Annem babam boşanınca babam turizmde çalişmak için başka şehre gitmişti. Biz annemle anneanemin yanına yerleştik. 6 ay orada çalışıp 6 ay yaşadığımız şehre geliyor. Ve oda babasının yani dedemin evinde kalıyor. Fakat ikisi hiç anlaşamaz kavga eder dururlar hatta dedem bazen babamı evden kovar ikisi de geçimsiz insanlar. Babam da buraya gelince sürekli şikayet eder bu olayları. 3 senedir başka şehirde çalışıyor dediğine göre maaşı da iyi asla kendine ev almadı. Bu sene alıcam dedi araştırma yapıyorum diyor ama sanki cesareti yok. Bana 1+1 ev lazım diyor ama şurada ev var ordan al diyorum yok o evler merkeze uzak yok 35 m2 vs diyor. Ama lafta tek istediğim ev diyor. Ama görünürde düşük çaplı bir şeyde istemiyor. 3 senedir dediğim gibi başka yerde çalışıyor ve orada lojmanda nasıl bunca zaman kendine ev almayı düşünmez? Ne zaman babayla kavga ediyor ev alası Geliyor birde evde beğenmiyor sanki ne parası varsa. Birikimim var diyor ama kendine güvenmiyor sanki. Ben bunları dinlediğimde hem ona kızıyorum hem üzülüyorum. Bir insan neden kendi hayatını önceden kurmaz? Yani bu adam annemle evliyken de böyleydi. Para yedirmezdi param yok derdi. Hadi o zaman okey yoktu diyelim ee şimdi tek kişisin arada bana harçlık gönderiyorsun bu. Yani babam yüzünden çok strese giriyorum. Tek hakkım olsa babamı değiştirmek isterdim. Baba figürü bana sinir stres yapıyor. Bu durumda ne yapabilirim? Yani strese giriyorum anlattıklarından dolayı. Adamın evinin olmaması bile ders çalışırken aklıma geliyor. Neden hiçbir şeye cesaret edemiyor anlamıyorum
