Boşanma Psikolojisi

payedar

Popüler Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
Katılım
6 Mayıs 2024
Mesajlar
5.308
Emoji Skoru
6.194
Puanlar
128
Herkese merhaba
Eşimle 3 ay oldu ayrıldık. Barışma gibi bir düşüncem yok. Ama bu psikolojiyi atlatamıyorum. Sürekli yaşadıklarım gözümün önüne geliyor. 10 yıllık bir ilişkiydi. Çok zor günler yaşadım. Yaşadıklarım sanki o süreçte değilde şu an ağır geliyormuş gibi hissediyorum. Tükenmiş gibi hissediyorum.
Kendimi bırakmamak için bir yandan terapi alıyorum antidepresan kullanıyorum kendime iyi gelsin diye bakım yapıyorum kendime arkadaşlarımla görüşüyorum kitap okuyorum çalışıyorum ama sürekli kendimi yaşananları düşünürken buluyorum. Hadi düşünmedim iyiyim diyelim kabus görüyorum. Dün gece yine rüyamda gördüm ve çok sıkıntılı bir rüyaydı. Hala etkisindeyim. Evet belki 3 ay çok kısa bir süre 10 yıllık bir ilişkiyi atlatmak için ama çok yıprandım. Bu süreçten geçenler ne önerirsiniz? Ne yapmam lazım
 
Daha çok yeni kendine zaman vermelisin. Bunları yaşaman hissetmen doğal, yas da sürecin parçası. Önereceğim şeyleri zaten yapıyorsun umarım zamanla çok daha iyi hissedersin demeye geldim
 
Daha çok yeni kendine zaman vermelisin. Bunları yaşaman hissetmen doğal, yas da sürecin parçası. Önereceğim şeyleri zaten yapıyorsun umarım zamanla çok daha iyi hissedersin demeye geldim
Teşekkür ederim umarım dediğiniz gibi olur
 
Sürekli kendimizi iyi hissetmeliyiz, her şeyi hemen atlatıp yolumuza bakmalıyız gibi bir baskı var, bunu anlayamıyorum. Ne zaman kendimi kötü hissetsem mesela suçlu hissediyorum, hemen toparlanayım spora gideyim falan diyorum. Oysa her duyguyu yaşamak için zaman ayırmalıyız.

Sana tavsiyem rutinler insanı hayatta tutar. Ve tabi ki ana odaklanmaya çalışmak, kendinle vakit geçirip bundan mutlu olmak, sosyal medyada vs o insanı sürekli gözetlememek, öyle mi yapsaydım böyle daha mı iyi olurdu gibi iç hesaplaşmaları bırakmak.

Bir de şunu fark ettim mesela arkadaşlarınla bir araya geldiğinde sürekli eski konuları konuşmak da o an rahatlatıyormuş gibi gözükse de bence sonrasında daha kötü hissettiriyor. O yüzden dertleşme adı altında aynı şeyleri deşmemeni tavsiye ederim:)
 

Bir şeye ne kadar uzaktan bakarsak o kadar net görürüz
İçindeyken karman çormandi, allak bullakti ama şimdi her şey netleşiyor.
8 sene de benden gelsin. 2 sene oluyor kurtulalı
Her şey süt liman.. zihnim berrak...
Sinir sistemim sakinledi
Duygularım regule oldu
İlişkilerimde önceliğim ben
Kendimi seciyorum
Kaybetmekten korkmuyorum
Sınırlarımı net çiziyorum
Olmayı hayal ettiğim kadina dönüşümü izliyorum 2 senedir.

Sabırlı ol. Yasini tut. Duygularını boşalt
Nasıl yaparsın bilmiyorum herkes farklı yapar bunu
Ben koca bi defter bitirdim mesela.
Hep yazdım
Çokça ağladım
Dostlarımla konuştum
Spor yaptim
Bazı zamanlar ağlaya ağlaya pilates yaptım ama yaptım:)
Bi de bu riskli bi öneri ama kalbimi kapatmadım sevgili yaptım kendime
Pamuk gibi geldi bana
Yara bandı olmadi ama ben yaralarımı sararken o da saçlarımı okşadı
Bana iyi geldi sag olsun.
Geçecek arkadaşım.
Biraz sancılı geçecek ama emin ol geçecek
 
Evet sanırım öyle. Yani galiba şunu atlatamıyorum çok zor şeyler yaşadım yaşarken aslında insana ağır gelmesi gerekiyor ben sustum şu an ise kaldıramıyorum çok tuhaf.
Kocaman sarılıyorum size. Bende yapıyorum bazen canım istemesede kalkıyorum cilt bakımımı yapıyorum yürüyüşe çıkıyorum. Zorluyorum kendimi.
İlişki konusunda kapalı değilim ama o kadar güvenim sarsıldı ki sağlıklı bir ilişkim olur mu hiç emin değilim zamana bıraktım o yüzden
 
Çok teşekkür ederim. Arkadaşlarla konuşmama kısmını uygulayacağım. Gerçi bir süredir anlatmıyordum yani bende sıkıldım sürekli aynı şeyi konuş konuş ama ben anlatmasamda zihnim sürekli anıları yaşatıyor bana :)
 

Bak işte iyileşmenin en net kanıtı bu yazdığın şey.
O zaman nasıl sustum nasıl durdum nasıl kendimi bu durumlara soktum diye icin içini yiyor kendinle kavga ediyorsun degil mi? Hah işte tebrikler , aynı kadin degilsin artik :)
Ama o zamanlar gerekli tepkileri vermedin çünkü sinir sistemin harap haldeydi , travmatize olmuştun bu iliskide. Bi günde degil ama 10 sene içinde adım adım gücünü yitirmiştin. Şimdi ise o gücün geri geliyor ve geçmişteki halinle çatışma yaşıyorsun. Bu harika Bi şey çünkü iyileşmek tam da böyle oluyor.
Birebir aynı şeyleri yaşadım
Hayretler icinde kalıyorum hala nasıl dayandım diye düşününce ama olması gerekiyormuş ne yapalim arkadasim. Ömrümüzün geri kalanını hediye etmişiz kendimize. Olsun ne yapalim
 
Çok güzel söylediniz ömrümüzün geri kalanını hediye etmişiz kendimize. Bu sözü düşüneceğim uzun uzun. Kendimi yeniden keşfetmek harika ama dediğiniz gibi kendimle çatışmam yıpratıyor. İyi geldiniz teşekkür ederim
 
Sıkıldığınız zaman, eşinizin annesinin vs kanatları altında yepyeni denizlere yelken açtığını ve sizinle ilgili günde sadece 1-2 dakika konuşup neşeyle hayatına devam ettiğini bilin.Herşey sizin bakış açınıza bağlı unutmayın
 

İstediğiniz zaman yazabilirsiniz özelden de.
Ben de ilk aylarda benzer konuları okuyordum , yalnız olmadığını bilmek her şeyin geçeceğine olan inancimizi artırıyor.
 
boşanma sonrası 1. yıldan bildiriyorum

6. aydan sonra yavaş yavaş bu ilk şokun azalıp bittiğini hissetmiştim
hatta ilk zamanlar her sabah uyanıp bu his ne zaman geçecek diye ağlıyordum.
sonra baktım azalmış ve geçmiş

hala aklıma geliyor , tetikleyiciler olduğu için benim.
ailemle de şuan sorunlar yaşadığım için.


ama bildiğim tek şey şu.

başladığım noktada değilim ve çok yol kat ettim.
 
Zaman.Mecbur hayata karışacak mecbur kendinizi seçeceksiniz.Kim ayrıldı bilmem terk edilen daha çok zorlanır.Ben mezar ziyareti öneriyorum insanın aklını başına getiriyor.Dusunmek lazım onla on sene ondan önceki kıza tekrar sarılmak lazım.Evlilik araç olmamış başka şeyleri araç yapmak lazım.İs dostlar kitaplar müzik Allah inancı bir can sahiplenmek gülmek kendine bakmak spor yapmak kabul etmek.Kendini bulmak lazım o kaybolmuş.O bunu hak etmiyor.O hala orada kendini sevmeyi hayatının son nefesini vermeden kendine gelmeyi.Birde sanırım kör değilim yatalak değilim neler olurdu hayatta ölümcül hasta değilim bir sürü insan dinmez ağrılarla ölümü bekliyor ben ne yapıyorum böyle derdim
 
Bazen iki gözümü kapatıp yürümeye çalışıyorum ben sonra diyorum bu halimi kabul edip o üzüldüğüm şeyi geri verecekler kabul edermiydim.Etmem iki gözüm kıymetli bu bile o anda iyi geliyor bana tabi sizi bilemem deneyin .
 
Sizin yorumlarınızı genel olarak beğeniyorum ama şunu merak ediyorum. Uzun vade de terk edilen daha rahat olmaz mi? Terk edilen ilk zamanlarda beni terk etti,beni seçmedi diye düşünüp öz güveni zedelenebilir ancak uzun vade de daha iyi olur diye düşünüyorum çünkü İleride de mutlu olamaz ya da yeni seçimleri mutlu etmezse onun için yapacak birsey yoktur ama terk eden kişi keşke idare etseydim buna bile katlanıyorum o buna göre daha iyiydi demez mi?
 
Bence başkasını seçmek diğerinden vazgeçmek o iyi demek hep saçma terk edilen yada terk eden olmak önemsiz ilişkinin ömrü bu kadarmış daha gerçek bir düşünce .Sadece bile bile sevilmedigini idare ettiysen o kötü Bir insanı sonsuza kadar seveceğim gerçekçi degilki.Ölümlü hayat bunu sadece annenden bekleyebilirsin bu kadar koşulsuz sevgiyi .İnsanın içinde birşey var severse sever isterse iter biterse biter .Keşke efendice olsa her bitiş .Mantıklı olan olduğun yerde beklememek birisi gidip sonra geri dönüp pişman olsa bu sevgiden değil aradığını bulamadığını hayalkırıklığı sadece.Bir insanın sevdiği olmak onu sevmek mi güzel hayalkırıklığı yada aradığını bulamayıp döndüğü yer olmakmi.Her insan karşılıklı sevgiyi hakeder biz yetişkinler çocuk gibi illede sen illede sen demeyecek kadar pistigimiz aştığımız için birşeyleri zamanla farkındalık arttikça her köşe başında ölümün bizi almak için beklediğini bildikce anlamını yitiriyor bu acılar.Hep diyorum son günümüz olabilir yarın sabah yada bu gece o zaman beyhude bu hesaplasmalar.Sevdigin seni sevmiyorsa seni seveni sev seni seveni bul her zaman tekrar gülümsemek mümkün sevmekte öyle .Ben bu hayatta beni sevmeyen tercih etmeyen yada yolunu ayıran bir insanın üzüntüsünü uzun süre çekmek istemeyecek kadar kendime odakliyim bu benim hayatım hiçbir anını kaçırmak istemiyorum geriye ne kadar saatim ayim günüm kaldıysa.
 
Bende çocuk olduğu için mi bilmiyorum ben atlayamadım ya.Cok kötü şeyler yaşadım çocuğunu asla aramaz sormaz bugün hastahanede tek başıma çocuğun tahlili kontrolleri diye kostururkende aşırı yıprandım herkes çift bende her sıra aldığımda soyadı farklılığınin sorulması vs çok yalnız çok yorgun hissettim.
Eskiden sinir öfke vardı şimdilerdeyse tek hissettiğim Özlem bende kendimi pek anlayamiyorum
Asabilen insanlara imreniyorum
 


Çocukla boşanmak eminim çok daha zordur
Ama lütfen biraz çocukla boşanıp hayatına çok daha güzel devam eden anneleri görün lütfen
 
Tabiki neticede bitti mi bitti nasıl bittiğinin kimin yüzünden bittiginin önemi olmamalı ama burada genelde çapsız ne istediğini bilmeyen erkeklerin terk etmesi sonucu bunu hazmedemeyen kadınlarımızın mesajlarini ile dolu bende de son zamanlarda gelecek kaygısı artınca ya ileride pişman olursam diye üzülürken buluyorum kendimi ve böyle yorumları gördükçe bunu dusunmeye basladim
 
İleriyi kimse bilemez şimdiden buna kaygilanmak doğru değil .Şimdi bu andayiz geçmiş bitti gelecekte var miyiz belli değil.İnsanlar kabul edemez itiraz eder sonsuz sevgiye inanır evliliği tapu olarak görür farketmez hayat bildiğini okur ilişkiler başlar sürer biterse biter.Hayat başlar sürer biter.Bu hayatta garanti olan birşey söyleyin ömür evlilik gençlik güzellik sağlık evlat hiçbirinin garantisi yok hepsi bitimli.Her gün bitiyor insanlar vazgeçmeyi bilmek zorunda.Hazmeder yada edemez hayat bunu takmazki her geçen gün ile her an eskiyor hemde çok hızlı.insanlarin ölümsüz gibi yıllarca aylarca birisi için kendini üzmesi bana vakit kaybı olarak görünüyor o üzüntü zamanını çok uzatmak yada kısa tutmak insanın elinde beyninde kendinde.Tabi ki benim değil o giden vakit insan istediği kadar hayal kırıklıkları üzerinde tepinebilir kafa yorabilir kendini çürütebilir.Ben ömrün değerli olduğunu düşünüyorum.Însanlar annelerini babalarını evlatlarını kaybedip alışmaya yaşamaya sabretmeye uğraşıyor .Bir evlat kaybının yanında boşanma nedir ayrılma nedir birde ölüm acisina esdegermiş hiç sanmıyorum.Bence kendine yürekten inanıp enerjiyi ne kadar olan oldu daha iyi olabilirim ben bu kadar değilim bunu yaşayan binlerce insandan biriyim herşey daha iyi olacak a getirmek lazım.Napalim yani bittiyse gittiyse canını alıp gitmedi ya hala yasiyorsun hala varsın hala sevebilir sevebilirsin gerisi insanın tercihi karanlıkta da oturabilir ışığıda yakabilir melonkolik de olabilir silkinip hayata da karışabilir kinde tutabilir yolunada bakabilir.Kendini seçen kazanır bu hayatta.
 
`