Kızlar selam. Görücü usulü ile 7 ay içinde evlendim. 8 yıl evli kaldım ama eşimle o kadar zıttık ki. Ben deli dolu hayatı yaşamayı seven, o ise ne tarafa çeksem o tarafa gelen. Hiçbir zaman plan yapmaz , özel günleri umursamaz, oturunca dıya doya bir sohbetimiz olmaz. Kavga etsek bile sadece ben bağırıp çağırırım asla ağzını açıp tek kelime etmez. Tüp bebek sürecimiz oldu eşimden kaynaklı. 3. Ayda bebeği kaybettik. Ben o acıyla tek başıma mücadele ettim. Eşim daha mantıksal bakarken ben ise duygusal davrandım. Bunun yanında ne istersem ama ben istersem alır, şuraya gidelim desem gider ama bunları sadece ben istiyorum diye yapar. Bu da bana yük gelmeye başladı sanki hayata sürüklüyormuşum gibi hissetmeye başladım. Bebek kaybından sonra 3-4 ay toparlayamadım ve abartıyorsun dedi bana. Sonra boşanmaya karar verdim. O süreçte bana hiç davranmadığı kadar ilgili davrandı. Hep şunu konuştuk kafayı toparlayalım daha sağlıklı belki yeniden başlarız konuştuk. Son 2 haftadır bir değişti. Meğer aklı başka bir kadına kaymış. Beni 8 yıl boyunca sen gidersen ölür biterim işi terkederim bana kimse ulaşamazla manüpile etmişti halbuki. O merhametli adam gitti yerine benim canımı yakmaya çalışan her yerden engelleyen silen bir adam geldi. Ben zaten psikolojimin defalarca iyi olmadığını söylediğim halde o sadece koltuktan beni izledi ve şu an bana söylediği şey 8 yıl boyumca onu hep baskılayıp horladığım oldu. Ben ona hayatı yaşa bir şeyler iste hayattan kendin için bir şeyler yap dediğim halde onun için istediklerim ona baskı gelmiş ve en acısı neden bebek olmayacağı halde tüp bebek mücadelesi vermişim. En ağır suçlaması bu oldu. Ben zaten başkasıyla evlenip anne olabilecekken o baba olsun diyenuğraşmıştım. Şimdi garip bir şekilde o artık başkasının mı benden tamamen vaz mı geçti korkusu sardı içimi. Çıkamıyprum işin içinden. Boşandığım için tüm vicdan yükü bana kaldo ne olur bir akıl verin
