- Katılım
- 1 Mart 2024
- Mesajlar
- 970
- Emoji Skoru
- 133
- Puanlar
- 33
- Yaş
- 28
Arkadaşlar merhaba. Benim konularımı az çok biliyorsunuzdur zaten. Annem yıllar önce vefat etti. Dün gece babamla tartıştık. Olay yemek yerken başladı.
Babam “Yemek var mı?” diye sordu. Ben de “Yemek yok.” dedim. Aslında iki üç kişilik yemek yapmıştım. Sonra espri yaparak, “Galiba sizi doyuramıyorum.” dedim. Onlar da “Tamam, sıkıntı yok.” dediler. Ben de “Makarnayla doyan insanlar da var sonuçta.” dedim. Bu arada babam yemek seçer ve tek çeşit yemez
Babam bunun üzerine, “Akşama kadar evde duruyorsun, bizim önümüze makarna mı koyacaksın?” dedi. Ben de “Evet, bazen makarna da olabilir. Ayrıca ben yemek yapmak zorunda değilim.” dedim. O da bana, “Akşama kadar evde duruyorsun, yapmak zorundasın.” der gibi konuştu.
Ben de biraz üzerine gittim. “Ben mi yapacağım yemeği?” dedi. Kardeşim de araya girerek, “Herkes elinden geldiğince yardım ediyor.” dedi. Ben de zaten herkesin bir şeyler yapabileceğini söyledim.
Annem vefat ettikten sonra yaklaşık beş senedir evdeki birçok sorumluluğu ben üstlendim. Kardeşlerime bile pek iş yaptırmadım. Temizlik, bulaşık, ütü, yemek gibi her şeyi büyük ölçüde kendim yaptım. Ancak son bir yıldır hem kendimi iyi hissetmediğim hem de artık yorulduğum için bu sorumlulukların paylaşılmasını istedim. Bu yüzden bazı işleri kardeşlerimin de yapmasına izin vermeye başladım.
Örneğin kardeşim bazen kahvaltıyı hazırlıyor. Ama babam dışarıda çalıştığı için ev işlerine hiç yardımcı olmuyor diyebilirim. Çay koymayı bile bilmez. Tartışmamızın temel nedeni de aslında buydu.
Şu an babamla konuşmuyorum. Sonrasında erkek kardeşim yanıma gelip, “Babana saygı duymalısın. O senin büyüğün. Belli bir yaştan sonra insanlara bazı şeyleri anlatamazsın.” dedi. Bana 8 5 çalışıp eve katkında bulunacaksın dedı. Bizde yardımcı tutacaz dedı.
Bir de şunu düşünüyorum; ben evlilik konusu açıldığında burada çoğu zaman eleştiriliyorum. Ancak belli bir yaşa gelip hâlâ aile evinde bu tarz tartışmaların içinde olmak insanı gerçekten yoruyor. Bu yüzden bazen insan kendi hayatını kurmanın ve ayrı bir düzeninin olmasının bir kurtuluş olabileceğini düşünüyor. Ben bu tartışmalara girmek istemiyorum aslında ne yapmalıyım kendimi tutamıyorum
Babam “Yemek var mı?” diye sordu. Ben de “Yemek yok.” dedim. Aslında iki üç kişilik yemek yapmıştım. Sonra espri yaparak, “Galiba sizi doyuramıyorum.” dedim. Onlar da “Tamam, sıkıntı yok.” dediler. Ben de “Makarnayla doyan insanlar da var sonuçta.” dedim. Bu arada babam yemek seçer ve tek çeşit yemez
Babam bunun üzerine, “Akşama kadar evde duruyorsun, bizim önümüze makarna mı koyacaksın?” dedi. Ben de “Evet, bazen makarna da olabilir. Ayrıca ben yemek yapmak zorunda değilim.” dedim. O da bana, “Akşama kadar evde duruyorsun, yapmak zorundasın.” der gibi konuştu.
Ben de biraz üzerine gittim. “Ben mi yapacağım yemeği?” dedi. Kardeşim de araya girerek, “Herkes elinden geldiğince yardım ediyor.” dedi. Ben de zaten herkesin bir şeyler yapabileceğini söyledim.
Annem vefat ettikten sonra yaklaşık beş senedir evdeki birçok sorumluluğu ben üstlendim. Kardeşlerime bile pek iş yaptırmadım. Temizlik, bulaşık, ütü, yemek gibi her şeyi büyük ölçüde kendim yaptım. Ancak son bir yıldır hem kendimi iyi hissetmediğim hem de artık yorulduğum için bu sorumlulukların paylaşılmasını istedim. Bu yüzden bazı işleri kardeşlerimin de yapmasına izin vermeye başladım.
Örneğin kardeşim bazen kahvaltıyı hazırlıyor. Ama babam dışarıda çalıştığı için ev işlerine hiç yardımcı olmuyor diyebilirim. Çay koymayı bile bilmez. Tartışmamızın temel nedeni de aslında buydu.
Şu an babamla konuşmuyorum. Sonrasında erkek kardeşim yanıma gelip, “Babana saygı duymalısın. O senin büyüğün. Belli bir yaştan sonra insanlara bazı şeyleri anlatamazsın.” dedi. Bana 8 5 çalışıp eve katkında bulunacaksın dedı. Bizde yardımcı tutacaz dedı.
Bir de şunu düşünüyorum; ben evlilik konusu açıldığında burada çoğu zaman eleştiriliyorum. Ancak belli bir yaşa gelip hâlâ aile evinde bu tarz tartışmaların içinde olmak insanı gerçekten yoruyor. Bu yüzden bazen insan kendi hayatını kurmanın ve ayrı bir düzeninin olmasının bir kurtuluş olabileceğini düşünüyor. Ben bu tartışmalara girmek istemiyorum aslında ne yapmalıyım kendimi tutamıyorum
