- Katılım
- 6 Ağustos 2025
- Mesajlar
- 142
- Emoji Skoru
- 7
- Puanlar
- 13
- Yaş
- 21
- Konu Sahibi mericderlerbana
- #1
Bu konuya açtığım diğer konulardan farklı bakar mısınız ben diğer konularda genellikle ciddiye almayarak şeyler yazdım ama bu konu da gerçekten ciddi yazmak istiyorum. Babam 58 yaşında ve küçüklüğümden beri davranışlarını çok garip buluyordum bu arada ben 21 yaşındayım 2 abim var. Büyük abim 32 yaşında küçük abim de 25 yaşında. Babamın ailesini pek tanımıyorum diyebilirim. Biz göçmen bir aileyiz annemde babamda göçmenler onun için ikisinin de aile üyelerini pek görmedim buna rağmen annemin akrabalarını falan az çok biliyorum ama babamın akrabalarını pek tanımıyorum. Babamın anne babası yani dedem ve babaannem babam 4 yaşındayken artarda vefat etmişler onun için onları hiç görmedim resimlerini bile görmedim sadece mezarlarını biliyorum o kadar annemin babası da annem çok küçükken vefat etmiş nedenini bilmiyorum ama göçerken olduğunu söylemişlerdi. O dedemin de suratını bilmiyorum fotoğrafı da yok. Yani bu kişileri hiç tanımıyorum diyebilirim. Babam da çok küçükken öksüz kalınca köyden şehre gelmiş daha çocukken çalışmaya başlamış kendi söylediğine göre babamın ablaları abileri var ama bakmamışlar sanırım nedenini bilmiyorum ama bakmadıklarını şuan bile anlayabiliyorum aralarında uzaklık olduğu çok net anlaşılıyor. Neyse şuan babam 58 yaşında ve kardeşleri arasında maddi durumu en iyi olan tek kişi o. Amcalarım halamlar falan hepsi kira'da oturuyorlar kendileri üstlerine bir mal varlıkları vs. yok bizim 3 evimiz arabalarımız arsalarımız falan var maddiyatımız iyi anlayacağınız ama tek sorun şu ki babam bize varlık içinde yokluk yaşatıyor. Büyük abim meslek lisesi mezunu bir fabrikada işçi olarak çalışıyor aynı fabrikada 12 yıldır çalıştığı için maaşı çok düşük değil 45.000 maaşı var ama bu paranın hepsini babam alıp abime vermiyor (2 abimde evli değil) evet 32 yaşında olan abime banka kartını vermiyor bunu babama sorunca nedenini şöyle söylüyor. Abim ilk çalışmaya başladığında maaş kartı kendisindeymiş 18-19lu yaşlardayken ama kendi paramı çekeceğim diye sürekli bankadan kredi çekmiş babam da bunu fark edince kartı elinden almış. Benim anlamadığım birşey var bunu herkesin yapabileceğini düşünüyorum ama aradan 10 yıl geçmiş hala abimin kartını vermemesi için geçerli bir sebep yok ki adam 32 yaşında şuan. Abin nasıl geçiniyor diyenler vardır o da şöyle. Abim işten gelince babamdan parasını ister ama babam gidip 45.000 vermez gider 5.000 çeker onu verir ama karşınızda ki kişi 32 yaşında olduğu için o paranın 2 günde bitmesi normal değil mi? Kız arkadaşıyla yemeğe çıkar o öder arkadaşlarıyla sigara falan içerler o para biter yani. Abim parası bitince gidip tekrar ister babam da. "La olum sen bu parayla ne yapıyorsun yok para" der ve gerçekten para vermez abim 1 hafta bekler haftasonu gelince yeniden para alır. Babam para vermediği zaman boş boş evde oturduğunu bilirim bundan dolayı da öyle sevgilisi falan yok, sadece bu da değil abimin telefonu bozuldu herkes gibi iPhone almak istiyor ama babam ona para vermediği için alamıyor. Bende abime üzülüp babama kinleniyorum ne yapayım? Birde geçen sene abim işten izin alıp İstanbul'a 1 haftalığına tatile gitmek istemişti akrabalarımızın yanına babam evde herkese bağırıp çağırmış o ay abime hiç para vermemişti İstanbul'a da gitmesine izin vermedi. Ben bile yazarken komik buluyorum bu durumu ama bu gerçekten yaşandı. Asıl garip durum babamın küçük abime olan davranışlarına bakınca başlıyor. Büyük abime böyle davranan bir adam küçük abimi Kıbrıs'a okumaya gönderdi. Bu arada 2 abimi de çok seviyorum yanlış anlaşılmasın. 25 yaşında ki abim şuan Kıbrıs'ta Elektrik elektronik mühendisliği okuyor 3.sınıf oldu mezun olunca da Türkiye'ye gelirse İstanbul'da tek başına yaşama fikirleri var babam da bunları biliyor ama büyük abime verdiği gibi bir tepki asla vermiyor bu arada 25 yaşında ki abimi kısıtladığı zaman da oldu. Küçük abim geçen sene sınıf arkadaşlarıyla ayrı eve çıkmak istedi. Kıbrıs'ta da Lefke tarafında kiralık ev bakıyorlardı babam bunu duyunca abimi arayıp afedersiniz ağıza alınmayacak laflar etti ve telefonda abimin ağladığı o bile duydum. Sonra abim Türkiye'ye yanımıza gelince gidip ona sarıldım ben yanındayım deyip motive etmeye çalıştım. Bunlar oldu ve şimdi de sıra bana geldi sanırım. Bende şuan dershaneye gidiyorum netlerim de güzel çok kötü değil Eskişehir Teknik Üniversitesine gitmek istiyorum havacılık için inşallah gelir diyelim ama bir korkum var 2 abimde de gördüğüm gibi babam da beni kısıtlamaya çalışırsa diye korkuyorum yani ne bileyim ya gelip benim de banka kartımı elimden alırsa kendi emeğimle çalışıp "kendi paramı" kazanmama rağmen arkadaşlarımla bir tatile gidemeyeceksem. Rahatça kendi paramı harcayamayacak isem gerçektende boşuna çalışıyor olmaz mıyım? Beni yanlış anlamayın ben bunların kişinin kendi hakları olduğunu ve anne de olsa baba da olsa kişi kendi parasını kazanıyorsa kimsenin karışamayacağını düşünüyorum. Ama yine de böyle bir korkum var ve ders çalışırken de aklıma sürekli bu korkularım geliyor sonra da kendime sürekli "Ben boşuna mı çalışıyorum boşuna mı gecelerimi gündüzüme katıp çalışıyorum acaba?" demekten alıkoyamıyorum kendimi. Yaşlarımız yakın olduğu için küçük abim benim bu korkularımı anlıyor sanırım bazen beni gazlıyor falan ama çoğunlukla o da beni babama karşı koruyamıyor. Ben öyle olduğunu düşünüyorum. Babam bana küçükken ilkokuldayken falan psikolojik şiddet uygulardı ama ben pek anlamazdım atıyorum ailecek televizyon izliyorduk ve ben diziye çok gülünce bana kızıp "Bir daha gülme sesine katlanamıyorum" derdi ve ben bu laftan sonra babamın yanında konuşamaz oldum hala da babamın yanında rahatça konuşamıyorum 21 yaşında olmama rağmen. Bu arada babamın uyguladığı şiddetler ben liseye geçince fiziksel şiddete döndü. En büyüğü de 10.sınıftayken yaşanmıştı şiddet sonucunda sol gözümde görme kaybı oluştu ve hala kaldı. Yıllar geçmesine rağmen net göremiyorum bulanık görüyorum. Görme kaybı yaşadığım için üzülmüyorum ama 2 abimin de veya annemin de babam bana şiddet uygularken birşey yapmadan durmaları beni çok üzüyor hatta küçük abime hastanedeyken "Abi beni neden korumadın?" diye ağladığımı hatırlıyorum daha sonra bende hafıza kaybı durumu oldu artık babamın söylediği o kötü lafları veya şiddetleri istesem de hatırlamıyorum. Hatırladıklarımı da oturup üzülmüyorum ağlamıyorum. Babam kendi kaybetti diye geçiyorum. Şuan babamdan sevgi istediğim de yok ama tek korkum özgürlüğümün elimden alınması. Ne yapmam lazım sizce çok mu abartıyorum?
