Bebekli Hayat Bana Göre Değilmiş

Koalina

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.
Üyelik İptali
ÜZGÜN
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
26 Eylül 2010
16.706
29.627
Selam herkese. Doğum yapalı 2 hafta oldu. İlk bir kaç gün ne olduğunu anlamadık geçti gitti ama günler geçtikçe anne olmak ve bebek bakımı bana ağır gelmeye bşladı. Kayınvalidem ve annem dönüşümlü kalıyorlar, ev işlerinde yardımcılar sağolsunlar. Bebeğim de çok sevmli, büyük bir aşk olmadı henüz ama seviyorum tabii ki, minik elleri, muhtaç hali içimi acıtıyor. Ama ben eski hayatımı çok özlüyorum, eşimi özlüyorum, deliksiz uyumayı özlüyorum, eşimle dizi izlerken uyuyakalmayı özlüyorum. Herkes geçecek diyor ama çok ruhum daralıyor, sanki büyük br hata yapmışım ve dönüşü yokmuş gibi geliyor. Bebeği bırakıp bir kaç kere dışrı çıktık, o uyuyunca ben de uyuyorum, rahatlatacak her şeyi yapıyorum ama eski düzenimi düzenimi çok özlüyorum.
Evde sürekli meme açık gezmek, pijama veya eşofmanla dolaşmak, uzun bir banyo sefası için vakit bulamamak çok sıkıcı. Bir yandan da sadece bana muhtaç bebeğime karşı vicdan azabı içinde kalmak çok can yakıcı. Her gün ağlamaktan sinirim bozuldu.
Eşim de hiç bir şey hissetmiyor bebeğe karşı, bana da manevi destek olamıyor. Acaba hiç mi bir şey hissetmeyecek hep böyle mi olacak, hayatım düzene girecek mi, 2 ay sonra işe başlayınca tempoyu kaldırabilecek miyim...

69. Günden Güncelleme: Düşüncelerim ve hislerim ilk günkü kadar kötü değil o kriz durumları yok ama ağlamalar devam ediyor. Gittiğim doktor şimdiye kadar ciddi bir değişim olmalıydı diyerek ilaçları iki katına çıkardı.
Bir şeyler rayına oturuyor, artık daha iyi bakıyorum ve hatta en iyi ben bakıyorum hissi var. Eşim alınca bile sırtını ört, öyle tutma, sarsma gibi direktiflerim mevcut. Zor bir bebek mi sanırım hayır. Her bebek gibi ağlıyor, uzun uykuları yok, kolik değil...ama sorumsuz hayatımı bırakıp diken üstünde yaşamak hala zor benim için.
Eşim yardımcı mı hem evet hem hayır, bazı günler hiç bir şey yapmıyor, bazı günler fazla şey yapıyor. 7/24 bebek bakmadığı için zannederim, çok daha sabırlı ve sevecen. Zaten hep pozitif ve dobra o. Normalde ailenin güçlüsü benimdir ama bu sefer ciddi anlamda eşimle ayakta duruyorum. Bir filmin ortasında oğlumuz ağlayınca ben de başlıyorum ağlamaya izleyemiyoruz diye. Eşimse çok mu önemli film, izlenirz hep beraber izleyip daha çok eğleneceğimiz günler gelecek, bu bir süreç sabret diyip duruyorr. Bense hep bir telaş halindeyim. Her gün yüzüstü koymalıyım ki boyun kasları gelişsin, trlevizyona bakmasın ki otizmle uğraşmayalım, kendi haline bırakmayıp sürekli konuşayım ki çabuk konuşsun, yok zeka kartları yok kitap okumalar. Çocuk daha 3 aylık bile değil. Geriliyor ve yoruluyorum. Günlük bir yorgunluk değil bu zihnim yorgun, bütün anneler böyle mi? Bunun yanında da bir o kadar rahatım, kayınvalideme bırakıp eşimle sinemaya ve yemeğe gittiğimiz oldu ama yetmedi. İstersem 1 aylık bir tatile çıkayım anladım ki sorun günlük dinlenmelerde değil sorumluluk hissinde. Yapamayacaklarımda aklım hala ve nasıl yetiştiririm endişeleri... Ben ki yıllardır kuşlarımın sebebiyle tatile çıkamadım, her gittiğimiz yerde bir gece konaklamalı kaldık, dönüşümlü gittik ki bakan yok diye. Şimdi düşünüyorum onlar bile batmadı, lafını etmedim şimdi çocuk sebebiyle yapamayacaklarım neden bana fazla geliyor?
Evet daha bi alıştım, sevmeye başladım ama o büyük aşk yok. Anladım ki sevgi dedikleri şey de emekten kaynaklı. Şimdi ilk günleri düşğnüyorum, müthiş göğüs yaralarıyla uğraşmıştım, çok ağlamış ve acı çekmiştim. Şimdi onlar geçti daha 1 ay olmasına rağmen unuttum bile... Bugünler de böyle geçecek mi gerçekten? Geri dönüp baktığımda vay be ne günler atlatmışım der miyim?

107. Gün: Merak edenler için psikolog ve psikiyatri ile beraber devam ediyorum. Depresyonun yanında anksiyete de olduğu söylendi. Kullandığım
hafif bir ilaç vardı, değişmedi. Psikolog bir anne sorunu da tespit etti, şaşırmadım :KK70:

Eşimin ısrarıyla homeopati diye bir yöntem de denedim. Ne kadar güvenilir hiç bir bilgim yok, araştırmamıştım bile.

Ney ne kadar işe yaradı bilemiyorum ama her şey biraz daha iyi. Zaman geçtikçe sevgim de artıyor yapabildiklerim de...
Tabi hala o sıkışmışlık hissi yakamı bırakmıyor. Yalnız kalmayı çok severdim ama nadiren mümkün ki yalnızken bile zihnim dolu. Evet gün içinde vakit geçirirken eğleniyorum ama özel zamanlara da ihtiyaç duyuyor, eski boş vakitlerimi- sorumsuz yaşamımı arıyorum. İstediğim zaman uyuyabilmek, çantamı alıp çıkmak ve keyfimce gezmek, sabahlamak gibi şeyler lüks. Bu konuda yalnız olduğumu zannetmiyorum, bir çok anne arıyordur bu durumu.
Kısacası buz gibi suya girmiş gibiyim. Başta ciddi bir şok yaşadım ama suyun içinde kaldıkça alışıyorum. Tabii kimseye de "su çok güzel sen de gelsene" diyemem, demem :)
Yardımcı olanlara teşekkürler.

715. Gün: bugün bu konuyu hatırlamışken güncellemek istedim. Şu an geri dönüp baktığımda vay be diyorum. Yalnız ama cidden ruhen de yalnızken bir çocuk büyüttüm. Ne annem ne eşim anladı beni burada bile konumu okuyup telefon numarasını verip beni telkin eden insanlar varken. Şimdi her şey daha kolaylaştı. Eski hayatımın bir kısmı yok evet ama daha tatlı bir hayatım var. Her şeye alıştım, zorlandığım zamanlar hala var tabii ki ve olacak ama bunlarla uğraşmak bile eğlenceli. Artık konuşuyor, yarım yamalak " anne ben seeeyom" diye yüzümü okşaması cidden insanın içini sıcacık yapan bir şey. Her şey geçti, bazı şeylerin izi kalsa da bir şekilde aylar aylar sonra ben alıştım, çok sevdim. Yeni annelerin konuyu okuduğunu biliyorum. Her şey geçecek ama yavaş ama hızlı, alışacak ve çoook seveceksiniz
 
Son düzenleme:

ince bilek

ankaram❤️
Pro Üye
16 Temmuz 2010
21.546
46.659
Eski bir lohusa sendromlu olarak aramıza hoşgeldin diyorum. Gerçi ben daha hafif atlatmıştım. Sürekli gözlerim dolardı eskisi gibi olmayacak hiçbir şey diye. Sonra Allah sen misin şikayet eden dedi hooop bebekte kolik çıktı :) Allah kimseye vermesin koliği. Sendromu falan unutturdu :))) Durumu kabullen. Dünyaya getirdin en iyi şekilde bakmak zorundasın. Sana muhtaç. 1 aya kalmaz ruh halin düzelir. Hepsi geçiyor
 

HanimKelesimiGetir

SüperAnneAnne
Pro Üye
20 Mart 2008
120.020
135.521
56
Selam herkese. Doğum yapalı 2 hafta oldu. İlk bir kaç gün ne olduğunu anlamadık geçti gitti ama günler geçtikçe anne olmak ve bebek bakımı bana ağır gelmeye bşladı. Kayınvalidem ve annrö dönüşümlü kalıyorlar, ev işlerinde yardımcılar sağolsunlar. Bebeğim de çok sevmli, büyük bir aşk olmadı henüz ama seviyorum tabii ki, minik elleri, muhtaç hali içimi acıtıyor. Ama ben eski hayatımı çok özlüyorum, eşimi özlüyorum, deliksiz uyumayı özlüyorum, eşimle dizi izlerken uyuyakalmayı özlüyorum. Herkes geçecek dyor aama çok ruhum daralıyor, sanki büyük br hata yapmışım ve dönüşü yokmuş gibi geliyor. Bebeği bırakıp bir kaç kere dışrı çıktık, o uyuyunca ben de uyuyorum, rahatlatacak her şeyi yapıyorum ama eski düzenimi düzenimi çok özlüyorum.
Evde sürekli meme açık gezmek, pijama veya eşofmanla ddolaşmak, uzun bir banyo sefası için vakit bulamamak çok sıkıcı. Bir yndn da sadece bana muhtaç bebeğime karşı vicdan azabı içinde kalmak çok can yakıcı. Her gün ağlamaktan sinirim bozuldu.
Eşim de hiç bir şey hissetmiyor bebeğe karşı, bana da manevi destek olamıyor. Acaba hiç mi bir şey hissetmeyecek hep böyle mi olacak, hayatım düzene girecek mi, 2 ay sonra işe bşlayınca tempoyu kaldırabilecek miyim...

Biraz zaman tanı kendine koalina ,geçecek bunlar zaman içinde herşey yoluna girecektir emin ol.
Güle güle büyüt bebeğini sağlıcakla büyüsün.:nazar:
 

yuvarlanan asi bir panda

Guru
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
7 Haziran 2018
8.066
21.114
Hamilelik sırasında nasıl hissediyordunuz? Belki lohusalık sendromu yaşıyorsunuz. Ki yanında anneler olmadan tek başına kalan insanlar da var. Şanslısınız.

Eşinizin bebeğe karşı hissiz olduğunu nasıl anladınız? Kendisi mi dedi?

Bu durumu çevrenizle paylaşın. Eğer ilerler veya devam ederse psikolojik destek alabilirsiniz.

Şunu da söyleyeyim evet hayatınız artık eskisi gibi olmayacak. Bebek yaparken bunları düşünmeniz gerekirdi. Bu sorumluluğu siz aldınız. Uykusuz da kalacaksınız, yorgun da olacaksınız. Bazı gerçekleri kabul edin.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 197 gün geçti.

yenGEnC

Nirvana
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
17 Ağustos 2011
9.621
42.462
Bence en gec bebek büyüyüp şirinlikler yapıp kendini sevdirmeye başlayınca, birinin dünyadaki en sevdiği kişinin tartışmasız siz olduğunu farkedince geçecektir bu durumlar.
Ama çocuklu hayattan ben de korkuyorum. Çünkü emekliliği yok, tatili yok, 'bu hayal ettiğim gibi olmadı' diyip değiştirme imkanın yok.
Mesela ben çocukluğumdan beri annemle anlaşamam, babacıyımdır. Benim annem de kendi annesine bayilmaz,o da babacıdır. Böyle bir çocuk yapma ihtimalimden korkuyorum açıkçası...
Büyük bir kumar çocuk sahibi olmak ...
Cesaret edenleri tebrik ediyorum
 

gelecekvizyon

Üye
Kayıtlı Üye
23 Aralık 2017
625
726
Kendinize haksızlık etmeyin daha iki hafta olmuş çok yeni. Böyle hissetmeniz çok normal suçlu hissetmeyin kendinizi. Geçiş dönemindesiniz sancılı olacaktır. Alışacaksınız toparlayacaksınız. Hele işe başlamak toparlamanıza daha çok yardımcı olur bence.
 

Buz ruhu

Muhattap değil muhatap
Kayıtlı Üye
24 Kasım 2017
655
2.386
İlk bebekte insan ne olduğunu anlamıyor bence. Anneliğin henüz ne olduğunu anlamadığınız için hisleriniz oluşmadı. Ve kendinize de gelmediniz henüz. Zaman tanıyın kendinize. Tadını çıkarmaya çalışın. Ne güzel size yardımcı olanlar da var, yapayalnız değilsiniz. Ben de ilk günler "yazık ettim bu bebeğe, ben ona bakamam" diye çok ağlamıştım. Alah size bağışlasın yavrunuzu.
 

CiRiLLA

Kayıtlı Üye
10 Ekim 2014
20.384
74.766
Hamilelige alisman da zor olmustu diye hatirliyorum ama sonra geçmişti. Buna da alışacaksın ve mutlu oldugunu dusuneceksin çünkü başka bir seçenek yok.

Kuzenimin bebegi oldu ve gormeye gittik. Herkes bebek güzellemesi yapti, kucagima verdiler (kucagima alinca ben de ister mişim) :KK70: Aldim tabi...
Kuzenim "bebek cok zor" dedikce onu susturup "yoookk yookcok guzel yapin" dediler. Evden çıkana kadar sürdü bunlar. :KK70:
Bebegi olanlardan hep duydugum şey "çok seviyorum ama..." o amalar hep oluyor.