- Katılım
- 27 Kasım 2020
- Mesajlar
- 2.033
- Emoji Skoru
- 710
- Puanlar
- 123
- Yaş
- 27
"Anlamıyorum, ben mi çok şey bekliyorum? Üç kardeşiz, abimle çocukluğumuzdan beri anlaşamayız; ikiz kardeşimle bizi sürekli döverdi. Hep onun şiddetiyle büyüdük, annemler buna göz yumdu. Bizde de hiç abi sevgisi olmadı. İkiz kardeşim de abimi sevmez, konuşmuyoruz.
İkiz kardeşimle anlaştığımızı düşünüyordum ama fark ettim ki salak olan benmişim. Meğer hep ben arayıp soruyormuşum. Evde kötü ne olursa arayıp bana anlatıyordu ya da hayatındaki tüm olumsuzlukları anlatıyordu; ben de hep dinleyen tarafmışım. Hamileyken dahi annemle babamın kavgalarını, annemin yemek yapmayıp evi temizlememesinden bıktığını ve daha neler neler anlatıp moralimi hep bozardı ama ben hep dinlerdim.
Abim de öyle; babamın paralarını yediler, doymadılar. Hep yanlarında oldum ama sadece ben yanlarında olmuşum. Kardeşim hep gelir, yardım eder ama bunu sadece ben arayıp yardım istediğim için yapıyormuş; bunu yeni fark ettim. Aslında bu hep böyleydi ama ben görmezden gelmişim. Her konuda destek olurken meğer hep tek başımaymışım.
Aslında beni annem böyle yaptı, en büyük kızgınlığım ona ama yansıtmıyorum. Ben de evliliğimde çok sorunlar yaşadım ama demek ki kimseye yansıtmadığım için durum böyle oldu. Annem beni arardı; 'Yok abini aradın mı ne yapıyorlarmış?', 'Yok kardeşini aradın mı, nasılmış?'... Çocukluğumdan beri böyle diye diye meğer hep pasifleşen ben olmuşum.
Kızım ameliyat oldu; herkes aradı, geçmiş olsuna geldiler ama ne dayıları geldi ne de dedesi. Annemin zoruyla babam geldi, farkındayım. Ben hep birlik olalım istedim ama bu ilişki hep benim aramalarımla yürümüş. Artık ben de kimseyle görüşmek istemiyorum. İyi anlaşan kardeşlere çok imreniyorum."
İkiz kardeşimle anlaştığımızı düşünüyordum ama fark ettim ki salak olan benmişim. Meğer hep ben arayıp soruyormuşum. Evde kötü ne olursa arayıp bana anlatıyordu ya da hayatındaki tüm olumsuzlukları anlatıyordu; ben de hep dinleyen tarafmışım. Hamileyken dahi annemle babamın kavgalarını, annemin yemek yapmayıp evi temizlememesinden bıktığını ve daha neler neler anlatıp moralimi hep bozardı ama ben hep dinlerdim.
Abim de öyle; babamın paralarını yediler, doymadılar. Hep yanlarında oldum ama sadece ben yanlarında olmuşum. Kardeşim hep gelir, yardım eder ama bunu sadece ben arayıp yardım istediğim için yapıyormuş; bunu yeni fark ettim. Aslında bu hep böyleydi ama ben görmezden gelmişim. Her konuda destek olurken meğer hep tek başımaymışım.
Aslında beni annem böyle yaptı, en büyük kızgınlığım ona ama yansıtmıyorum. Ben de evliliğimde çok sorunlar yaşadım ama demek ki kimseye yansıtmadığım için durum böyle oldu. Annem beni arardı; 'Yok abini aradın mı ne yapıyorlarmış?', 'Yok kardeşini aradın mı, nasılmış?'... Çocukluğumdan beri böyle diye diye meğer hep pasifleşen ben olmuşum.
Kızım ameliyat oldu; herkes aradı, geçmiş olsuna geldiler ama ne dayıları geldi ne de dedesi. Annemin zoruyla babam geldi, farkındayım. Ben hep birlik olalım istedim ama bu ilişki hep benim aramalarımla yürümüş. Artık ben de kimseyle görüşmek istemiyorum. İyi anlaşan kardeşlere çok imreniyorum."
