Çok kötüyüm

Ayın 9unda doğum yaptım.Doğumun normal olacaktı ancak 38. Haftada bir gün uyanımp bebeğimi hissetmedim doktora gittik kalp atışı var dendi eve geldik içim rahat değildi yine gittik ve ultrasonla bakıldı çocuğum hareketsizdi acil doğuma alındım suni sancı verildi bir gün boyunca doğurmaya uğraştım.Ancak açılmam olmadı ve çocuğumun kalp stışları düşmeye başladı doktorda risk alamam deyip sezeryana aldı korkudan çaresizce ameliyata girdim tek odağım sesini duyabilmekti şükür duydum ama ameliyatımda çok ağır geçti ve kan kaybettim bunlar başlı başına travmam oldu hastane sürecim çok ağırdı yanımda sadece eşim vardı annem benim doğumundan bir hafta önce yoğun bakıma alındı.onun stresi ağırlığını zaten anlatacak kelimem yok.Hastane de 5 gün kaldım ve hiç bir şey hatırlamıyorum.

Sonrasında eve geldiğimde gecici felç geçirdim iki kez de acillik oldum normal hayatımda ağrı kesici içmeyen ağrı eşiği yüksek bir insanım ve şuan sürekli ilaçlarla ayaktayım bu yaşadığım ne neyin içindeyim sorgulayacak vaktim bile yok çocuğumda çok zor bir bebek bugun asla uyumadı ve ben artık dayanamıyorum bir şeyler duymaya ihtiyacım var.Bunun dışında asla istemediğim kaynanamda bizle sadece o gelebildiği için geldi ve sürekli tepembe onu yapma bunu yap şunu yap okadar sor durumdaydım ki onun gelmesine okey verdim.

Yoksa doğumunda bile kimse olmayacaktı.Zaten yurtdışındaydım ve bu benim sözde karım olacaktı .içimi dökmek istedim artık dayanamıyorum eşimde bıktı sürekli uykusuz ve gergininiz çocuk yaptığı için pişman öncesine dönse asla yapmazdım diyor ama bebek iyiykeb çok mutlu severek kendinden geçiyor

Annem ölmüş aslında ben doğurmadan bir hafta önce ölmüş bana söylememişler ki benim annem toprak olmuş ben bir ay sonra öğrendim ne cenazesine gidebildim ne son kez görebildim

3 4 ay verin ufaklığa düzelecek emin olun
Herşey iyi olacak sizin içinde
Kv için ne diyeyim Vala bilemedim
Hiçte yalan söyleyemem
Bebeğe odaklanın
Fiziksel olarak iyi sizin için yanında olması
En azından yükünü alır
Çok geçmiş olsun annenizde sizede

Monny .!.:

Ayın 9unda doğum yaptım.Doğumun normal olacaktı ancak 38. Haftada bir gün uyanımp bebeğimi hissetmedim doktora gittik kalp atışı var dendi eve geldik içim rahat değildi yine gittik ve ultrasonla bakıldı çocuğum hareketsizdi acil doğuma alındım suni sancı verildi bir gün boyunca doğurmaya uğraştım.Ancak açılmam olmadı ve çocuğumun kalp stışları düşmeye başladı doktorda risk alamam deyip sezeryana aldı korkudan çaresizce ameliyata girdim tek odağım sesini duyabilmekti şükür duydum ama ameliyatımda çok ağır geçti ve kan kaybettim bunlar başlı başına travmam oldu hastane sürecim çok ağırdı yanımda sadece eşim vardı annem benim doğumundan bir hafta önce yoğun bakıma alındı.onun stresi ağırlığını zaten anlatacak kelimem yok.Hastane de 5 gün kaldım ve hiç bir şey hatırlamıyorum.

Sonrasında eve geldiğimde gecici felç geçirdim iki kez de acillik oldum normal hayatımda ağrı kesici içmeyen ağrı eşiği yüksek bir insanım ve şuan sürekli ilaçlarla ayaktayım bu yaşadığım ne neyin içindeyim sorgulayacak vaktim bile yok çocuğumda çok zor bir bebek bugun asla uyumadı ve ben artık dayanamıyorum bir şeyler duymaya ihtiyacım var.Bunun dışında asla istemediğim kaynanamda bizle sadece o gelebildiği için geldi ve sürekli tepembe onu yapma bunu yap şunu yap okadar sor durumdaydım ki onun gelmesine okey verdim.

Yoksa doğumunda bile kimse olmayacaktı.Zaten yurtdışındaydım ve bu benim sözde karım olacaktı .içimi dökmek istedim artık dayanamıyorum eşimde bıktı sürekli uykusuz ve gergininiz çocuk yaptığı için pişman öncesine dönse asla yapmazdım diyor ama bebek iyiykeb çok mutlu severek kendinden geçiyor

Genişletmek için tıkla...

Cok gecmis olsun.

Dogum bir vesile. Lutfen ben normal doğuracaktım, sezaryen oldu diye kendinizi bullylemeyin. Muhim olan bebegin saglikla dunyaya gelmesi. Malesef saglik kosullariniz optimum ilerlememis. Kismet boyleymis. Neden oyle oldu, neden boyle oldu diye sorgulamayin. Guzelliklere odaklanin. Bebeginiz saglikli ve kucaginizda.

Yurtdisinda olmak bence bu durumda bir sans. Gece nannysi tutun. Gece bebekle ilgilenilsin siz de kari koca bi uyuyup kendinize gelin. Inanin bir gece bile uyusaniz o size cok iyi gelecek. Ben bu sitede cok yaziyorum, bence dogumdan sonra ozellike de ilk dogumdan sonra yardim satin alinmali, gerek ev isleri, gerek bebek bakimi. Hangisi icin imkan varsa. Yurtdisinda ise bu tip profesyonelleri bulmak turkiyeden cok daha kolay.

Çok geçmiş olsun üst üste gelmiş birçok şey. Hayatın bir inişi varsa bir de çıkışı var. Toparlanacaksınız inşallah Sabır ve birazcık zaman.

Bebeğin huzurlu uyuyan bı Bebek olması için önce senin iyi olman lazım. Yaşadıkların kolay değil önce kendini iyilestir gerekirse destek al psikolojik bı destek. Zaman ver kendine iyileşmeye odaklan emin ol sen iyi olunca kendiliğinden herşey düzelecek

Size ve annenize çok gecmis olsun. Ne olumsuzluk yasanirsa yasansin sukur bebeginiz ve siz sagliklisiniz. Bir sure gecince bebeginize biraz daha alismis olacaksiniz, bibirinizi daha iyi anlayacaksiniz. Bazi bebeklet zor, bazisi biraz daha zor. Siz bu surecte olabildigince dinlenin, daha lohusasiniz. Madem kv yaninizda ondan destek isteyin ev isleri, yemek, size bakim icin. Sadece geceleri gelen sabah giden bakicilar var onlari arastirin, durumunuz varsa haftada 1 cagirin. Inanin uyumak size cok iyi gelecek.

Monny .!.:

Ayın 9unda doğum yaptım.Doğumun normal olacaktı ancak 38. Haftada bir gün uyanımp bebeğimi hissetmedim doktora gittik kalp atışı var dendi eve geldik içim rahat değildi yine gittik ve ultrasonla bakıldı çocuğum hareketsizdi acil doğuma alındım suni sancı verildi bir gün boyunca doğurmaya uğraştım.Ancak açılmam olmadı ve çocuğumun kalp stışları düşmeye başladı doktorda risk alamam deyip sezeryana aldı korkudan çaresizce ameliyata girdim tek odağım sesini duyabilmekti şükür duydum ama ameliyatımda çok ağır geçti ve kan kaybettim bunlar başlı başına travmam oldu hastane sürecim çok ağırdı yanımda sadece eşim vardı annem benim doğumundan bir hafta önce yoğun bakıma alındı.onun stresi ağırlığını zaten anlatacak kelimem yok.Hastane de 5 gün kaldım ve hiç bir şey hatırlamıyorum.

Sonrasında eve geldiğimde gecici felç geçirdim iki kez de acillik oldum normal hayatımda ağrı kesici içmeyen ağrı eşiği yüksek bir insanım ve şuan sürekli ilaçlarla ayaktayım bu yaşadığım ne neyin içindeyim sorgulayacak vaktim bile yok çocuğumda çok zor bir bebek bugun asla uyumadı ve ben artık dayanamıyorum bir şeyler duymaya ihtiyacım var.Bunun dışında asla istemediğim kaynanamda bizle sadece o gelebildiği için geldi ve sürekli tepembe onu yapma bunu yap şunu yap okadar sor durumdaydım ki onun gelmesine okey verdim.

Yoksa doğumunda bile kimse olmayacaktı.Zaten yurtdışındaydım ve bu benim sözde karım olacaktı .içimi dökmek istedim artık dayanamıyorum eşimde bıktı sürekli uykusuz ve gergininiz çocuk yaptığı için pişman öncesine dönse asla yapmazdım diyor ama bebek iyiykeb çok mutlu severek kendinden geçiyor

Genişletmek için tıkla...

Çok geçmiş olsun düşünmemeye calisin bebeğinize odaklanın KV de karistirtmayin herşeye..lohusalık zordur ama geçecek merak etmeyin. Her anne o zor o
Yollardan geciyor. İyi tarafından bakın yemeğinizi yaptırın mutfağa sokun söylemlerini duymazlıktan gelin
Bebeğinize sağlıklı uzun ömürler diliyorum

Kimi bebekler ağlamaya odaklı. Dünyaya gözlerini açıp 1 dk sonra başlıyorlar ve aylarca susmuyorlar. Gaz sancısı belli ki. Bazen şanslıysan 3 ayda geçer. Bazen 6 ay ya da 1 yıl. Bırak ağlasın hiç stres yapma. Ne yaparsan yap ağlayacak neticede. Ağlaya ağlaya büyüyor. Şöyle düşün, her bebek ağlıyor bu normal. Bebeği koy beşiğine ağlasın. Mama içiyorsa onu değiştir belki gaz yapan odur. Senin sütünden gaz geçiyor olabilir rezene çayı iç. Relax ol. Her bebek aynı. Her anne de bugünleri yaşıyor. Neticede oyuncak değil canlı bir bebek. Ağlamaması anormal olurdu.

Çok geçmiş olsun.

Anneciğinize Allah şifa versin, bebegınız sağlıkla büyüsün .


Yukarda yorumlarda zaten birçok şeyi yazmışlar .
Stresinizi bebek hissettiği için daha da zorlanıyorsunuz sakin anne sakin mutlu bebek

eski halinizle kıyaslama yapmayın vitamin depolarımız bosaldı ve hamilelik süreci doğum derken bedenimiz yıprandı kan kaybetti bende yıllarca ağrı kesici bile içmezken şimdi iki güne bi elimde ilaçlarla dolanıyorum hep hastayım, beslenmenize dikkat edin

Eşinize gelince bazı erkekler doğum yapmasa da anneyle aynı depresyona girebiliyormuş , birbirinize destek olun . birbirinize uyumak ıcın zaman tanıyın ikinizin de ayakta kalması stresinizi artırır . Önce bebek neden ağlıyor bunu yönetin gaz mı aç mı kolik mi ? En azından bebek susmasa da sizin kafadaki soru işaretleri susar

6 ay önce ikizlerim oldu uykusuzluktan cümle kuramıyorduk ama geçti , unutmayın geçmeseydi milyonlarca kadın tekrar tekrar cocuk yapmazdı . Artık nasıl bir akıl tutulması yaşıyorsak kardeşi de olsun die bidaha doğuruyoruz

ayy kuzuum. hepimiz geçtik aynı yollardan. “ne günahım vardı da Allah bana bu cocuğu verdi” diye ağladığımı biliyorum. sürekli bir gerginlik vardı. ama doğumdan sonraki 16.günde sunu farkettim; ben ne kadar gergin olursam bebeğim o kadar huzursuzdu. o dönem biri size iyi bir sey dese bile alınıyorsunuz zaten, çok doğal. yetersiz ve kötü hissetmeyin. siz sakin olun. benim doktorum demişti bana, bebeği değil önce kendini düsün. bebeğe bakacak çok insan var, sen kendine bak. kaldı ki kendime odaklandığımda bebeğimle daha güzel ilgilendim. yine de ilk 3 ay evet biraz stresli ve zor geciyor. ama sonra gercekten ortalık sakinleşiyor. bebek size, siz de ona alışıyorsunuz. doğumdan sonra hamile birini görünce o kadar daralıyordım ki, asla tekrar cocuk yapmam diyordum. 6-7 ay sonra “ya ikinci cocuk da olabilir ya” demeye basladım bile su an çok imkansız gibi geliyor biliyorum ama geciyor. esiniz de düsüncelerini biraz kendine saklasın, bu tarzda yorumlar yapması sizi daha da umutsuz hissettirir. olayı karmasık hale getirmeyin kafanızda. azami milyarda bakımla zaten her bebek şükür büyüyor. olaylara basit bakın, çok kafa yormayın. su an sizin hayatınız bu ve bunu kabullenip elinizden geldiği kadar keyifli gecirmeye calisin. çok klişe olacak belki ama bi kaç ay sonra o yenidoğan bebek kokusunu tekrar duymak için çıldıracaksınız

Annenize ve size cok gecmiis olsun. Zor zamanlar gecirmissiniz ama cogu geride kalmis. Boyle boyle gececek zaman.
Olaylara bardagin dolu tarafina bakarak sukredin. Sukur ve kabullenirseniz her sey daha kolay ilerler.
Mesela bebis zor dogdu ama saglikli cok sukur.
Kayinvalidenizle yasamak zor ama en azindan yaninizda bir destek var gibi
Bu yasadiklariniz zor ama gecici.
Her sey mukkemmel olmak zorunda degil. Once bebeginizle ilgilenin,sonra kendinizle ilgilenin

Monny .!.:

Ayın 9unda doğum yaptım.Doğumun normal olacaktı ancak 38. Haftada bir gün uyanımp bebeğimi hissetmedim doktora gittik kalp atışı var dendi eve geldik içim rahat değildi yine gittik ve ultrasonla bakıldı çocuğum hareketsizdi acil doğuma alındım suni sancı verildi bir gün boyunca doğurmaya uğraştım.Ancak açılmam olmadı ve çocuğumun kalp stışları düşmeye başladı doktorda risk alamam deyip sezeryana aldı korkudan çaresizce ameliyata girdim tek odağım sesini duyabilmekti şükür duydum ama ameliyatımda çok ağır geçti ve kan kaybettim bunlar başlı başına travmam oldu hastane sürecim çok ağırdı yanımda sadece eşim vardı annem benim doğumundan bir hafta önce yoğun bakıma alındı.onun stresi ağırlığını zaten anlatacak kelimem yok.Hastane de 5 gün kaldım ve hiç bir şey hatırlamıyorum.

Sonrasında eve geldiğimde gecici felç geçirdim iki kez de acillik oldum normal hayatımda ağrı kesici içmeyen ağrı eşiği yüksek bir insanım ve şuan sürekli ilaçlarla ayaktayım bu yaşadığım ne neyin içindeyim sorgulayacak vaktim bile yok çocuğumda çok zor bir bebek bugun asla uyumadı ve ben artık dayanamıyorum bir şeyler duymaya ihtiyacım var.Bunun dışında asla istemediğim kaynanamda bizle sadece o gelebildiği için geldi ve sürekli tepembe onu yapma bunu yap şunu yap okadar sor durumdaydım ki onun gelmesine okey verdim.

Yoksa doğumunda bile kimse olmayacaktı.Zaten yurtdışındaydım ve bu benim sözde karım olacaktı .içimi dökmek istedim artık dayanamıyorum eşimde bıktı sürekli uykusuz ve gergininiz çocuk yaptığı için pişman öncesine dönse asla yapmazdım diyor ama bebek iyiykeb çok mutlu severek kendinden geçiyor

Genişletmek için tıkla...

Canım hepsi geçecek
6 yaşında ve 8 aylık oğulları olan bir anne olarak diyorum
İlk 3.5 - 4 ay hep bakımla geçtiği için ve annenin vücudu oturmadığı için bu süreç berbat oluyor.
Ama 4 aydan sonrası çok daha kolay.. bebiş rutinlerine alışıyor sonrasında oyuncakla vb. Şeylerle oyalayabiliyorsun
Kendi kendine oynamaya başlıyor
Bu da seni rahatlamanı sağlıyor.

İlk zamanalar birçok kişi kendini sorguluyor eşin bunu sadece sesli dile getirmiş çok çok normal.
Yenidoğan süreci psikolojik olarak çok zor bir süreç.
Tavsiyem kendini kapatma eve.. koy bebek arabasına 15 dk da olsa günde yürü biraz
Emiyorsa sütünü sağ, veriyorsan mamasını hazırlayıp kamerayı kurup, evdekilere bırak 1 saat çocuksuz çık dışarıya
Bunlar sana iyi gelecek

Şuan bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak sanıyorsun ama birkaç ay sonra her şey eskisinden de güzel olacak

İlk çocuk çok zor ben çok zorlanmıştım.. çünkü çok acemi ve paniktim.
2.de aşırı rahatım bu da anneliğimi daha çok hissetmemi sağlıyor
Öyle de böyle de büyüyorlar o yüzden hiç stres yapma, kendini mutlu et öncelikle

Annen de en kısa sürede sağlığına kavuşur inşallah

Monny .!.:

Ayın 9unda doğum yaptım.Doğumun normal olacaktı ancak 38. Haftada bir gün uyanımp bebeğimi hissetmedim doktora gittik kalp atışı var dendi eve geldik içim rahat değildi yine gittik ve ultrasonla bakıldı çocuğum hareketsizdi acil doğuma alındım suni sancı verildi bir gün boyunca doğurmaya uğraştım.Ancak açılmam olmadı ve çocuğumun kalp stışları düşmeye başladı doktorda risk alamam deyip sezeryana aldı korkudan çaresizce ameliyata girdim tek odağım sesini duyabilmekti şükür duydum ama ameliyatımda çok ağır geçti ve kan kaybettim bunlar başlı başına travmam oldu hastane sürecim çok ağırdı yanımda sadece eşim vardı annem benim doğumundan bir hafta önce yoğun bakıma alındı.onun stresi ağırlığını zaten anlatacak kelimem yok.Hastane de 5 gün kaldım ve hiç bir şey hatırlamıyorum.

Sonrasında eve geldiğimde gecici felç geçirdim iki kez de acillik oldum normal hayatımda ağrı kesici içmeyen ağrı eşiği yüksek bir insanım ve şuan sürekli ilaçlarla ayaktayım bu yaşadığım ne neyin içindeyim sorgulayacak vaktim bile yok çocuğumda çok zor bir bebek bugun asla uyumadı ve ben artık dayanamıyorum bir şeyler duymaya ihtiyacım var.Bunun dışında asla istemediğim kaynanamda bizle sadece o gelebildiği için geldi ve sürekli tepembe onu yapma bunu yap şunu yap okadar sor durumdaydım ki onun gelmesine okey verdim.

Yoksa doğumunda bile kimse olmayacaktı.Zaten yurtdışındaydım ve bu benim sözde karım olacaktı .içimi dökmek istedim artık dayanamıyorum eşimde bıktı sürekli uykusuz ve gergininiz çocuk yaptığı için pişman öncesine dönse asla yapmazdım diyor ama bebek iyiykeb çok mutlu severek kendinden geçiyor

Genişletmek için tıkla...

Annene çok geçmiş olsun dileklerimle dualar edeceğim. Seninde anneliğin hayırlı olsun.

Bende hamileyim ve annem ciddi bir nörolojik hastalık yaşadı. Halada etkisi devam ediyor.

Bense ne bebeğime ne kendime odaklanabiliyorum. Sadece annem aklımda. O nasıl,ne yapıyor diye hep onu düşünüyorum. Benzer bir durumdayız diye yorumladım. Belkide benim gelecekteki halimin benzerliğini gördüm sende. Allah kolaylık versin. Anada hep diyorlar bende sana aynısını diyeceğim(her ne kadar kendim denileni yapamasamda)

Sen artık kendi ayrı yolu olan bir kadınsın. Önce sen sonra çekirdek ailen. Ve elbette elindem geldiği kadarıyla pek kıymetli annen. Kendi hayatını es geçme. Kendin olmayı yasaklama bu dònemde kendine. Sende varsın. Sende yaşa bu dönemde hayatını. İyi ya da kötü ama yaşa.

Monny .!.:

Ayın 9unda doğum yaptım.Doğumun normal olacaktı ancak 38. Haftada bir gün uyanımp bebeğimi hissetmedim doktora gittik kalp atışı var dendi eve geldik içim rahat değildi yine gittik ve ultrasonla bakıldı çocuğum hareketsizdi acil doğuma alındım suni sancı verildi bir gün boyunca doğurmaya uğraştım.Ancak açılmam olmadı ve çocuğumun kalp stışları düşmeye başladı doktorda risk alamam deyip sezeryana aldı korkudan çaresizce ameliyata girdim tek odağım sesini duyabilmekti şükür duydum ama ameliyatımda çok ağır geçti ve kan kaybettim bunlar başlı başına travmam oldu hastane sürecim çok ağırdı yanımda sadece eşim vardı annem benim doğumundan bir hafta önce yoğun bakıma alındı.onun stresi ağırlığını zaten anlatacak kelimem yok.Hastane de 5 gün kaldım ve hiç bir şey hatırlamıyorum.

Sonrasında eve geldiğimde gecici felç geçirdim iki kez de acillik oldum normal hayatımda ağrı kesici içmeyen ağrı eşiği yüksek bir insanım ve şuan sürekli ilaçlarla ayaktayım bu yaşadığım ne neyin içindeyim sorgulayacak vaktim bile yok çocuğumda çok zor bir bebek bugun asla uyumadı ve ben artık dayanamıyorum bir şeyler duymaya ihtiyacım var.Bunun dışında asla istemediğim kaynanamda bizle sadece o gelebildiği için geldi ve sürekli tepembe onu yapma bunu yap şunu yap okadar sor durumdaydım ki onun gelmesine okey verdim.

Yoksa doğumunda bile kimse olmayacaktı.Zaten yurtdışındaydım ve bu benim sözde karım olacaktı .içimi dökmek istedim artık dayanamıyorum eşimde bıktı sürekli uykusuz ve gergininiz çocuk yaptığı için pişman öncesine dönse asla yapmazdım diyor ama bebek iyiykeb çok mutlu severek kendinden geçiyor

Genişletmek için tıkla...

Çok geçmiş olsun,normal sezeryan ne fark eder ?? Evet çok zor bir süreç atlatmışsınız ama şimdi evde mis kokulu bebeğiniz ile koyun koyunasınız Sadece siz değil bebekte zor bir süreç yaşamış onunda bu süreci atlatması için zaman verin .Eşiniz şikayet etmek yerine destek olsun ,doğum sürecini o yaşamış gibi şikayet edip durmasın.Siz tabiri caizse oğlunuzla beraber ölüm kalım savaşı verdiniz en zorunu başardınız o kaynana da neymiş hepsini bir lokmada yersiniz.Müthiş anne......

Canım benim sanırım yazını çarşamba günü güncelelemissin diğerleri o yüzden son durumu görmemişler. Anneciğine Allah rahmet eylesin. Bende annemi kaybetmiş biriyim o yüzden bunun nasıl bi his olduğunu bilirim. Henüz 27 yaşındayım. Bende taze anneyim bebeğim ağustos ayında oldu. Şuan bir şeyler çok üst üste gelmiş. Mevlam güç kuvvet versin sana. İlk zamanlar sanki hiç bitmeyecek hiç geçmeyecek gibi oluyor ama inan bana hafifleyecek her iki kınuda da...
Hem annesizlik hemde bebeğe alışmak ikisine de alışacaksın ve aşacaksın.

İlk bebeğimiz oşsugu için çok tecrübesiz oluyoruz. Bireyleri bilmemek insanı korkutuyor cunku cok fazla tavsiyeye açık oluyoruz. İnsan bildiği işi yaparken cok rahat oluyor kendine güveniypr. Aöa İlk bebek olunca cevrendekilerde senin bilmediğini bildiği ücin cok öneride bulunuyor yada karışıyor bu seni yorabilir. Bu süreçte kendini bitmiş tükenmiş hissedebilirsin sanki hayat hep böylr devam edecekmiş gibi gelebilir ama emin ol öylr olmayacak insAllah. Bende lohusa depresyonu tarzı bi şeye girmiştim. Bi kaç hafta sürdü diyebilirim korkunç bi serüven oldu. Ama geçti...

Güçlü ol bebeğini sevmeye çalış ona alışmaya çalış. Ona odaklan. Ne kadar zor biliyorum ama kvdene falan bütün işleri yaptır sen dinlenmene cocukşa vakit geçirmene bak. Dikişlerşn vs iyiyse bi dışarı cık hava al eşinle azcık yanlız kal. 15 dk da olsa şöyle bi yürü elini tut ağla içini dök... yardıma ihtiyacın olursa da özelden yazabili4sin