bir önemi vs kalmıyor
 
Çocukluktan beri hep yaram annemdir.. hep ihtiyacım olduğunda o yoktu, onun sevgisizligini hep başka bir şeyde aradım sesim kötü olduğunda anlasin istedim başıma bir şey geldiğinde korusun kollasin istedim ya da en ufak bir nasılsın bile tüm yaptıklarını bana unuttururdu... Anne kavramını anlamıyorum, ve asla bir gün anne olmak istesem de sırf ona benzememek için olmayacağım.
yardım alın
size ıyı gelecektir
hayatta hepimiz aile yönünden şanslı doğmuyoruz maalesef
 
yardım alın
size ıyı gelecektir
hayatta hepimiz aile yönünden şanslı doğmuyoruz maalesef
Suçlu salıp masumu hapse attırmak gibi:) bu arada yardım alıyorum bir çok yerden maalesef suçlu dediğimiz kişi serbest kaldığı sürece düzelm durumu yok:) suçlu masum bir örnek...
 
21-22 yaş aramızda var:) ben çocuk olamadım ya da çocuk olduğum bir anı hatırlamıyorum, erken yetişkinlik yükünü taktılar peşime.. yaş gerçekten bir sayı olarak kalınca hayatın bir önemi vs kalmıyor
kardeşlerine mi bakıyorsun
 
Suçlu salıp masumu hapse attırmak gibi:) bu arada yardım alıyorum bir çok yerden maalesef suçlu dediğimiz kişi serbest kaldığı sürece düzelm durumu yok:) suçlu masum bir örnek...
benzetme çok şık olmuş
ama sizi yoran kişilerle anneniz bile olsa görüşmek zorunda değilsiniz
 
21-22 yaş aramızda var:) ben çocuk olamadım ya da çocuk olduğum bir anı hatırlamıyorum, erken yetişkinlik yükünü taktılar peşime.. yaş gerçekten bir sayı olarak kalınca hayatın bir önemi vs kalmıyor
annen de cocuk olmamis belli
sen de 20 yasindasin onda 20 yasindaymis. dusunsene şu halinle bir kaynana bir koca bir de bebegin oldugunu. ki elinin altinda berseye kolay ulasacagin internetin herkes icin olmadigi , annenden ne gorduysen devam ettirdigin bir duzende cocuk buyuttugunu
ne kadar layikiyla büyütebilirsin ki?
annene de bu olmus. daha kendi birey olamadan birine eş olmuş, bir aileye gelin olmuş, bir- belki birkac bebeye de anne olmus.
bazi seyleri dogru yapamamasindan - hatta bayagi bayagi yanlis yapmasindan dogal ne olabilir ki?
yetiskinlik bir yerde üst nesili bir salmak, cocuklugunda takili kalmaktansa bugununu insa etmek ile alakalidir
ben de anne sorunlari olan biriyim, bir ara pik yapti - nasil bir cocukluk hafizam varsa her rencide edilisimi hatirliyordum.
sonra iyice bir didince, annemle de gunler suren kavgalarla icimdeki herseyi dokunce bjr seyler azaldi gitti benden. sonra "onun da ilk anneligi" diye dusunmeye basladim (ki benim annem beni otuzunda dogurmus ve ikinci cocuguyum) ama demek ki ona da fazla gelmis birden bir evin sorumlulugu, pespese iki cocuk, hastaliklar vs vs. o da elinden gelenin en iyisini vermek uzere dogurmus (cocugunu heyecanla bekleyen tum hamile kadinlar gibi) ama bekledigi gibi olmamis - cocuklariyla frekansi tutmamis...
simdi artik hic gundemimde bile degil, epeydir de annemle aram gayet iyi, konusa konusa - kirildiklarimi soyleye soyleye rehabilite ettim heralde kendimi, icimde birsey kalmadi. kendi hayatimdan da memnunum... bitti gitti yani
herkes kusursuz anne babasi olsun ister ama iste boyle bir dunya yok. bazen isler hayal edilen gibi gitmeyebiliyor.
sen de hazir genceciksin gecmise takilma, kendine keyifli bir yol çiz.
en azindan annen layikiyle bir anne olamadigi icin ona cok iyi olmak - her dedigini dinlemek zorunda degilsin. o seni sen cocukken üzmüş, sen de kendi hayatina yol verirken ona uymasa bile çok sallamaz- kendi iyiliğineyse onu üz:) için sogur
 
annen de cocuk olmamis belli
sen de 20 yasindasin onda 20 yasindaymis. dusunsene şu halinle bir kaynana bir koca bir de bebegin oldugunu. ki elinin altinda berseye kolay ulasacagin internetin herkes icin olmadigi , annenden ne gorduysen devam ettirdigin bir duzende cocuk buyuttugunu
ne kadar layikiyla büyütebilirsin ki?
annene de bu olmus. daha kendi birey olamadan birine eş olmuş, bir aileye gelin olmuş, bir- belki birkac bebeye de anne olmus.
bazi seyleri dogru yapamamasindan - hatta bayagi bayagi yanlis yapmasindan dogal ne olabilir ki?
yetiskinlik bir yerde üst nesili bir salmak, cocuklugunda takili kalmaktansa bugununu insa etmek ile alakalidir
ben de anne sorunlari olan biriyim, bir ara pik yapti - nasil bir cocukluk hafizam varsa her rencide edilisimi hatirliyordum.
sonra iyice bir didince, annemle de gunler suren kavgalarla icimdeki herseyi dokunce bjr seyler azaldi gitti benden. sonra "onun da ilk anneligi" diye dusunmeye basladim (ki benim annem beni otuzunda dogurmus ve ikinci cocuguyum) ama demek ki ona da fazla gelmis birden bir evin sorumlulugu, pespese iki cocuk, hastaliklar vs vs. o da elinden gelenin en iyisini vermek uzere dogurmus (cocugunu heyecanla bekleyen tum hamile kadinlar gibi) ama bekledigi gibi olmamis - cocuklariyla frekansi tutmamis...
simdi artik hic gundemimde bile degil, epeydir de annemle aram gayet iyi, konusa konusa - kirildiklarimi soyleye soyleye rehabilite ettim heralde kendimi, icimde birsey kalmadi. kendi hayatimdan da memnunum... bitti gitti yani
herkes kusursuz anne babasi olsun ister ama iste boyle bir dunya yok. bazen isler hayal edilen gibi gitmeyebiliyor.
sen de hazir genceciksin gecmise takilma, kendine keyifli bir yol çiz.
en azindan annen layikiyle bir anne olamadigi icin ona cok iyi olmak - her dedigini dinlemek zorunda degilsin. o seni sen cocukken üzmüş, sen de kendi hayatina yol verirken ona uymasa bile çok sallamaz- kendi iyiliğineyse onu üz:) için sogur
Her şeyin bir zamanı var diyorum her zaman, olabilir onun annesi de öyle olmuş olabilir ki anaannem öyle biri pek değildi annem bir üst seviyesi. Şunu söylemek isterim, o zaman ileride ben de anne olduğumda çocuğuma yarattıklarım benim çocuk olmamam ile bagdasabilir mi? Kabul edilebilir bir durum değil, 30 yaşına gelince annem anne olmuş ne yazar ben çocukken annem anne olmadıktan sonra... Ama annem çok güzel bir anne olabildi kardeşlerime, bu istemsizce insanın kendini sorgulamasına neden oluyor ben ne yaptım ki çocukken annem bana anne olamadı? Hâlbuki çocuklar dünyanın en masum varlıkları
 
Her şeyin bir zamanı var diyorum her zaman, olabilir onun annesi de öyle olmuş olabilir ki anaannem öyle biri pek değildi annem bir üst seviyesi. Şunu söylemek isterim, o zaman ileride ben de anne olduğumda çocuğuma yarattıklarım benim çocuk olmamam ile bagdasabilir mi? Kabul edilebilir bir durum değil, 30 yaşına gelince annem anne olmuş ne yazar ben çocukken annem anne olmadıktan sonra... Ama annem çok güzel bir anne olabildi kardeşlerime, bu istemsizce insanın kendini sorgulamasına neden oluyor ben ne yaptım ki çocukken annem bana anne olamadı? Hâlbuki çocuklar dünyanın en masum varlıkları
demek ki olgunlaşmiş o zamana
senin 16 yasindaki davranisinla su an 20deki davdanişin, düşünüşün aynı mi? o zaman yaptigin ergence hatalari bugun belki yapmazsin.
sen de annenin acemilik zamanina denk gelmissin.
cocuk en masum varliktir dogrudur ama dogum da travmatik bir olay. dogum sonrasi depresyon en yaygin depresyon cesitlerinden biri. hele ki agzi olanin konusup seni elestirdigi "soyle yap, boyle yapma, oyle sarma, bogacaksin cocugu, emmiyor, sütün yaramiyor, aglatma, şimartma, zapzayif kalmis yazik cocuk" vs diyen bir ordunun seni dunyadan biktirdigi bir ortamda yasiyorsan (bilmem annen boyle miydi) hersey ekstra zorlasabilir.
demek ki sende acemiligini atti, kardesinde yasinin ve yillardir anne olmasinin da getirdigi olgunlukla bazi seyleri yoluna koydu.
tabii ki üzülmekte ve kizmakta haklisin. bir arastirma okumustum sanirim aile sosyolojisi dersinde, diyordu ki bir evladin ailesini affetmesi aslinda kolaymis cunku "bilmiyordu, o da cahildi" gibi onlari aklayacak seyler bulabilirmis. ama bir ailede evlat ayrimi varsa - yani aslinda bal gibi bilip diger cocuga (mesela ogullarina) gayet güzel uyguluyorlarsa ama bunu senden esirgemislerse bu affetmenin onune geciyormus
 
Anne kavramını anlamıyorum, ve asla bir gün anne olmak istesem de sırf ona benzememek için olmayacağım.
Bir gun anne olursan iki yol var onunde.
Ya gördüğünü uygulayip, ben de boyle buyudum deyip annen gibi bir anne olacaksin.
Ya da tam tersi, yapılmaması gereken her seyi gordugun icin annenin tam zitti olacaksin. Sana olunmasini istedigin anneyi sen kendi cocuguna olacaksin.
Bunu secmek senin elinde. Kimi kadin kendi ana babasindan siddet gorur, çocuğuna da uygular/uygulatir, kimi tam tersi, ben çektim, ayni seyi çocuğuma yasatmam der ustune titrer. Ayni degisimi sen de kendi çocuğuna uygulayabilirsin bir gun anne olmaya karar verirsen. Hic anne olmak istemeyebilirsin de, bu da normal bir tercih.

Ama ileride tek cekincen bu olursa, kendi annenin anne olma hakkını elinden almasina izin verme.
 
Bir gun anne olursan iki yol var onunde.
Ya gördüğünü uygulayip, ben de boyle buyudum deyip annen gibi bir anne olacaksin.
Ya da tam tersi, yapılmaması gereken her seyi gordugun icin annenin tam zitti olacaksin. Sana olunmasini istedigin anneyi sen kendi cocuguna olacaksin.
Bunu secmek senin elinde. Kimi kadin kendi ana babasindan siddet gorur, çocuğuna da uygular/uygulatir, kimi tam tersi, ben çektim, ayni seyi çocuğuma yasatmam der ustune titrer. Ayni degisimi sen de kendi çocuğuna uygulayabilirsin bir gun anne olmaya karar verirsen. Hic anne olmak istemeyebilirsin de, bu da normal bir tercih.

Ama ileride tek cekincen bu olursa, kendi annenin anne olma hakkını elinden almasina izin verme.
ilk ve sonun ilk sezonunda erkek karakter baba olacagini ogrenip kaotik bir karakter olan babasina soyluyordu. babasindan istedigi tepkiyi alamayinca sinirlenip "niye sen dunyanin en iyi babasi olacaksin demiyorsun" gibi bir kavga cikarmisti. babasi da demisti ki "her erkek baba olacagini ogrenince dunyanin en iyi babasi olacaginj zanneder"
sonuc olarak o karakter de dunyanin en iyi babasi olmak uzere ciktigi yolda çok tırt, sacma sapan bir baba oldu .
bazen bazi seyler planladigin - hayalinj kurdugun gibi gitmez.
bak kkya, kocasina bayilan, onunla bir cocuk yapabilmek icin yillarini harcayip cocuk sahibi olan kadinlar "mükemmel bir baba" olacaginj zannettigi kocalariyla bebegi daha minicikken yollari ayirabiliyor. ya da cocuguna harika , hep sevgi dolu - sessiz konusulan bir aile verme hayaliyle gecirdikleri hamileliklerinden sonra kendilerini bebekle bir odada aile evinin kaosunda, her kosesinden gurultu duyulan bir evde yasarken bulabiliyorlar.
bazi seyler asla planlandigi gibi yurumez
bence anneljk de bunlardab biridir
 
demek ki olgunlaşmiş o zamana
senin 16 yasindaki davranisinla su an 20deki davdanişin, düşünüşün aynı mi? o zaman yaptigin ergence hatalari bugun belki yapmazsin.
sen de annenin acemilik zamanina denk gelmissin.
cocuk en masum varliktir dogrudur ama dogum da travmatik bir olay. dogum sonrasi depresyon en yaygin depresyon cesitlerinden biri. hele ki agzi olanin konusup seni elestirdigi "soyle yap, boyle yapma, oyle sarma, bogacaksin cocugu, emmiyor, sütün yaramiyor, aglatma, şimartma, zapzayif kalmis yazik cocuk" vs diyen bir ordunun seni dunyadan biktirdigi bir ortamda yasiyorsan (bilmem annen boyle miydi) hersey ekstra zorlasabilir.
demek ki sende acemiligini atti, kardesinde yasinin ve yillardir anne olmasinin da getirdigi olgunlukla bazi seyleri yoluna koydu.
tabii ki üzülmekte ve kizmakta haklisin. bir arastirma okumustum sanirim aile sosyolojisi dersinde, diyordu ki bir evladin ailesini affetmesi aslinda kolaymis cunku "bilmiyordu, o da cahildi" gibi onlari aklayacak seyler bulabilirmis. ama bir ailede evlat ayrimi varsa - yani aslinda bal gibi bilip diger cocuga (mesela ogullarina) gayet güzel uyguluyorlarsa ama bunu senden esirgemislerse bu affetmenin onune geciyormus
Şimdi duzeltse şimdi de affederim maalesef daha beter oluyor ... Demek ki hiç kızı olmadım:)
 
Bir gun anne olursan iki yol var onunde.
Ya gördüğünü uygulayip, ben de boyle buyudum deyip annen gibi bir anne olacaksin.
Ya da tam tersi, yapılmaması gereken her seyi gordugun icin annenin tam zitti olacaksin. Sana olunmasini istedigin anneyi sen kendi cocuguna olacaksin.
Bunu secmek senin elinde. Kimi kadin kendi ana babasindan siddet gorur, çocuğuna da uygular/uygulatir, kimi tam tersi, ben çektim, ayni seyi çocuğuma yasatmam der ustune titrer. Ayni degisimi sen de kendi çocuğuna uygulayabilirsin bir gun anne olmaya karar verirsen. Hic anne olmak istemeyebilirsin de, bu da normal bir tercih.

Ama ileride tek cekincen bu olursa, kendi annenin anne olma hakkını elinden almasina izin verme.
Ben 3. Yolu seçerek anne olmayı düşünüyorum, çünkü benim inandığım insan ne kadar gelişirse gelişsin travmaları onunla ve ileriki kişiliğini etkiler
 
Çocukluktan beri hep yaram annemdir.. hep ihtiyacım olduğunda o yoktu, onun sevgisizligini hep başka bir şeyde aradım sesim kötü olduğunda anlasin istedim başıma bir şey geldiğinde korusun kollasin istedim ya da en ufak bir nasılsın bile tüm yaptıklarını bana unuttururdu... Anne kavramını anlamıyorum, ve asla bir gün anne olmak istesem de sırf ona benzememek için olmayacağım.
Aynı şekilde anne kavramını bende bilmiyorum
Aynı duygular içerisimdeyiz
Ama ben anneme benzeme korkum hiç oladı
Eger ben yaşadım kızımda yaşasın kafasındaysan anne olma zaten annellerde kendi annelerinden görüp size uyguluyorlar
Donguyu bir yerde kırmak gerekir...

Ben kendime anne olacak vatfi görmüyorum hiçbir zaman da görmeyecegim sanırım
Hep bana saçma gelirdi bu dünyaya çoçuk getirmek yaşatmak
Bu devirde çoçuk büyütmek de zor yani o sorumluluk bende yok...
 
annen de cocuk olmamis belli
sen de 20 yasindasin onda 20 yasindaymis. dusunsene şu halinle bir kaynana bir koca bir de bebegin oldugunu. ki elinin altinda berseye kolay ulasacagin internetin herkes icin olmadigi , annenden ne gorduysen devam ettirdigin bir duzende cocuk buyuttugunu
ne kadar layikiyla büyütebilirsin ki?
annene de bu olmus. daha kendi birey olamadan birine eş olmuş, bir aileye gelin olmuş, bir- belki birkac bebeye de anne olmus.
bazi seyleri dogru yapamamasindan - hatta bayagi bayagi yanlis yapmasindan dogal ne olabilir ki?
yetiskinlik bir yerde üst nesili bir salmak, cocuklugunda takili kalmaktansa bugununu insa etmek ile alakalidir
ben de anne sorunlari olan biriyim, bir ara pik yapti - nasil bir cocukluk hafizam varsa her rencide edilisimi hatirliyordum.
sonra iyice bir didince, annemle de gunler suren kavgalarla icimdeki herseyi dokunce bjr seyler azaldi gitti benden. sonra "onun da ilk anneligi" diye dusunmeye basladim (ki benim annem beni otuzunda dogurmus ve ikinci cocuguyum) ama demek ki ona da fazla gelmis birden bir evin sorumlulugu, pespese iki cocuk, hastaliklar vs vs. o da elinden gelenin en iyisini vermek uzere dogurmus (cocugunu heyecanla bekleyen tum hamile kadinlar gibi) ama bekledigi gibi olmamis - cocuklariyla frekansi tutmamis...
simdi artik hic gundemimde bile degil, epeydir de annemle aram gayet iyi, konusa konusa - kirildiklarimi soyleye soyleye rehabilite ettim heralde kendimi, icimde birsey kalmadi. kendi hayatimdan da memnunum... bitti gitti yani
herkes kusursuz anne babasi olsun ister ama iste boyle bir dunya yok. bazen isler hayal edilen gibi gitmeyebiliyor.
sen de hazir genceciksin gecmise takilma, kendine keyifli bir yol çiz.
en azindan annen layikiyle bir anne olamadigi icin ona cok iyi olmak - her dedigini dinlemek zorunda degilsin. o seni sen cocukken üzmüş, sen de kendi hayatina yol verirken ona uymasa bile çok sallamaz- kendi iyiliğineyse onu üz:) için sogur
Bir kadın kaç yaşında anne olursa olsun
Ne kadar yük taşırsa taşısın
Bana göre bu onun yaptıklarını davranışlarını yaşadıklarının üzerine atamayız
Hellede konu kendi evladı ise...
Benim annem de 16 yaşında hamile kalmış çoçuk yaşında
Ben 7 yaşında iken şiddet uygulamaya başladı bana
Birine sinirlenip benim üzerime yürürdü
Durmadan boş boşuna dayak yerdim
Ve bu dayaklar da ufak tefek değildi
Vücudumda morluklar kalırdı
Bu 18 yaşıma kadar devam etti...

Bir zaman bende içimdekilerini kusdum bana zayıftın döverdim gücüm sana yetiyordu derdi...

Herkes yaptıklarının farkında kimse salak rölü oynamasın
İnsan agır şeyler yaşadıkça olgunlaşır
Bazı bahanelere sıgınan insanlar da
Biz böyle gördük ya derler yada
Yada hayat böyleydi bizim devir kötüydü...
 
Aynı şekilde anne kavramını bende bilmiyorum
Aynı duygular içerisimdeyiz
Ama ben anneme benzeme korkum hiç oladı
Eger ben yaşadım kızımda yaşasın kafasındaysan anne olma zaten annellerde kendi annelerinden görüp size uyguluyorlar
Donguyu bir yerde kırmak gerekir...

Ben kendime anne olacak vatfi görmüyorum hiçbir zaman da görmeyecegim sanırım
Hep bana saçma gelirdi bu dünyaya çoçuk getirmek yaşatmak
Bu devirde çoçuk büyütmek de zor yani o sorumluluk bende yok...
Katılıyorum:)
 
Çocukluktan beri hep yaram annemdir.. hep ihtiyacım olduğunda o yoktu, onun sevgisizligini hep başka bir şeyde aradım sesim kötü olduğunda anlasin istedim başıma bir şey geldiğinde korusun kollasin istedim ya da en ufak bir nasılsın bile tüm yaptıklarını bana unuttururdu... Anne kavramını anlamıyorum, ve asla bir gün anne olmak istesem de sırf ona benzememek için olmayacağım.
Öyle olmuyorsun emin ol . Göremedigin sevgiyi ,değeri çocuklarina kat ve kat gösteriyorsun. Şekil A ( ben)
 
Back
X