Ee ilerde çok secıcı olursam o zaman ne olacak. Karşıma çıkan ınsan yok ondan önce de çok yoktu zaten . Ayrıca buradaki arkadaşlarimin dedıklerını de düşünerek ailem bana bırılerını bulsa dıye çok düşündüm ama onlarda karışmıyor ki
Ben 30 yaşındayım. Yaşıtlarıma göre birçok eksiklerim var. Birçoğumuz bir şeylere geç kaldık. Ben de hayata karışmak için çok geç kaldım mesela. Ama yine de sevip sevilebilirim. Saçma sapan hödük biriyle evlenmektense bir ömür bekâr kalmam daha iyi olur. Kendimle sorunlarım olsa da ilişkide kabul edemeyeceğim bazı şeyler var. "Evde kaldım kimse beni sevmez, yalnız kalmamak için evlenmeliyim" düşüncesi sana çok fazla hata yaptırır, kafanı duvara toslarsın ama iş işten geçmiş olur. Evleneyim de en fazla boşanırım diyorsun. Evlilik gibi boşanmak da bir hak. Ama evlilik evcilik oyunu değil. Sen kendini sevmezsen, kendine değer vermezsen nasıl sağlıklı bir ilişki kurabilirsin ki? Ömür boyu üzülüp ağlamak, pişman olmak ne işimize yarayacak? Faydası olacak mı hayıflanmanın? Geri dönecek mi o eski yıllar? Hayır dönmeyecek. Fakat yaşıyoruz hâlâ. Elimizde sadece şu an var. Hayat devam ettiği sürece yapabileceğimiz şeyler var. Ne kadar yaşarım bilmiyorum ama 40lı yaşlarımı şikayet ederek depresyonla, anksiyeteyle geçirmek istemiyorum ben. O yüzden hayata karışmak,ukde kalan şeyleri yapmak, bir yerden başlamak lazım.Çok teşekkür ederim yorumunuz için ama kabul etmedınız nokta şu ; ben küçük degılım hayata geç kaldım bu da benım hayatımı güzel yönetemem ile ilgılı şu var o 31 yaşında ve şuan birısını bulması o kadar kolay kı 20 li yaşların başındaki bütün kızlar onu beğenir ama benım öyle bır şansım yok evdeyım ve böyle bır durumum yok eninde sonunda evleneceğim. Ve gerçekten yalnız kalmaktan korkuyorum
Neden öyle bir şansın yok? Bu kişiyi gözünde çok fazla büyütmüşsün. Bütün kızlar neden beğensin onu? Tipini ,huyunu,suyunu beğenmezler belki. Kurslara kaydolup yeni ortamlara girsen , yeni arkadaşlıklar kursan illa ki birini tanırsın. Karşına birileri çıkar. Neden evlenmen imkansız gibi düşünüyorsun?
kursa gıttım ıkı yıl kımse de karşıma çıkmadı. Benden küçük bütün herkes evlendı. Artık benım gucum yok neden beni sevıp bu kadar derdımı umursasın kı insanlar ..ayrıca şu var erkekler çok akıllı ve etrafta çok fazla seceneklerı var . Annem yaşarken 19 20 yaşındayken herkes peşımdeydı şimdi herkes acıyarak bakıyor sankı
Çok haklısın ama siz kendinizi seviyorsunuz. Arkadaşlarım da sizin gibi düşünüyor, sadece ben öyle değilim. Geçmişte bütün güzel şeyleri kaybettim, artık asık suratlı bir kız oldum; bunu kabul ediyorum. Zaten mükemmel de değilim ama gerçekten artık evlilik istiyorum, görücü usulü bile olur. Yemin ederim, benim bu hayattan artık tek beklentim çocuk sahibi olmak; belki beni hayata tekrar bağlar. Kendimi çok fazla eleştiriyorum ama buna engel olamıyorum.
Kim neden acısın? Asıl sen kendine acıyorsun öyle görüyorsun kendini bence. Bir kursta olmadıysa başka kurs dene. Farklı etkinliklere katıl. Bir seçenek olmadı diye hemen karalar bağlama. Evlilik bir meziyet değil ki. Eğer kötü biriyle olursa asıl o zaman eziyet.
Sırf yalnız kalmamak için çocuk sahibi olmayı istemek doğru ve mantıklı değil. Sen önce kendi psikolojini düzeltmek için çabala. Eğer sen iyi olursan, kendini seversen seni sevecek erkek de çıkar karşına. Sen değiştikçe çevrendeki potansiyeller de artar. Evlilik ve çocuk için acele etme. Akışına bırak.
Pekı bız eskı sevgılıme çok acımasız bakıyor olsbılır mıyız ? Yani belkı bırdaha yapmayacak
Yooo. Eski sevgiline acımasızca bakmıyoruz. Senin burda anlattığın kadarıyla biliyoruz olayı. Bize söylediğin gibi üstüne gidip darlamış olsan bile onun sana beddua etme, hakaret etme hakkı yok. Hiç boş yere onu zihninde ve kalbinde aklama. Onu tanımadan önce de yaşıyordun, yine yaşayacaksın. Hayatına onsuz devam edebilirsin. Dünyadaki tek erkek o değil. Psikolojik destekten verim aldıkça , sağlıklı düşünmeye başlayınca burada yazdıklarını tekrar oku. Kendine dışardan bir gözle bak. Ne kadar saçma düşüncelerim varmış diyeceksin. Ben de geçenlerde eski konularıma, yazdıklarıma baktım mesela. İnsan olayı yaşarken o an farkında olamıyor,duyguları kontrol etmek zorlaşabiliyor ama uzak bir çerçeveden bakınca, duygusal olarak sakinleşince " ben ne yapmışım, ne saçmalamışım, bunu kendime nasıl yaptım " moduna geliyorsun.
Insallah barisir evlenirsin de sen de rahatlarsin biz de.
Bacım çok özür dilerim mutlu olmayı planlıyorum
Yaşayacağım ama onu görüntü olarak da begenıyorum şimdı şey demeyın çok kişi var felan öyle olmuyor bı kere yapmış hata affetmek istıyorum ama burdakılerı okuyunca içim kötü oluyor
Mutlu olma plani sevgilinizle evlenmekse benden degil kendinizden ozur dilersiniz birkac seneye.
Kaç yaşına gelmiş birisi nasıl değişebilir. Bu kafayla gerçekten kötü bir ilişki ve evlilik yapacaksınız gibi duruyor sizin adınıza üzgünüm
Kafanızı bilemiyorum ama Türkçenizi düzeltmeniz iyi olurdu.Onu çok özlüyorum benım piskolojim bozukmuş çok yukledım ona en sonunda bana paytlamıştı. haklıydı buraya sadece ben anlattığım için benım gözümden bıkıyorsunuz olayları o hep yapıcıydı ben ayrılık ile ettım 2 yıl oyaladım psikologları arkadaşlarımı dınledım ve ona bunları söyledim bır kere sesını yükseltmedi ben onu elşestirdım şimdı ve sonrası artık baba saygısı kalmadı Gercı bende ona bı kaç kere dedım defol iptensın dıye o kadar pişmanım kı gerı döndüremem için neler vermezdımyargılancam bılıyorum her şeyi söyleyin ben hak ediyorum
Bakın ben zaten çiçek böcek mal mülk bunlarda degılım anlaşıldığım yerde mutlu olsam yeter dedım o da böyle olsun ister miydi
Biz ne söylersek söyleyelim sen yine onu aklayıp barışmak için dünden hazırsın. Buraya konu açarak seni ikna etmemizi ve onun evliliğe uygun biri olduğunu söylememizi mi istiyorsun?Yaşayacağım ama onu görüntü olarak da begenıyorum şimdı şey demeyın çok kişi var felan öyle olmuyor bı kere yapmış hata affetmek istıyorum ama burdakılerı okuyunca içim kötü oluyor