Annem varken yok

Maariftakvimi · 13 Aralık 2025

Papatyam1176 .!.:
Merhabalar, kimseyle paylaşamıyorum buraya yazmak istedim. Bir çözümü yok ama içimi dökmek bana iyi gelecek. Şuan güzel, mutlu bir hayatım var ama çocukluğum ve geçmişin yüklerinden kurtulamıyorum. Beni büyüten babannemin vefatı ile tekrar beni düşünceler sardı.

Konu genel olarak hayatımdaki anne figürünün eksikliği ile ilgili. Ben 9 yaşına gelene kadar annem, babam, babannem, ben ve kardeşim birlikte yaşıyorduk. Sürekli kavga ve şiddetin olduğu bir ev ortamıydı. Tüm sorunların sebebinin babannem ile aynı evde yaşamak olduğu düşünülüyordu. Farklı bir eve taşınınca tüm sorunların çözüleceği umuduyla annem babam ve kardeşim farklı bir eve kiraya çıktılar. Kardeşim 2 yaşındaydi, bense 9. Babaannemin tek kalmaması ve benim okulumun değişmemesi için beni oraya bıraktılar. Babannem bana çok iyi baktı. Okumam için elimden geleni yaptı, her sabah kahvaltımı hazırladı, ödevim var dedim benimle kutuphanelere geldi saatlerce bekledi. Ne ihtiyacım varsa karşıladı çok fedakardı. Babam her gün iş çıkışı gelir beni görür eve öyle giderdi. 9 yaşından lise yaşına gelene kadar babaannemle yaşadım. Hafta sonlarında babam beni alıp eve götürüyordu orada da annemden ilgi ve sıcaklık gördümüğümü hatırlamıyorum.
Annemle tam olarak sarıldığım dertleştiğim gerçekten samimi yakın hissettiğim an hatırlamıyorum. Orada kendimi misafir gibi hissediyordum. Okul formamı yıkarken babannen de her şeyi yapıyor, bi bunu yıkayamıyor mu da buraya gönderiyor demişti.
Liseye geçince benim okuluma yakın bir ev buldular ve oraya taşındılar. Yaz tatili geçti, okul henüz yeni başlamıştı ki annemin telefonunda başka birisi ile görmemem gereken konuşmaları gördüm. O şokla çok büyük tepki verdim tam o sırada babam eve geldi her şeyi anlattım. Boşanma kararı aldılar fakat annem yeminler etti ve babam annemi affetti. O sırada ben tekrar babannemin yanında yaşamaya devam ettim. Ve annemle aramızdaki duvarlara yenileri eklendi.

Lise ve üniversite sürecinde birkaç kez daha annemin farklı aldatmalarına şahit olduk. Sayısını bilmiyorum detay da vermek istemiyorum gercekten hepsi birbirinden cirkin. Teyzem ile aralari bozuldu, sebebi enistem ile ilgili bir sey ama detay bilmiyorum. Komsumuzun esi, isyerindeki birileri ile ilgili bir seyler duyduk. Hep boyle etraftaki evli insanlar. Somut olarak mesaj disinda bir sey gormedim ama gormek istemedigim icin olabilir. Ben hep okula, kendi hayatima odaklandim, bu olaylardan uzak durdum. En son asamada kardesim ile babama boşanması için baskı yaptık. Çok kez şans verdi ama her defasında yine yaptı Babam ayrılmakta çok zorlandı, boşandılar. Annemin evli birisiyle ilişkisi oldu uzun sure ayni evde yasayip ayrildilar. Sonra 2 kez daha evlendi.

Ben annemle ilişkimi tamamen koparmadim. Baska sehirdeyken yanima tatile geldi. 1 hafta boyunca biriyle mesajlaşıp ağladı. Çocuğum oldu bikaç gün geç geldi. Sonradan öğrendim ki evlenecekmiş taşınıyormuş ona denk gelmiş. Genel olarak böyle bir insan.. Bencil mi, hasta mı, beni mi sevmiyor yıllardır çözemedim. Bazen telefonunu açmadığım için suçlu hissediyorum. Nefret ediyorum bu duygumdan dolayı da suçlu hissediyorum. İnsan kaç yaşına gelirse gelse anne desteğini arıyor ama ben bu desteği hiç göremedim. Babannem vefat edince değerini daha çok anladım. Meğer anne doğuran değil büyütenmiş.

Tüm bunlar beni erkenden büyüttü, sorun çıkarmamayı, akıllı uslu olmayı, şımarmamayı, insanlara karşı mesafeli olmayı öğrendim. Ve kimseye güvenmemeyi..

Olaylara bütün olarak bakınca uzak kalmanın kendim için en iyisi olduğu sonucu ortaya çıkıyor. Geçmişi unutmalı ve şimdiki hayatıma odaklanmalıyım. Bu konuyla ilgili kitap öneriniz varsa severek okurum

Güz sonatı filmini önermek isterim ben de

Dribbble · 13 Aralık 2025

pisekar .!.:
bencillik yapip anayi cocuktan koparinca, onlar nasil bag kuracak.
bu yaslilar ne kadar bencil en fazla 20 sene sonra olup gideceksin, o cocuk anneyle beraber kalacak, bunu bile dusunmuyorlar. seni de annene dusman etmis.

Bir tarafta çocuğunu kendisi bırakan ahlaktan yoksun utanmaz bir kadın diğer tarafta el bebek gül bebek bakan fedakar bir yaşlı var ve siz sırf doğuran asıl kişi o diğer ahlaksız diye yaşlı kadına dil uzatıyorsunuz. İnanılmaz.

miskinlerr · 14 Aralık 2025

Papatyam1176 .!.:
Ben de sanırım kendi çocukluğuma üzülüyorum. Şuanki ailem mutlu ve huzurlu her şey yolunda ama ben alakasız bir anda gün içinde duyduğum bir cümleden tetikleniyorum, eski günler gözümün önünden geçmeye başlıyor.. Annemle ilişkimi kopartmamış olmamın bir sebebi de affetmiş gibi hissetmeye çalışmak. 2-3 ayda bir telefonla konuşuyoruz sanki her şey yolundaymış gibi. Özel günlerde bir araya geliyoruz en kötüsü de bu olayları babam ve kardeşimden başka bilen yok. Her şey yolundaymış gibi rol yapmaktan çok yoruldum.

Yorumun ve önerdiğin kitap benim için çok değerli hemen okumaya başlayacağım. İnşallah geçmişin izlerinden kurtulabiliriz

Kocandan saklamak sana zor geliyor. Onu samimi bulup anlatabilsen rahatlayacaksın. Annen ile ilgili vicdan azabı duyman için bir sebep yok. Gerçekten siz boşatmasaniz evliyken daha neler yaşanırdı... Demek ki keyfine çok önem veriyor. Yukarda yorumlardan birinde DNA testi fikrini önermisler. Bir düşün istersen.

Magnifiaque · 16 Aralık 2025

Papatyam1176 .!.:
Kardeşime de benzer şekilde davranıyor. Ben babannemdeyken o annemin yanındaydı. İlkokula giderken kendisi kalkıp bir şeyler atıştırıp giyinip okula gittiğinden bahsediyor. Annem geç saate kadar uyurmuş o zamanlar ona da çok ilgili değilmiş. Şuan onunla daha sık telefonla konuşuyor bana karşı daha mesafeli. Sebebi benden beklediği ilgiyi görememesi olabilir, kardeşimden daha soğuk ve mesafeli davranıyorum.

Çok üzüldüm anneniz kendi hayatını yaşamak istemiş demek hala ilgi beklemesi da şaşırtıcı

Ciceknero · 16 Aralık 2025

Çok zor bir yaşamınız olmuş. Çok da güzel demişsiniz doğuran değil büyüten annedir diye. Keşke herkes çocuk doğurmadan önce bir takım psikolojik test gibi bazı aşamalardam geçse böyle insanlar anne baba olmasa. En çok da kardeşinize ve babanıza üzüldüm keşke en başından boşanıp kardeşinizle birlikte babaanneyle yaşasaymışsınız. Eminim siz çok iyi bir anne olacaksnız öylesinizdir. Annenizle bence görüşmemelisiniz. Ama içinizde o bitmeyen geçmiş çatışmasını da çözmelisiniz. Çocukluk travmaları çok fazla hastalığı tetikleyebiliyor. Allah korusun. Görüşmeyi kesip geçmişi de affedip kendi yolunuza bakarsanız enerjinizi kendinize çocuğunuza harcarsanız daha da mutlu olursunuz.

Elenaaa1990 · 23 Aralık 2025

Bir anne çocugunu neden babaanneye yillarca birakir.Yerinizde olsam mümkün olduğunca uzak kalırdım

Kagu · 13 Ocak 2026

Annelerimiz ne kadar da benziyor! Bir kaç nüans dışında aynı hikaye. Yazık bize. :) Siz babaannede büyümüşsünüz mesela. Ben babaannede büyümedim ama dayakla büyüdüm. Vara yoğa dövdü de dövdü. Hala içimden o ezikliği atamıyorum. Ama aldatmasından tutun da sevgisizliğine kadar benim annemle aynılar maalesef. Herkes anne olmamalı! Ol ma ma lı !!!

Papatyam1176 · 14 Ocak 2026

Kagu .!.:
Annelerimiz ne kadar da benziyor! Bir kaç nüans dışında aynı hikaye. Yazık bize. :) Siz babaannede büyümüşsünüz mesela. Ben babaannede büyümedim ama dayakla büyüdüm. Vara yoğa dövdü de dövdü. Hala içimden o ezikliği atamıyorum. Ama aldatmasından tutun da sevgisizliğine kadar benim annemle aynılar maalesef. Herkes anne olmamalı! Ol ma ma lı !!!

Peki siz görüşüyor musunuz? Şuanki ilişkiniz nasıl

Kagu · 14 Ocak 2026

Papatyam1176 .!.:
Peki siz görüşüyor musunuz? Şuanki ilişkiniz nasıl

Evet ben görüşüyorum. Kardeşim görüşmüyor.
Yani ben de görüşüyorum ama nasıl desem anne kız gibi değiliz. Arkadaş gibi de değiliz. Onunla yan yana geldiğimizde garip hissediyorum.
Ben de iletişimi kesmeyi çok düşündüm ama kendisine vs. zarar verir sonra kendimi suçlarım diye görüşmeye devam ettim işte.

Blanc12 · 14 Ocak 2026

Papatyam1176 .!.:
Bencil mi, hasta mı, beni mi sevmiyor yıllardır çözemedim.

Anneniz dürtüsel bir kişiliğe sahip gibi. Karşı cins ilgisi olmadan duramayanlardan. Size yapın diyemem ama ben olsaydım ona karşı bir evlat olarak görevlerimi yerine getirirdim ama hayatımda sorunlara neden olmasın diye de belli bir mesafede koyardım pişman olmamak için. Tabi yine de yaşadığınız şeyleri siz daha iyi bilirsiniz.

Papatyam1176 · 15 Ocak 2026

Kagu .!.:
Evet ben görüşüyorum. Kardeşim görüşmüyor.
Yani ben de görüşüyorum ama nasıl desem anne kız gibi değiliz. Arkadaş gibi de değiliz. Onunla yan yana geldiğimizde garip hissediyorum.
Ben de iletişimi kesmeyi çok düşündüm ama kendisine vs. zarar verir sonra kendimi suçlarım diye görüşmeye devam ettim işte.

Ben de sizin gibi görüşüyorum zaten farklı şehirlerdekiyiz. Yuzyuze yılda bir kere hatta 2 yılda bir. Telefonda da ayda bir hatta bazen birkaç ay konuşmuyoruz. Bazen bu kadar görüşmek bile bana yük oluyor sanki hiçbir şey olmamış gibi niye aramıyorsun diyor, eski eskide kaldı diyor. Şuanda herkes kendi hayatında yani ihtiyacım olsa gelmez bi bahane bulur.

Papatyam1176 · 15 Ocak 2026

Blanc12 .!.:
Anneniz dürtüsel bir kişiliğe sahip gibi. Karşı cins ilgisi olmadan duramayanlardan. Size yapın diyemem ama ben olsaydım ona karşı bir evlat olarak görevlerimi yerine getirirdim ama hayatımda sorunlara neden olmasın diye de belli bir mesafede koyardım pişman olmamak için. Tabi yine de yaşadığınız şeyleri siz daha iyi bilirsiniz.

Bugüne kadar söylediğiniz gibi davrandım zaten istesek de samimi olamayız bundan sonrasını da zamana bırakacağım

Kagu · 16 Ocak 2026

Papatyam1176 .!.:
Ben de sizin gibi görüşüyorum zaten farklı şehirlerdekiyiz. Yuzyuze yılda bir kere hatta 2 yılda bir. Telefonda da ayda bir hatta bazen birkaç ay konuşmuyoruz. Bazen bu kadar görüşmek bile bana yük oluyor sanki hiçbir şey olmamış gibi niye aramıyorsun diyor, eski eskide kaldı diyor. Şuanda herkes kendi hayatında yani ihtiyacım olsa gelmez bi bahane bulur.

Benimki yakın ama çok yanımda olduğu söylenemez ihtiyaç dahilinde. 9 aylık hamileyken evi taşıdım tek başıma o kadarını söyleyeyim. :)
Bana ayda 1 geliyor değişiklik oluyor onun için. Artık çaptan düştü ya gidecek çok bir yeri yok. Arada bana gelmek ve benim evimde bir yer edinmek hoşuna gidiyor sanırım. Kızını evlendirdi ve hatta torunu bile var. Ah ne şanslı. Alkış.
Eskiden psikolojisinin bozuk olduğunu söylüyor vs ama sonradan da çok hatalar yaptı bana karşı. Psikolojisi bozuk insan koşa koşa çocuk yapmasın o zaman. Erkek avına çıkarken psikolojisi gayet yerindeydi ama masum kızını döverken ne hikmetse hastaymış.

phalanx · 16 Ocak 2026

Hikayemiz çok benzer beni de babaanneme bırakmış kardeşim doğunca. Aramızda 1 yaş var ama o erkek tabi beni ne yapsın. En kötüsü bu var desen yok, yok desen var. Küsmek çözüm olmuyor en güzeli belli bir mesafede kalmak. Beni aklına gelince histerik bir şekilde arar aşırı ulaşmaya çalışır genelde 3 hafta ayda 1 gibi. Yanında çok garip hissediyorum. Hiçbirşeyi samimi gelmiyor.
@Papatyam1176
Şöyle birşey okudum çok hoşuma gitti. Çocukken ihtiyacımız olan yetişkine dönüşürüz büyünce. Sizin de çocuklarınız şanslı olsun karşılarına iyi insanlar çıksın dilerim ki.

istugul · 16 Ocak 2026

Papatyam1176 .!.:
Merhabalar, kimseyle paylaşamıyorum buraya yazmak istedim. Bir çözümü yok ama içimi dökmek bana iyi gelecek. Şuan güzel, mutlu bir hayatım var ama çocukluğum ve geçmişin yüklerinden kurtulamıyorum. Beni büyüten babannemin vefatı ile tekrar beni düşünceler sardı.

Konu genel olarak hayatımdaki anne figürünün eksikliği ile ilgili. Ben 9 yaşına gelene kadar annem, babam, babannem, ben ve kardeşim birlikte yaşıyorduk. Sürekli kavga ve şiddetin olduğu bir ev ortamıydı. Tüm sorunların sebebinin babannem ile aynı evde yaşamak olduğu düşünülüyordu. Farklı bir eve taşınınca tüm sorunların çözüleceği umuduyla annem babam ve kardeşim farklı bir eve kiraya çıktılar. Kardeşim 2 yaşındaydi, bense 9. Babaannemin tek kalmaması ve benim okulumun değişmemesi için beni oraya bıraktılar. Babannem bana çok iyi baktı. Okumam için elimden geleni yaptı, her sabah kahvaltımı hazırladı, ödevim var dedim benimle kutuphanelere geldi saatlerce bekledi. Ne ihtiyacım varsa karşıladı çok fedakardı. Babam her gün iş çıkışı gelir beni görür eve öyle giderdi. 9 yaşından lise yaşına gelene kadar babaannemle yaşadım. Hafta sonlarında babam beni alıp eve götürüyordu orada da annemden ilgi ve sıcaklık gördümüğümü hatırlamıyorum.
Annemle tam olarak sarıldığım dertleştiğim gerçekten samimi yakın hissettiğim an hatırlamıyorum. Orada kendimi misafir gibi hissediyordum. Okul formamı yıkarken babannen de her şeyi yapıyor, bi bunu yıkayamıyor mu da buraya gönderiyor demişti.
Liseye geçince benim okuluma yakın bir ev buldular ve oraya taşındılar. Yaz tatili geçti, okul henüz yeni başlamıştı ki annemin telefonunda başka birisi ile görmemem gereken konuşmaları gördüm. O şokla çok büyük tepki verdim tam o sırada babam eve geldi her şeyi anlattım. Boşanma kararı aldılar fakat annem yeminler etti ve babam annemi affetti. O sırada ben tekrar babannemin yanında yaşamaya devam ettim. Ve annemle aramızdaki duvarlara yenileri eklendi.

Lise ve üniversite sürecinde birkaç kez daha annemin farklı aldatmalarına şahit olduk. Sayısını bilmiyorum detay da vermek istemiyorum gercekten hepsi birbirinden cirkin. Teyzem ile aralari bozuldu, sebebi enistem ile ilgili bir sey ama detay bilmiyorum. Komsumuzun esi, isyerindeki birileri ile ilgili bir seyler duyduk. Hep boyle etraftaki evli insanlar. Somut olarak mesaj disinda bir sey gormedim ama gormek istemedigim icin olabilir. Ben hep okula, kendi hayatima odaklandim, bu olaylardan uzak durdum. En son asamada kardesim ile babama boşanması için baskı yaptık. Çok kez şans verdi ama her defasında yine yaptı Babam ayrılmakta çok zorlandı, boşandılar. Annemin evli birisiyle ilişkisi oldu uzun sure ayni evde yasayip ayrildilar. Sonra 2 kez daha evlendi.

Ben annemle ilişkimi tamamen koparmadim. Baska sehirdeyken yanima tatile geldi. 1 hafta boyunca biriyle mesajlaşıp ağladı. Çocuğum oldu bikaç gün geç geldi. Sonradan öğrendim ki evlenecekmiş taşınıyormuş ona denk gelmiş. Genel olarak böyle bir insan.. Bencil mi, hasta mı, beni mi sevmiyor yıllardır çözemedim. Bazen telefonunu açmadığım için suçlu hissediyorum. Nefret ediyorum bu duygumdan dolayı da suçlu hissediyorum. İnsan kaç yaşına gelirse gelse anne desteğini arıyor ama ben bu desteği hiç göremedim. Babannem vefat edince değerini daha çok anladım. Meğer anne doğuran değil büyütenmiş.

Tüm bunlar beni erkenden büyüttü, sorun çıkarmamayı, akıllı uslu olmayı, şımarmamayı, insanlara karşı mesafeli olmayı öğrendim. Ve kimseye güvenmemeyi..

Olaylara bütün olarak bakınca uzak kalmanın kendim için en iyisi olduğu sonucu ortaya çıkıyor. Geçmişi unutmalı ve şimdiki hayatıma odaklanmalıyım. Bu konuyla ilgili kitap öneriniz varsa severek okurum

Ben boş ayna kitabını öneriyorum. Okuyan us yayınlarından çıkan bir kitap

Annem varken yok

Ayrıntılı Düzenleme

Maariftakvimi

Popüler Üye

Dribbble

Aktif Üye

miskinlerr

Geçici Olarak Hesap Pasiftir !

Magnifiaque

🫶🏻💛

Ciceknero

Üye

Elenaaa1990

Aktif Üye

Kagu

Üye

Papatyam1176

Guru

Kagu

Üye

Blanc12

Guru

Papatyam1176

Guru

Papatyam1176

Guru

Kagu

Üye

phalanx

Guru

istugul

Nirvana

Benzer Konular