Artık Bununla Yaşayamıyorum

birderdimvarr .!.:

2016’daki konuyu hayırlı bir sebeple yeniden hortlatıyorum :)
Konuyu açarken nasıl okuyacağımla ilgili ne kaygılar yaşamışım.. Ne kadar üzülmüşüm.. Zor günler geçirdim ama hepsi bir kum tanesi gibi geliyor. Şimdi bu güncellemeyi daha çok ailesinin maddi imkanı olmayan, zamanında benim durumumda olan kız kardeşlerim için yazıyorum.

Ben liseyi okurken de tıp fakültesine başlayacağım zaman da çok fakirdik. Öyle ki tıp fakültesine başlamadan önce sağlık raporu alacak hatta okuyacağım şehre gidip benim kaydımı yaptıracak paramız bile yoktu. 1,5 hafta ağlamaktan yataktan çıkamadım, bir lokma yemek yemedim günde 1 bardak su içtim. 7 kilo verdim.
Zor günleriniz olabilir kız kardeşlerim. Gelecekte nerede olacağınız ailenizin kaderine bağlı değil, sizin çabanıza bağlı. Ben o gün yataktan kalkmasam, valiliğe gidip bir muhattap arayıp yardım istemesem bugün Doktor Ablanız olarak bunları yazıyor olamazdım. Hayatımda ilk ve tek birinden yardım istediğim gündü. O günden sonra maddi olarak hep kendime yetecek kadar kazandım çok şükür. Güç bela üniversiteye yazıldım; ailemden para almamak için internet sitelerine genel-kültür yazıları yazarak, ikinci el satış platformlarında kıyafetler alıp satarak tıp fakültesini bitirdim. Okulunuz fiziksel olarak gidip bir kafede restoranda çalışmanıza uygun değilse kendinize online çalışma alanları yaratabilirsiniz. Ben bu şekilde ailemden para almadan 6 yıl boyunca kendi kendime yetebildim.
İşin en güzel kısmı bunları atlattıktan sonra başlıyor. 8 aydır acil serviste doktorluk yapıyorum. Amcalarıma teyzelerime kardeşlerime şifa dağıtıyorum. Dua dileklerle ayrılıyorlar acilden. Erkek kardeşimi okutuyorum, aileme yetebiliyorum. Mesleğini eline aldıktan sonra gelen mutluluk paha biçilemezmiş.
2016’da açtığım konu başlığında bu konuyu son güncellemem olacak. Zorlu bir hikayem olduğunu biliyorum ama ileride bunu okuyan kız kardeşlerime bir umut ışığın olsun. Sana güveniyorum, sen de kendine güven. Güzel günler gelecek kardeşim

Genişletmek için tıkla...

birderdimvarr .!.:

2016’daki konuyu hayırlı bir sebeple yeniden hortlatıyorum :)
Konuyu açarken nasıl okuyacağımla ilgili ne kaygılar yaşamışım.. Ne kadar üzülmüşüm.. Zor günler geçirdim ama hepsi bir kum tanesi gibi geliyor. Şimdi bu güncellemeyi daha çok ailesinin maddi imkanı olmayan, zamanında benim durumumda olan kız kardeşlerim için yazıyorum.

Ben liseyi okurken de tıp fakültesine başlayacağım zaman da çok fakirdik. Öyle ki tıp fakültesine başlamadan önce sağlık raporu alacak hatta okuyacağım şehre gidip benim kaydımı yaptıracak paramız bile yoktu. 1,5 hafta ağlamaktan yataktan çıkamadım, bir lokma yemek yemedim günde 1 bardak su içtim. 7 kilo verdim.
Zor günleriniz olabilir kız kardeşlerim. Gelecekte nerede olacağınız ailenizin kaderine bağlı değil, sizin çabanıza bağlı. Ben o gün yataktan kalkmasam, valiliğe gidip bir muhattap arayıp yardım istemesem bugün Doktor Ablanız olarak bunları yazıyor olamazdım. Hayatımda ilk ve tek birinden yardım istediğim gündü. O günden sonra maddi olarak hep kendime yetecek kadar kazandım çok şükür. Güç bela üniversiteye yazıldım; ailemden para almamak için internet sitelerine genel-kültür yazıları yazarak, ikinci el satış platformlarında kıyafetler alıp satarak tıp fakültesini bitirdim. Okulunuz fiziksel olarak gidip bir kafede restoranda çalışmanıza uygun değilse kendinize online çalışma alanları yaratabilirsiniz. Ben bu şekilde ailemden para almadan 6 yıl boyunca kendi kendime yetebildim.
İşin en güzel kısmı bunları atlattıktan sonra başlıyor. 8 aydır acil serviste doktorluk yapıyorum. Amcalarıma teyzelerime kardeşlerime şifa dağıtıyorum. Dua dileklerle ayrılıyorlar acilden. Erkek kardeşimi okutuyorum, aileme yetebiliyorum. Mesleğini eline aldıktan sonra gelen mutluluk paha biçilemezmiş.
2016’da açtığım konu başlığında bu konuyu son güncellemem olacak. Zorlu bir hikayem olduğunu biliyorum ama ileride bunu okuyan kız kardeşlerime bir umut ışığın olsun. Sana güveniyorum, sen de kendine güven. Güzel günler gelecek kardeşim

Genişletmek için tıkla...

birderdimvarr .!.:

2016’daki konuyu hayırlı bir sebeple yeniden hortlatıyorum :)
Konuyu açarken nasıl okuyacağımla ilgili ne kaygılar yaşamışım.. Ne kadar üzülmüşüm.. Zor günler geçirdim ama hepsi bir kum tanesi gibi geliyor. Şimdi bu güncellemeyi daha çok ailesinin maddi imkanı olmayan, zamanında benim durumumda olan kız kardeşlerim için yazıyorum.

Ben liseyi okurken de tıp fakültesine başlayacağım zaman da çok fakirdik. Öyle ki tıp fakültesine başlamadan önce sağlık raporu alacak hatta okuyacağım şehre gidip benim kaydımı yaptıracak paramız bile yoktu. 1,5 hafta ağlamaktan yataktan çıkamadım, bir lokma yemek yemedim günde 1 bardak su içtim. 7 kilo verdim.
Zor günleriniz olabilir kız kardeşlerim. Gelecekte nerede olacağınız ailenizin kaderine bağlı değil, sizin çabanıza bağlı. Ben o gün yataktan kalkmasam, valiliğe gidip bir muhattap arayıp yardım istemesem bugün Doktor Ablanız olarak bunları yazıyor olamazdım. Hayatımda ilk ve tek birinden yardım istediğim gündü. O günden sonra maddi olarak hep kendime yetecek kadar kazandım çok şükür. Güç bela üniversiteye yazıldım; ailemden para almamak için internet sitelerine genel-kültür yazıları yazarak, ikinci el satış platformlarında kıyafetler alıp satarak tıp fakültesini bitirdim. Okulunuz fiziksel olarak gidip bir kafede restoranda çalışmanıza uygun değilse kendinize online çalışma alanları yaratabilirsiniz. Ben bu şekilde ailemden para almadan 6 yıl boyunca kendi kendime yetebildim.
İşin en güzel kısmı bunları atlattıktan sonra başlıyor. 8 aydır acil serviste doktorluk yapıyorum. Amcalarıma teyzelerime kardeşlerime şifa dağıtıyorum. Dua dileklerle ayrılıyorlar acilden. Erkek kardeşimi okutuyorum, aileme yetebiliyorum. Mesleğini eline aldıktan sonra gelen mutluluk paha biçilemezmiş.
2016’da açtığım konu başlığında bu konuyu son güncellemem olacak. Zorlu bir hikayem olduğunu biliyorum ama ileride bunu okuyan kız kardeşlerime bir umut ışığın olsun. Sana güveniyorum, sen de kendine güven. Güzel günler gelecek kardeşim

Genişletmek için tıkla...

birderdimvarr .!.:

2016’daki konuyu hayırlı bir sebeple yeniden hortlatıyorum :)
Konuyu açarken nasıl okuyacağımla ilgili ne kaygılar yaşamışım.. Ne kadar üzülmüşüm.. Zor günler geçirdim ama hepsi bir kum tanesi gibi geliyor. Şimdi bu güncellemeyi daha çok ailesinin maddi imkanı olmayan, zamanında benim durumumda olan kız kardeşlerim için yazıyorum.

Ben liseyi okurken de tıp fakültesine başlayacağım zaman da çok fakirdik. Öyle ki tıp fakültesine başlamadan önce sağlık raporu alacak hatta okuyacağım şehre gidip benim kaydımı yaptıracak paramız bile yoktu. 1,5 hafta ağlamaktan yataktan çıkamadım, bir lokma yemek yemedim günde 1 bardak su içtim. 7 kilo verdim.
Zor günleriniz olabilir kız kardeşlerim. Gelecekte nerede olacağınız ailenizin kaderine bağlı değil, sizin çabanıza bağlı. Ben o gün yataktan kalkmasam, valiliğe gidip bir muhattap arayıp yardım istemesem bugün Doktor Ablanız olarak bunları yazıyor olamazdım. Hayatımda ilk ve tek birinden yardım istediğim gündü. O günden sonra maddi olarak hep kendime yetecek kadar kazandım çok şükür. Güç bela üniversiteye yazıldım; ailemden para almamak için internet sitelerine genel-kültür yazıları yazarak, ikinci el satış platformlarında kıyafetler alıp satarak tıp fakültesini bitirdim. Okulunuz fiziksel olarak gidip bir kafede restoranda çalışmanıza uygun değilse kendinize online çalışma alanları yaratabilirsiniz. Ben bu şekilde ailemden para almadan 6 yıl boyunca kendi kendime yetebildim.
İşin en güzel kısmı bunları atlattıktan sonra başlıyor. 8 aydır acil serviste doktorluk yapıyorum. Amcalarıma teyzelerime kardeşlerime şifa dağıtıyorum. Dua dileklerle ayrılıyorlar acilden. Erkek kardeşimi okutuyorum, aileme yetebiliyorum. Mesleğini eline aldıktan sonra gelen mutluluk paha biçilemezmiş.
2016’da açtığım konu başlığında bu konuyu son güncellemem olacak. Zorlu bir hikayem olduğunu biliyorum ama ileride bunu okuyan kız kardeşlerime bir umut ışığın olsun. Sana güveniyorum, sen de kendine güven. Güzel günler gelecek kardeşim

Genişletmek için tıkla...