Artık boşanacağım fakat tavsiyelerinize ihtiyacım var

kitapkahvehuzur .!.:

Herkese merhaba,

Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.

Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.

İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.

Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.

İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.

Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.

Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.

Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?

Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?

Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

kitapkahvehuzur .!.:

Herkese merhaba,

Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.

Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.

İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.

Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.

İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.

Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.

Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.

Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?

Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?

Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

kitapkahvehuzur .!.:

Herkese merhaba,

Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.

Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.

İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.

Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.

İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.

Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.

Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.

Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?

Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?

Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

kitapkahvehuzur .!.:

Herkese merhaba,

Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.

Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.

İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.

Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.

İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.

Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.

Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.

Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?

Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?

Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

kitapkahvehuzur .!.:

Herkese merhaba,

Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.

Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.

İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.

Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.

İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.

Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.

Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.

Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?

Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?

Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler

Genişletmek için tıkla...

Felegingozdesi .!.:

Şu velayet olayı bana boşanmamak için bahane gibi geliyor. Adamlar zaten evlilikte bile bakmıyorlar çocuğa çok almak istiyormuş gibi davranılması neden ?
Zaten istemiyorlar ki alabilsinler

Genişletmek için tıkla...

kitapkahvehuzur .!.:

Herkese merhaba,

Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.

Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.

İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.

Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.

İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.

Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.

Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.

Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?

Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?

Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler

Genişletmek için tıkla...