bugün doğumgünüm

Six Feet Under .!.:

Doğum gününüz kutlu olsun iyi ki doğdunuzkaç yaşına girdiniz bilmiyorum ama yaş almak tamda da böyle bir şey zaten normal yani hisleriniz , zamanla daha da azalacak ama endişeye mahal yok, gerekli bir bencillik yükleniyor insana sadece hepsi bu.

Genişletmek için tıkla...

HaslanmisPattis .!.:

İyi ki doğdun, ama daha 26'ymışsın.
Ben 32 33 döngüsü sonrası gerçekten hayata başladığımızı düşünüyorum.
Bekle bir kaç sene daha can sıkmadan, buhrana kapılmadan.
Benim ruhum 25 32 arasındayken 70 yaşında gibiydi, sonrası değnek değmiş gibi oldu hayatıma. İnşallah seni de böyle güzellikler bulur.

Genişletmek için tıkla...

Atlas_ .!.:

Cehaletiniz ve insaniyetinizle ilgili kısmı ben de tebessümle okudum. Benim yüzeyselliğim mecburiyetten oldu. Yaş almanın yan etkisinden çok önlenebilir bir gecikme miydi diye düşünmeden edemiyorum.

Genişletmek için tıkla...

baypass .!.:

spesifik bir dertten ziyade yarım yamalak bir iç dökme olacak bu. her yaş günüme yaklaşırken farklı bir buhrana kapılıyorum, ölüm üzerine daha çok düşünmeye başlıyorum. yaş aldıkça bedenimin enerjisini, sağlığını yitirmeye başladığını fark etmek bende tuhaf bir hissiyat bırakıyor. örneğin çocukken duyduğum sesler ve kokular o kadar tazeydi ki, şimdi çoğu şeyden o tadı neden alamadığım üzerine düşününce insan burnunun ve kulağının da yaşlanan bir şey olduğu aydınlanmasına erişiyorum. bu çok ilginç bir melankoliye götürüyor zihnimi.

okul yıllarımda çok bilge ve güçlü hisseden bir çocuktum, şimdi olgunlaştıkça o günlerdeki cahil mutluluğumu ve kendime güvenimi görüp acı tatlı bir tebessümle yad etmeye başladım iyice. bir de sosyal kararlarımda neredeyse otomatik ve keskin bir şekilde karar vermeye başladım sanki; eskiden olsa herkesin kendi hayat meşgalesi içinde apayrı bir anlayış görmeye hak sahibi olduklarını düşünür ve herkese inanılmaz bir özenle yaklaşırdım. acaba yaş almak tıpkı bedenimden eksilttiği gibi insaniyetimden de eksiltiyor mu diye endişeye kapılıyorum bazen. siz de böyle bir melankolik hale sık sık kapılıyor musunuz?

Genişletmek için tıkla...

baypass .!.:

spesifik bir dertten ziyade yarım yamalak bir iç dökme olacak bu. her yaş günüme yaklaşırken farklı bir buhrana kapılıyorum, ölüm üzerine daha çok düşünmeye başlıyorum. yaş aldıkça bedenimin enerjisini, sağlığını yitirmeye başladığını fark etmek bende tuhaf bir hissiyat bırakıyor. örneğin çocukken duyduğum sesler ve kokular o kadar tazeydi ki, şimdi çoğu şeyden o tadı neden alamadığım üzerine düşününce insan burnunun ve kulağının da yaşlanan bir şey olduğu aydınlanmasına erişiyorum. bu çok ilginç bir melankoliye götürüyor zihnimi.

okul yıllarımda çok bilge ve güçlü hisseden bir çocuktum, şimdi olgunlaştıkça o günlerdeki cahil mutluluğumu ve kendime güvenimi görüp acı tatlı bir tebessümle yad etmeye başladım iyice. bir de sosyal kararlarımda neredeyse otomatik ve keskin bir şekilde karar vermeye başladım sanki; eskiden olsa herkesin kendi hayat meşgalesi içinde apayrı bir anlayış görmeye hak sahibi olduklarını düşünür ve herkese inanılmaz bir özenle yaklaşırdım. acaba yaş almak tıpkı bedenimden eksilttiği gibi insaniyetimden de eksiltiyor mu diye endişeye kapılıyorum bazen. siz de böyle bir melankolik hale sık sık kapılıyor musunuz?

Genişletmek için tıkla...

Atlas_ .!.:

Cehaletle ilgili ifademe şerh düşeyim aynı şekilde hissetmiş olmanın rahatlığıyla da sarfettim bu kelimeyi. Küçükken ve cahilken bilginin kendisi olduğunu zannedebiliyor insan. Büyürken ve bilgi arttıkça nokta kadar bilmenin, esasen bilmeyişin farkına varmak garip oluyor. Hatta bazen herkesçe bilinen ve kesin doğru zannettiğimiz gerçeklerin değişmesi ve ters yönde okuyor olmakta benim güven duygumu zedeliyor.

Nilgün Marmara'nın çok sevdiğim bir sözü var; "Çocukluğun saf bir şekilde kendini akışa bırakması ne güzeldi. Yiten bu işte!"
Belki sizinki de daha yaşama dair bir gözlemdi. Çocuk cesaretinin ve yapabileceklerinin yetişkin gerçekleri tarafından ket yemesi büyük hayal kırıklığı.

Genişletmek için tıkla...

baypass .!.:

spesifik bir dertten ziyade yarım yamalak bir iç dökme olacak bu. her yaş günüme yaklaşırken farklı bir buhrana kapılıyorum, ölüm üzerine daha çok düşünmeye başlıyorum. yaş aldıkça bedenimin enerjisini, sağlığını yitirmeye başladığını fark etmek bende tuhaf bir hissiyat bırakıyor. örneğin çocukken duyduğum sesler ve kokular o kadar tazeydi ki, şimdi çoğu şeyden o tadı neden alamadığım üzerine düşününce insan burnunun ve kulağının da yaşlanan bir şey olduğu aydınlanmasına erişiyorum. bu çok ilginç bir melankoliye götürüyor zihnimi.

okul yıllarımda çok bilge ve güçlü hisseden bir çocuktum, şimdi olgunlaştıkça o günlerdeki cahil mutluluğumu ve kendime güvenimi görüp acı tatlı bir tebessümle yad etmeye başladım iyice. bir de sosyal kararlarımda neredeyse otomatik ve keskin bir şekilde karar vermeye başladım sanki; eskiden olsa herkesin kendi hayat meşgalesi içinde apayrı bir anlayış görmeye hak sahibi olduklarını düşünür ve herkese inanılmaz bir özenle yaklaşırdım. acaba yaş almak tıpkı bedenimden eksilttiği gibi insaniyetimden de eksiltiyor mu diye endişeye kapılıyorum bazen. siz de böyle bir melankolik hale sık sık kapılıyor musunuz?

Genişletmek için tıkla...

baypass .!.:

spesifik bir dertten ziyade yarım yamalak bir iç dökme olacak bu. her yaş günüme yaklaşırken farklı bir buhrana kapılıyorum, ölüm üzerine daha çok düşünmeye başlıyorum. yaş aldıkça bedenimin enerjisini, sağlığını yitirmeye başladığını fark etmek bende tuhaf bir hissiyat bırakıyor. örneğin çocukken duyduğum sesler ve kokular o kadar tazeydi ki, şimdi çoğu şeyden o tadı neden alamadığım üzerine düşününce insan burnunun ve kulağının da yaşlanan bir şey olduğu aydınlanmasına erişiyorum. bu çok ilginç bir melankoliye götürüyor zihnimi.

okul yıllarımda çok bilge ve güçlü hisseden bir çocuktum, şimdi olgunlaştıkça o günlerdeki cahil mutluluğumu ve kendime güvenimi görüp acı tatlı bir tebessümle yad etmeye başladım iyice. bir de sosyal kararlarımda neredeyse otomatik ve keskin bir şekilde karar vermeye başladım sanki; eskiden olsa herkesin kendi hayat meşgalesi içinde apayrı bir anlayış görmeye hak sahibi olduklarını düşünür ve herkese inanılmaz bir özenle yaklaşırdım. acaba yaş almak tıpkı bedenimden eksilttiği gibi insaniyetimden de eksiltiyor mu diye endişeye kapılıyorum bazen. siz de böyle bir melankolik hale sık sık kapılıyor musunuz?

Genişletmek için tıkla...