Annem intihar edecekti

abcdefex .!.:

Mevzy yine annemle babam. O kadar alıştım ki artık ellerim bile titremedi gözlerim bile dolmadı. Küçükkende annemin defalarca intihara kalkıştığını hatırlıyorum ocağı sonuna kadar açıp mutfağın kapısını üstüne kitlemişti. Her şeyi an ve an hatırlıyorum. Araları şu sıralar yine çok kötü her dakika kaos yaşanıyor daha demin odamda ders çalışırken gürültü patırtı geldi mutfaktan. Mutfağa koştuğumda annem ve babam deli gibi titriyordu noldu diyorum annem kan şekerim düştü dedi ısrar edip noldu diye bağırınca babam annen balkondan aşağıya atıyordu kendini dedi… size yemin ederim ki o an hiçbir şey hissetmedim neden bilmiyorum annemsiz geçen bir saniye ölüm gibi hissettirirken onsuz ayrı düştüğüm yarım saat gözlerim yolda kalırken defalarca nerde olduğunu ne zaman geleceğini bildiğim halde ararken o an hiçbir şey hissedemedim. Bütün bu olayların sonu gelmeyecek ve her zaman yaşanacak. Daha önce bahsetmedim ama öfkemi kontrol edememeye başladım sinirlendiğim an gülümseyip sakin bir yere çekiliyorum ve allah ne verdiyse kolumu bacağımı ayağımı her yerimi parçalamak istercesine duvarlara vuruyorum. Bunu ailemde biliyor perişan oluyorlar her kalan izi gördüklerinde. Şuan her yerim kan ve morluk içinde mesela ama o kadar alıştık ki bu duruma artık normal bir şey gibi geliyor kimse artık yine mi aynı şeyi yaptın diye bile sormuyor. Geçen gün dışarıdayken babam annemi eve çağırdı tek başına ve dedim ki o an içimden tamam artık beklediğim son geldi… önce belki karı koca konuşurlar bir şeyi düzeltirler diye düşündüm beklemek istedim ama sadece 5 dakika dayanabildim arkasından koşa koşa eve gittim ve sadece kapının önünde beklemekle kaldım. Annemin evden çıktığını görünce geri koşa koşa olduğumuz yere dönmek istedim ama içimdeki o öfke yine tetiklendi ve sokağın ortasında tekrar tekrar yaşadığım sinir krizlerini yaşadım ve yanımdaki çöp konteynırını yumruklamaya saçlarımı avuç avuç yolmaya başladım. Oturduğumuz yere döndükten sonra annem geldi ve hiçbir şey olmamış gibi günü kapattım. Şuan için üzüldüğüm tek şey sinirlerimi öfkemi bu yaşımda kontrol edememek. Çok büyük acılar çekiyorum içimde artık gerçekten ölmek istiyorum ama annemi abimi kardeşimi ve erkek arkadaşımı ölesiye seviyorum bazen bu kadar insana acı yaşatmak yerine her birimize bir tane sıkıp tüm her şeyi kökten halletmek istiyorum ama şu da bir gerçek ki inancım çok fazla ahiretimi yakmak istemiyorum. Ne yapacağımı ne olacağını bilmiyorum yalvarırım bitsin artık bu işkence alla

Genişletmek için tıkla...

abcdefex .!.:

Mevzy yine annemle babam. O kadar alıştım ki artık ellerim bile titremedi gözlerim bile dolmadı. Küçükkende annemin defalarca intihara kalkıştığını hatırlıyorum ocağı sonuna kadar açıp mutfağın kapısını üstüne kitlemişti. Her şeyi an ve an hatırlıyorum. Araları şu sıralar yine çok kötü her dakika kaos yaşanıyor daha demin odamda ders çalışırken gürültü patırtı geldi mutfaktan. Mutfağa koştuğumda annem ve babam deli gibi titriyordu noldu diyorum annem kan şekerim düştü dedi ısrar edip noldu diye bağırınca babam annen balkondan aşağıya atıyordu kendini dedi… size yemin ederim ki o an hiçbir şey hissetmedim neden bilmiyorum annemsiz geçen bir saniye ölüm gibi hissettirirken onsuz ayrı düştüğüm yarım saat gözlerim yolda kalırken defalarca nerde olduğunu ne zaman geleceğini bildiğim halde ararken o an hiçbir şey hissedemedim. Bütün bu olayların sonu gelmeyecek ve her zaman yaşanacak. Daha önce bahsetmedim ama öfkemi kontrol edememeye başladım sinirlendiğim an gülümseyip sakin bir yere çekiliyorum ve allah ne verdiyse kolumu bacağımı ayağımı her yerimi parçalamak istercesine duvarlara vuruyorum. Bunu ailemde biliyor perişan oluyorlar her kalan izi gördüklerinde. Şuan her yerim kan ve morluk içinde mesela ama o kadar alıştık ki bu duruma artık normal bir şey gibi geliyor kimse artık yine mi aynı şeyi yaptın diye bile sormuyor. Geçen gün dışarıdayken babam annemi eve çağırdı tek başına ve dedim ki o an içimden tamam artık beklediğim son geldi… önce belki karı koca konuşurlar bir şeyi düzeltirler diye düşündüm beklemek istedim ama sadece 5 dakika dayanabildim arkasından koşa koşa eve gittim ve sadece kapının önünde beklemekle kaldım. Annemin evden çıktığını görünce geri koşa koşa olduğumuz yere dönmek istedim ama içimdeki o öfke yine tetiklendi ve sokağın ortasında tekrar tekrar yaşadığım sinir krizlerini yaşadım ve yanımdaki çöp konteynırını yumruklamaya saçlarımı avuç avuç yolmaya başladım. Oturduğumuz yere döndükten sonra annem geldi ve hiçbir şey olmamış gibi günü kapattım. Şuan için üzüldüğüm tek şey sinirlerimi öfkemi bu yaşımda kontrol edememek. Çok büyük acılar çekiyorum içimde artık gerçekten ölmek istiyorum ama annemi abimi kardeşimi ve erkek arkadaşımı ölesiye seviyorum bazen bu kadar insana acı yaşatmak yerine her birimize bir tane sıkıp tüm her şeyi kökten halletmek istiyorum ama şu da bir gerçek ki inancım çok fazla ahiretimi yakmak istemiyorum. Ne yapacağımı ne olacağını bilmiyorum yalvarırım bitsin artık bu işkence allahım

Genişletmek için tıkla...

strawberry_cake .!.:

Cok üzüldüm sizin adınıza. Aile içinde büyük travmalar yaşamışsınız. Çok zor birşey bu heleki küçük yaştan beri böyle bir ortamdaysaniz. Yaşayan bilir.. Benimde sizin kadar olmasada yaşadığım travmalar var anne babamın sorunlarından dolayı.

En son 4 yıl önce annemi binalarının bodrumunda bulduk eşimle ip asmıştı borulara zor engel olduk. Çok zor dönemlerden geçtim bende. Defalarca annemin sinir krizlerine, saçını çekip kendini paralamasına şahit oldum. Kendime fiziksel olarak zarar vermedim ama yıllarca içten içe yiyip bitirdim kendimi. En son mesafe koymakta buldum çaresi çünkü ruh sağlığımı katlettiler.

Siz bekarsınız ama sanırım. Belki kızanlar olacaktır ama ben böyle durumlarda biraz bencil olmalı diye düşünüyorum. Annen babanın ilgisini çekmek için yaptığı abuk subuk hareketlerle çocuklarının hayatını mahvedemez buna hakkı yok. Ha ille çevresindeki herkesi bulunduğu karabatağın içine sürüklemek istiyorsa o zaman orda dur demek gerekiyor. Yaşınız kaç bilmiyorum ama kendi ruh sağlığınız için ne yapıp edip o evden kurtulun!

Genişletmek için tıkla...

abcdefex .!.:

Babamın işinden kaynaklı yurtdışına gitme şansım bile var ama bırakın yurtdışını ben annemi babamı evde bırakıp 30 dakikalığına hava almaya gidemiyorum ahahshsjaakdjdjaksksjdkakskskdjakaskjdnaoskdjdkakskspapalssmdmd

Genişletmek için tıkla...

abcdefex .!.:

İnanın o kadar saçma sapan bir aile ki ben bir tane daha böyle aileye denk gelmedim. Dediğiniz gibi düşününce çok mantık dışı geliyor ama ortalık savaş alanı. Gülesim geliyor artık nasıl böyle saçma sapan bir aile olabilir diye mesela şuan annemle babam dünyanın en mutlu çifti desem yeridir. Psikoloji kaldırmaz çözmeye çalışsan. O yüzden hiç kafa yormayın ben 20 yıldır çözmeye çalışıyorum çözemiyorum.

Genişletmek için tıkla...