Merhaba hanımlar
Birçok insana göre güzel bir hayatım, iyi bir mesleğim ve iyi kazançlı bir işim, iyi bir dış görünüşüm, iyi bir ailem, iyi arkadaşlarım var. En azından tüm çevrem bunları sürekli bana karşı dile getirir. Ama gelin görün ki iş ilişki kurmaya gelince bu yaşıma kadar(33) kimseyle bir ilişki kuramadım. İş odaklı oldum uzun süre, belki o yüzden olmadı veya iletişim olarak sağlıklı iletişim kuramadım kimseyle bilmiyorum. Hayatım rayında gidiyordu ta ki iki ay önce biri ile tanıştırılana kadar. Kendisi ağırbaşlı efendi düzgün biri idi, özelliklerimiz uyar gibi gelmişti ancak ne meslek ne aile yapısı ne hayat tarzı ne ileriye dönük hedefleri hiçbiri bana uymamış aslında. Kendisi sürekli beni kendinden üstün görmüş, sonradan düşününce fark ettim başından beri aslında tamamen uyumsuzmuşuz. Kendi hayatında bazı sıkıntıları vardı aile sağlık sorunları, her seferinde bişeyleri oldurmak için çaba sarf ettim zor zamanlardan geçtiği için biraz kendimden ödün gösterdim ama hiçbirşeye değmemiş. En son sıkıntılarının pik yaptığı dönem(bana anlatmamıştı) fevri bir harekette bulundum ama sıkıntısını öğrendiğim an hatamı anlayıp özür diledim kendisinden asla cevap alamadım defalarca aradım mesaj attım amacım ise kendi içimi rahat ettirmekti çünkü vicdanen çok rahatsız hissettim.
Şuan iletişim tamamen kopuk, tekrar olsun da istemiyorum çünkü zaten ilerisi olmayacak bir iş, ailemi böyle bir kaoslu bir aile ile sınamak istemem. Son yaptığı bana bir cevabı bile çok görmesiyle kafamdaki tek pozitif yönü de bittiği için benim gözümde hiçbir değeri yok. Ama maalesef ki hala daha aklıma geliyor, bende sosyal profilleri engelli kendisi de beni telefondan engelledi arayıp ulaşmamam için, zaten engellemese de ulaşmaya çalışmazdım ama bu olmayacak iş neden hala benim aklımı kurcalıyor neden fake profilden bakıyorum bilmiyorum. Gelse olmaz derim, ama en son yaptığı saygısızlığı hazmedemiyorum sanırım.
Sonradan hayatıma girecek olan insanlar için büyük bir ders verdi bana, ama yine de bir şekilde benim değerimi anlasın diye bekliyorum sanırım..
Ama anlayamıyorum, neden başından beri göremedim, neden büyük bir sorun olacak şeyler aslında o ara sorun değilmiş gibi geldi. İlerde biri daha olursa yine aynı psikolojide olmamam için ne yapmam lazım inanın bilemiyorum..
sürekli bir kendini alçak gören muhabbetlere giriyor sürekli bir duygu sömürüsü gibi, yok efendim maaşım az bu maaşla ne yapılır evlenilmez bile herkes evlen diyor ama nasıl olacak falan. Bu arada bunları ayrıldıktan sonra arkadaşlarıma anlatınca dank etti, keşke önceden anlatsaydım. Ha en önemli özelliği de herşeyi 3. Ve 4. kişilere anlatıp akıl alması, ve o akıla göre kendi düşüncelerini şekillendirmesi. Aramızda geçen herşeyi her konuşmayı bizi tanıştıran arkadaş biliyormuş düşünün, şükürler olsun diyorum
