- Katılım
- 22 Şubat 2026
- Mesajlar
- 12
- Emoji Skoru
- 19
- Puanlar
- 1
- Yaş
- 29
- Konu Sahibi oylesinebiriii4
- #1
Merhabalar üşenmeden okuyup yol gösteren olur diye derdimi buraya dökmek isyedim. 28 yaşındayım 12 yıllık bir evliliğim var çok küçük yasta yapılmış bu evliliğin yükünü büyüdükçe anlamama rağmen hep yuvama sahip çıkma içgüdüsü olmuştu bende. Ta ki 6 Şubat depremlerine kadar. Eşim 1 yıllık yurtdışına gitmişti öyle özlemle beklemiştim ki yalvarmıştım gitmemesi için o 1 yıl bana 10 yıl gibi geçmişti hem özlem hemde 2 çocuğun sorumluluğu beni mahvetmisti. Sonunda gelmişti ama kadın hissediyor hiç bir şey eskisi gibi değildi bana yaklaşımı ondaki değişiklikler hemen fark etmiştim ama öyle özlemiştim ki konduramadım peşine düşmedim ama o gün bur arkadaşımı arayıp demiştim birşey var peşine düşmeyecegim ama var hissediyorum...2 hafta sonra deprem oldu aniden gece vakti sokakta kaldık heryer enkaz soğuk çaresizlik. Bir lokantada bir gece geçirdik başka şehire gitmek üzere yola çıkacaktık nasıl oldu hatırlamıyorum eşimin telefonu da bana geçmiş internet geldi mi bir haner var mı diye bakmak isterken elimi cebime attım eşimin telefonu direk Instagram açıktı zaten. Neyse baktım başka bir hesap yana kaydırdım mesajlar... O kadınla konuştuğu arkadaşlarıyla yaptığı seviyesiz onalrca mide bulandırıcı konuşma hepsini okudum okudukça ellerim uyuşmaya kititlenmeye başladı. Şuan sorsanız ayrıntılı anlatamam çünkü hem deprem şoku hem ihanet sanki hafızamın o kısmı silinmiş gibi kavga hesap sorma sessizlik ve hak etmedim hissiyle yanıp kavrulma gerisi. Önce evim sonra yuvam yıkılmıştı... Sonrasında çocuklar için hem ağlayıp hem yola düştüm ailem çoktan deprem bölgesini bırakıp başka şehre yola çıkmıştı onların yanına gitmekti istediğim ama esim başka bir yere otele götürdü 3 gün kaldık sorarsanız o 3 günde ne oldu diye kocaman bir sessizlik ne kendini anlatma ne özür ne izah. Arada gözleri dolar yüzüme bakar sanırsam pişman olduğunu anlamami isterdi ama konuşmadı tek dediği seni bırakmam. Ya bi anlat kendini özür dile pişmanım de ama yapmadı eşim hep böyleydi kavga edince bile düzelecegim derdi ama onun düzeltmekten kastı birşey olmamış gibi davranmaktı konuşmak yok davranışa yansıyan bir hareket yok ! Bir kavga olsa ertesi gün onun hakkında konuşmaz yorum yapmaz üstünü örtünce halloldu diye devam ederdi en büyük sorunumuz buydu ben konuşur saatlerce neden rahatsız olduğumu dile getirir bazen yükselir kavgaya çevirirdim ama anlaşılmazdım sadece yüzüme bakar işine gelen cümleleri seçer ordan yürür ve kavgayı kapatıp ertesi gün birşey olmamış gibi yasar giderdi. Neyse devam edeyim otelden ayrılıp ailemin yanına gittik zehir gibi geçen 3 günün sonunda ailem biliyordu zaten ama annem babama hafifletip "amaan birisiyle konuşurken yakalamış" diyerek üzerini örttü iki çocuğun var herkes enkaz altında bekle gidecek evimiz bile yok nereye geleceksin gibi bir konuşma yaptı ve sonrasında eşim bundan destek alarak en iyi yaptığı şeyi yaptı üstünü kapattı... Bana sen ne hissettin derseniz -ki kimse sormadı o ara için yanıyordu ama seviyordum da özlemiştim de gururuma ihanet edip tamam dedim bende birşey olmamış gibi yapayım bir kere dedim. Üstelik ikinci kez affedişim olmuştu. Küçük oğluma hamileykem de yakaladım ama yeni hamileydim bırakmadım yine. Sonrasında sanki o beni değil de ben onu aldatmışım gibi alıngan tavırlar arkasında gezmemi istemesi sürekli kümesi ve ilgisizlik. 360 derece değişmişti herşey ben onlarla uğraşırken birde birlikte olduğu kadından hpv kapmış ve bana bulaştı 1.5 senedir de bu hastalıkla uğraşıyorum. İğneleri yaptırdım kötü huylusu değil ama iyi huylu cilt kanseri türevi kısacası ve önümüzdeki ay yine kontrolüm var rahme sıçrama yapmış kontrol etmek için. Hastalığım sonrasında değişen tavırları ve bitmek bilmeyen büyük kavgalar üst üste geldi ve özlemle beklediğim adamı görmeye tahammülum yok artık. Şuan yine yurtdışında 1 yıllığına gitti ve herşeye rağmen yalvardım gitme bak hastayım bi düzlüğe çıkalım 1 yıl çok uzun bir zaman bir kere gittin evliliğimiz bozuldu bunda biter dedim evrakları geldiği güne kadar yalvardım ama yine kavgayla sonuçlandı. Ve 12 yıllık evliliğimizde ben herşeyi tek başıma idame edip yalnızlığa alışmış bir kadına döndüm evin tüm yükü alacak verecek herşey bende tükendim artık. Aileme bahsettim annem 2 yıldır boşanma isteğimi bimesine rağmen umursamadi 2 çocuğun var idare et dedi babama söyledik annemi araya soktum babam olmaz demiş yediği önünde yemediği arkasında altında arabası her ay parasını da yatırıyor neyi varmış boşanacak demiş. Ben ailemden 12 yılda tek bir istekte bulunmadım kan kustum içimde hallettim bir kere arkamda dursunlar istedim yapmadılar ama öyle yada böyle kabul edecekler rest çekip yanlız kalmak istemiyorum haliyle korku var insanda yeni hayata dair yanımda olsunlar istiyorum. Şuan eşimle tartışma kavga vs. Yok çünkü ben kendimi anlatmayı bıraktım ona sorsanız herşey yolunda ama ben kafamda zaten boşadım onu karşıma alıp konuşayım mı yoksa bir kavga anında herşeyi yakıp bitti artık mı diyeyim bilmiyorum ama tek bildiğim artık burdan dönüş yok ve düzelmez bu evlilik çünkü içimde ona karşı herşey bitti. Özlemle her gün gözyaşı ile bekleyen bir kadından ruhsuz enerjisi çekilmiş mutsuz bir eve hapsolmuş bir kadına döndüm gülemiyorum yataktan kalkamıyorum bazen burda boşanıp yeniden başlayan kadınların hikâyeleri beni mutlu ediyor hayal kuruyorum bende öyle mutlu olabilecek miyim diye sırtımdaki kamburu atmak istiyorum ama eşim kesinlikle istemeyecek kendince düzelmiş ve gözü benden başka kimseyi görmüyo ona kalırsa ama benim içimde herşey öldü. Ailemi manipüle edecek ağlayacak istemiyorum çözülmeyecek sorunumuz yok diyecek ailem bana baskı yapacak bunların hepsini biliyorum. Çokça dua ve akıl bekliyorum. Ne yapmalıyım karşıma alıp konuşayım mı yoksa kavga edip bitireyim mi?
bir kere yapan hep yapar, bir de seni hasta etmiş adamın umurunda değil. 
