Merhaba hanımlar, ben 38 yaşındayım ve 1,5 senelik evliyim. Eşimle evlilik öncesinde 9 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Onu seviyorum, yılların alışkanlığı ve bağımız var; hayatımın bir parçası.
Tanıştığımızda eşimin sabit işi vardı. Askere gitti, döndükten sonra bir süre iş beğenmedi, ardından pandemi çıktı. Bu süreçte kardeşini çok trajik bir şekilde kaybetti. Bu kayıp onu ve ailesini derinden sarstı. Eşim yaklaşık 4 yıl boyunca düzenli bir işte tutunamadı. Ben bu süreçte hep yanında oldum, sabrettim, evlilik için zorlamadım.
Bu kayıptan sonra dine yöneldi. Buna karşı değilim ama zamanla kafa yapısı çok değişti. Eskiden sorun etmeyeceği şeyler (alkollü mekânlar, deniz tatili, benim kolsuz giyinmem gibi) artık kesin çizgiler haline geldi. Ben sosyal içici derler ya öyleydim işte ortamdan ortama ama zamanla alkolü bıraktım, daha kapalı giyinmeye başladım. İstesem bile artık bazı şeylere “izin” yok.
2023’te işe girdi, 2024’te nişanlanıp evlendik. Şu an ikimiz de çalışıyoruz. Kira ve faturaları eşim ödüyor, ben evin ihtiyaçlarını karşılıyorum. Ondan maddi beklentim yok; sadece ilgi, sevgi, birlikte vakit geçirmek ve önceliği olduğumu hissetmek istiyorum. Bana şiddet uygulamaz, alkolü kumarı yok, kanaatkârdır. Ancak para yönetimi çok kötüdür.
Yakın zamanda kriptoda ciddi para batırdığını, faizlerle birlikte yaklaşık 500 bin TL borca girdiğini öğrendim. Bankalar sürekli arıyor, bir arkadaşından da 150 bin TL borç almış. Bana söylemeden iş yerinden 120 bin TL avans çekmiş. Ben kredi çekip destek oldum, ilk taksidini ödedim ve yüzüne vurmadım. Ama borç detaylarını konuşmak istemiyor, hep erteliyor.
Eşim bilgisayar oyunu çok oynar ve son 2 aydır oyun bağımlılığı arttı. Haftada 2 gün işe gidip 3 gün izin kullanıyor. Gece sabaha kadar oyun oynuyor, öğlene kadar uyuyor. Bak göze batarsın diye uyarıyorum “iş mi yok, Allah büyük beni kovmazlar zaten hakkım olan izinlermi kullanıyorum” diyor. Geçmişteki işsizlik dönemi yüzünden çok tetikleniyorum. İşini kendi sorumsuzluğu yüzünden kaybederse yanında nasıl duracağımı bilmiyorum.
Hafta sonu dışarı çıkmak, kahve içmek bile zor. Tatili bile yazın ben zorladım ve masrafları ben karşıladım. Herşeye üşeniyor. İstiyor ki hep evde olsun ibadet etsin oyun oynasın evde vakit geçirsin.
Ev satılığa çıktı, taşınma ihtimali var; yine masraflar bana kalacak gibi. Bir yandan çocuk düşünüyoruz ama maddi ve manevi olarak nasıl olacak hiç bilmiyorum.
Kendimi eş gibi değil, sorumluluk alan bir ebeveyn gibi hissediyorum. Onun için çok şeyden vazgeçmişken, bu sorumsuzluklar güvenimi sarsıyor. Gelecek için huzurlu değilim, sıkışmış ve bunalmış hissediyorum. Gerçekten konuşmaya çok ihtiyacım var
biraz uzun oldu sabrınıza ve affınıza sığınıyorum… Elimden geldiğince sadeleştirmeye çalıştım ama bu kadar oldu.
Sevgiler
