Her şeyi buraya yazmayayım diyorum ama konuşacak başka kimsem yok ya da kimsenin beni anlayabileceğini düşünmüyorum. 13 gün önce 23 haftalık bebeğimi kaybettim. Normal doğum ile ölü doğum yaptım ve bu bebek için yaklaşık 4 senedir çabalıyorduk 3. Tüp bebekti.
Haliyle çok kötüyüm ağlama krizlerim ve uyuyamama halim devam ediyor. Eşimin kuzeninin çocuğu ameliyat oldu. Küçük bir şeydi ama sonıuçta çocuk üzüldük. Ben bu süreçte 2 defa hastaneye gittim ziyaret ettim. Allah razı olsun onlarda benim hastane sürecinde beni hiç yalnız bırakmadılar destek oldular. Neyse eltimler başka bir şehirde yaşıyor. Bugün ameliyat durumu olunca yaşadığımız yere ziyarete geliyor hep birlikte kv, biz ve eltimler ziyarete gidelim dediler. Eltimi seviyorum bu süreçte hem kendisi hem eşi bize çok destek oldular. Ve nasipse 2. Bebeği olacak aramızda 2 ay vardı. Bu gideceğimiz yerim 2 tane çocuğu var bir de yeğenimiz var gideceğimiz yerde 3 çocuk olacak. Kv konuştuk akşam oraya gidecekmişiz ben gelip gelmeme konusunda emin değilim dedim. Biliyorum yanlış ama orada normal normal oturmak gülmek bile bana yanlış geliyor kendim için. Şuan sadece eşimle yalnız kalmak istiyorum eşim bebeğimizi kaybettiğimizden beri akşamları eve gelmiyor dün gecede hiç gelmedi. Çalışıyor. Hastane süreciyle işleri birikti. Niyetim kv mi yermek ya da suçlamak değil o da çok üzüldü o da torununu kaybetti. Ama sanırsam herkesin toparlanma hızı farklı. Neyse ben gelip gelmeme konusunda kararsızım deyince ne kadar görüşmeyeceksin eşimin kardeşinin x olsun xlerle dedi ama ben böyle bir şey ima etmedim. Kafamda düşündüğüm şu daha çok yeni 13. Gün orada 3 çocuk var koşup oynayacaklar doğal olarak ben böyle kalabalık çocuklu ortama şuan girmeye hazır mıyım Diye düşündüm. Tek kuzenleri ile veya tek kardeşigille görüşsek sorun değil. Bir de mesela ben 1 saat oturup dönmek isterim ama kalabalık gidildiği için ve haliyle çocuklar oynadığı için onlar oturmak isteyecek ve ben istediğim zaman evime gelemeyeceğim. Sonra bana eşimin kuzeninin annesi yıllar önce 3 yaşında çocuğunu kaybetmiş bak onunda böyle oldu hayat devam ediyor gibisinden diyor tamam anne ama daha benimki çok yeni dedim sen bilirsin bir şey diyemem dedi. Vallahi kimseyi kıskanmıyorum kimsenin çocuğunda veya mutluluğunda gözüm yok. Sadece çok yeni tabii ki kalabalık görüşeceğimiz günler olacak görüşeceğiz onlar bizim ailemiz. Zamana ihtiyacım var. Sonra benim 40 yılda bir görüştüğüm kuzenlerimi örnek vardı onlarla görüşmeyecek misin bir araya gelmeyecek misin diye. En çokta eşime kırıldım ama o da üzgün olduğu için bir şey demedim sabah bir saatlik eve geldi akşam oraya gideceğiz dedi. Ben bilmiyorum gitsek mi gitmesek mi dedim. Bugün yetiştirmesi gereken işlerinin son günü bitiyor yoğunluğu. Sen gitmesende ben gideceğim dedi bana. Çok üzüldüm zaten bu olay olduğundan beri yalnızım eşim yok belki kötü niyetli değil ama kalbime dokundu beni yalnız bırakmayı düşünmesi. Ailem yanımda oldu Allah razı olsun beni evlerine götürdüler ama insan eşini yanında istiyor. Oysa benim tek istediğim onunla yalnız kalıp birbirimizi iyileştirmek. Benim size sorum şu sağlıklı düşünemiyorum, çok mu hassasım? Aileme etrafımdakilere kendimi nasıl ifade edebilirim? Ya da gitmeli miyim ne kadar çocuklu ortamlardan mı kaçacağım
Bence hic muhattap bile olma, esin konussun.
