Bizim zamanımız da ( bunu söylediğim de kendimi 30 gibi hissediyorum ) arkadaşlık ve aile ilişkileri gerçekten kuvvetliydi. Birlikte geçirilen zamanın bile çok değerli anları oluyor. Hayaller kuruyorsun, hedeflerini belirliyorsun, arkadaş ortamında gelecek planlarından bahsederken bile heyecanlanıyorsun. Ben hiç bir günümü bile yalnız geçirdiğimi hatırlamıyorum. Hiç... Zaten ilkokulda sürekli maçlarımız olurdu, yarışmalar, kurs derken bunu eğitim hayatım boyunca devam ettirdim. Hal böyle olunca mutsuz olmaya bile vaktin kalmıyor. Demem o ki sebebi biraz yalnızlık olabilir mi?