Selam arkadaşlar,
Sizden akıl almaya ihtiyacım var. 2024 Aralık ayında nişanlandım. Eylül ayında tanışmıştık, yani süreç biraz hızlı ilerledi. Nişana kadar her şey normaldi ancak nişana iki gün kala yaş konusunda bana yalan söylediğini öğrendim; benden iki yaş küçükmüş. O an çok ağladım ama "Nişana iki gün kaldı, yapacak bir şey yok" diyerek devam ettik.
Nişandan birkaç ay sonra eşim, ilk tanıdığım halinden çok daha sinirli birine dönüştü. Her şey için kavga etmeye başladık. Evlenebilmemiz için bir tarlalarının satılmasını bekliyorduk fakat süreç uzayınca "Nereye kadar bekleyeceğiz, evlenelim" dedim. Bu süreçte ailesinin evinden farklı bir evleri daha olduğunu söylemişti. Aileler arasında nerede oturacağımız konusu açılınca öğrendik ki öyle bir ev yokmuş, bu da yalanmış. O gün nişanı atmadığıma hâlâ çok pişmanım. Daha önce de bir nişan atma deneyimim olduğu için korkup bitiremedim. Sonrasında kayınvalidemlerin kendi evlerinden çıkacağını, bizim o eve geçeceğimizi, kendilerinin de idareten başka bir yerde kalacağını söylediler. Başta kabul etmesem de eşim zorla kavgayla bunu da kabul ettirdi.
2025 Ağustos ayında evlendik.
Kına günümde yemeğe gittik. Yemek bitince lavaboya gidip geleceğimi, sonra kalkacağımızı söyledim. Gelinlikle oturup kalkmak çok zor olduğu için geri geldiğimde eşim "Otur, biz de gidip gelelim" dedi. Ben de tekrar oturup kalkmanın zor olacağını, onları kapının önünde arkadaşımla bekleyeceğimi belirttim. Buna sinirlenip küstü ve beni ağlattı. Ağlaya ağlaya kınaya gittim. Düğüne giderken de yine bir şey çıkarıp beni ağlattı. Düğünde dayımlar beni piste çekti diye onlarla oynadığım için ayrı küstü, surat astı. Korku içinde oynayıp düğünü bitirdim.
Düğün sabahı balayına gideceğiz; in-çık olmasın diye eşyaların hepsini alıp aşağı indim. Yarı yolda merdivende tıkanınca "Ben sana demiştim" diyerek bir sürü laf söyledi. Balayında da her şeye alındı, kavga ettik ve ayrı yattık.
Şu an 2026 Temmuz ayındayız. Bir yıllık evlilikte anne evine iki kere küsüp gittim. Eşimin aşırı bir sinir problemi var. Sinirlenince etrafı yumrukluyor, bana küfür ve hakaret ediyor. Ben artık ağlamaktan kusacak raddeye geliyorum. İlk gidişim araba mevzusundandı. Nişanlılık ve evlilik sürecinde kullandığı arabayı eşimin sanıyordum. 2025 Ekim ayında tesadüfen öğrendim ki araba ailesininmiş. Eve gelip "Araba senin değilmiş" dediğimde, "Öğrenmişsin, sorgulamışsın, gelip bana niye söylüyorsun?" diyerek yine her yeri vurdu kırdı. Ertesi gün ziynet altınlarını satıp araba almaya karar verince olay büyüdü ve anne evine gittim. Öncesinde annemle konuşturup derdini anlattırmak istedim ama annemle birbirlerine girdiler; annemi ağlaya ağlaya eve bıraktım. Sonra aile büyükleri araya girdi, konuşuldu ve eve geri döndüm.
Sonrasında yine hep aynı şeyler devam etti. Ne zaman bir tartışma olsa hemen ailesini çağırıyor, evde ne olup bitiyorsa onlara anlatıp "Şuna akıl verin" diyor. Onların yanında bana küfür ve hakaret ediyor. Ailesi de "Kızım o sinirli, sinirlenince başka odaya git, sesini çıkarma, zamanla düzelir" diyor. Onlar da biliyor çünkü eşimin onlara karşı da saygısız ve sinirli bir tutumu var. Bu durum 10-15 kere tekrarlanınca ve yine ailesini çağırınca "Artık yeter, bitsin" deyip tekrar annemlere gittim.
Bana karşı asla saygısı yok; küfürler, hakaretler cabası. Ortam içinde beni asla korumuyor, biri bana bir şey söylese kendisi de üstüme geliyor. Son gidişimde aile evinde bir hafta kaldım. Buluşmak istedi, buluştuk. Sinirlenmeyeceğine ve ailesini eve çağırmayacağına dair sözler verdi. Eve döneli 2-3 ay oldu; evet, ailesini çağırmıyor ama sinir problemi safhada. Tartışınca küsüp başka odaya gidiyorum, gelip gönül alma bile yok. Kendi havasında; sürekli kuzenleri ve arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor, gece geç saatlerde geliyor. Canı istemeyince işe de gitmiyor, çok sorumsuz. Oturduğumuz evi ailesi verdi, kullandığımız araba benim, ona ait sadece bir motor var. Ben de çalışıyorum ve eve destek oluyorum.
Hep alttan aldım ama çok yoruldum. Oturup ne sohbet edebiliyoruz ne de derdimi anlatabiliyorum. Benim söylediğim her fikrin tersini iddia edip sinirleniyor ve konuyu uzatıyor. Tartıştığımızda ben susup ağlıyorum, o ise susmayıp hakaret ve küfür ediyor. Siniri geçince de hiçbir şey olmamış gibi "Gel yemek yiyelim" diyor. Ben de hep "Aman kötü olmasın, kimse üzülmesin" diye uğraşıyorum ama artık "Yeter" deme noktasına geldim. Sanırım sadece her söylediğine "Sen haklısın" dersem bu ilişki yürüyecek.
Kötü biri değil, çevreye karşı iyi ama bana karşı kötü. "Seviyor mu?" derseniz, evet seviyor. Henüz çocuk da yokken boşansam mı diyorum ama ileride pişman olmaktan da korkuyorum. Boşansam aile evinde kalabilirim, işim de var. bir kaç insan bana "Alttan al, düzelir" diyor ama çok yoruldum. "Bana sarıl, beni öp" diye kendi ağzımla söylüyorum, bunun için bile kavga ediyoruz.
Çok şey var, anlat anlat bitmiyor of. Ne yapmalıyım, bana bir akıl verin lütfen. çok uzun yazdım ama çok doluyum özür dilerim
