Kızlar merhaba,konu eşim
Son zamanlar da o kadar bunaldım o kadar doluyum ki terapist arayışındayım şu an ve içimi dökebileceğim kimse de olmadığı için buraya yazmak istedim.2 senelik evliyim eşimi bu zamana kadar hep iyi bilirdim ne olursa olsun yuvamızı korur laf söyletmez felan sanırdım olay öyle değilmiş.Geçenlerde eşim köyde ki babaannesiyle konuşuyordu telefon sesi de dışardaydı kadın birden işte annenler geldi geçen senin karını konuşuyorlar işte çok para harcıyor,anasının babasının yanına gidiyor felan diye laf yapıyorlar dedi benim ailem uzakta.Ben bir şok geçirdim çünkü harcadığım para onların parası değil aileme de istediğim zaman giderim onları ne ilgilendiriyor??Görümcem de evli kaynanasıyla asla görüşmez kendi annesinin evinden çıkmaz kendilerine bakmadan beni konuşmaları çok garip.Ayrıca bir gün olsun onlardan bir beklentiye girmedik borç istemedik,durumumuz şöyle kötü diyip ağlamadık kendimiz kazanıyor kendimiz yiyoruz.Her neyse bunu duyunca çok sinirlendim eşim de ben biliyorum diyeceğimi felan dedi ertesi gün evden gitti markete diye gelince de gittim aşağı inmesini söyledim,konuştum size ne oluyor felan dedim vs sanki bizi yuvamızı korur gibi konuştuğunu dile getirdi bende iyi dedim geçtim sözde annesi ağlamış sinirden vs..Ayrıca eşim ortalıkta büyümüş gibi kafanızda ailesinin sahip çıktığı değer verdiği bir evlat canlanmasın çünkü öyle değil hamilelik sürecimde bir kez olsun bizi arayıp hal hatır sormadılar,çocuğu kaybettik ondan bile sonradan haberleri oldu yani arada öyle bir bağ vs bir şey yok.Sonra eşim hesabına benden girmişti geri de çıkış yapmamış gece de bana bildirim gelmiş hep eşimin yazdıkları görünmüyor annesi gönderi göndermiş sonra eşim ne yazdıysa artık ona kalpler emojiler sevgi sözcükleri vs havada uçuşuyor.Anladım yani aslında eşim hiç bir şey söylememiş hatta belki de beni kötülemiş ya da bu lafları onun yanında da yapmışlar ben yokken o da duyduğumu vs söylemiş ama eminim size ne diyememiş.Ben kendi ailemle küstüm başta aramızda ki tartışmadan dolayı soğukta olsa konuşuyordum ama eşim anneme güzel bir mesaj atmıştı doğum gününde annem sadece sağol yazıp geçmiş eşimin üzüldüğünü görünce aramamaya başladım bende.Evlenene kadar ve evlendikten sonrasın da o kadar fedakarlık yaptım ki o kadar kendimden ödün verdim ki acıyorum kendimi aptal gibi hissediyorum.Çünkü bu ilk olay değil taşlar yeni yeni oturuyor hep bir şey yapıyorlar ben görüşmek istemiyorum diyorum sonra bir şekilde geri iyi olunuyor.Boşanmak istediğimi farkettim.ben eşimin ön planda tuttuğu ailesi değilmişim geldiği aile asıl ailesi sadece beni idare ediyormuş kendince.Bilmiyorum sizce boşanmak için yeterli bir sebep mi ciddi anlamda hani ölmek istediğim bir süreçteyim ama bunun sadece bu olayla alakası yok psikolojim bozuldu.
Son zamanlar da o kadar bunaldım o kadar doluyum ki terapist arayışındayım şu an ve içimi dökebileceğim kimse de olmadığı için buraya yazmak istedim.2 senelik evliyim eşimi bu zamana kadar hep iyi bilirdim ne olursa olsun yuvamızı korur laf söyletmez felan sanırdım olay öyle değilmiş.Geçenlerde eşim köyde ki babaannesiyle konuşuyordu telefon sesi de dışardaydı kadın birden işte annenler geldi geçen senin karını konuşuyorlar işte çok para harcıyor,anasının babasının yanına gidiyor felan diye laf yapıyorlar dedi benim ailem uzakta.Ben bir şok geçirdim çünkü harcadığım para onların parası değil aileme de istediğim zaman giderim onları ne ilgilendiriyor??Görümcem de evli kaynanasıyla asla görüşmez kendi annesinin evinden çıkmaz kendilerine bakmadan beni konuşmaları çok garip.Ayrıca bir gün olsun onlardan bir beklentiye girmedik borç istemedik,durumumuz şöyle kötü diyip ağlamadık kendimiz kazanıyor kendimiz yiyoruz.Her neyse bunu duyunca çok sinirlendim eşim de ben biliyorum diyeceğimi felan dedi ertesi gün evden gitti markete diye gelince de gittim aşağı inmesini söyledim,konuştum size ne oluyor felan dedim vs sanki bizi yuvamızı korur gibi konuştuğunu dile getirdi bende iyi dedim geçtim sözde annesi ağlamış sinirden vs..Ayrıca eşim ortalıkta büyümüş gibi kafanızda ailesinin sahip çıktığı değer verdiği bir evlat canlanmasın çünkü öyle değil hamilelik sürecimde bir kez olsun bizi arayıp hal hatır sormadılar,çocuğu kaybettik ondan bile sonradan haberleri oldu yani arada öyle bir bağ vs bir şey yok.Sonra eşim hesabına benden girmişti geri de çıkış yapmamış gece de bana bildirim gelmiş hep eşimin yazdıkları görünmüyor annesi gönderi göndermiş sonra eşim ne yazdıysa artık ona kalpler emojiler sevgi sözcükleri vs havada uçuşuyor.Anladım yani aslında eşim hiç bir şey söylememiş hatta belki de beni kötülemiş ya da bu lafları onun yanında da yapmışlar ben yokken o da duyduğumu vs söylemiş ama eminim size ne diyememiş.Ben kendi ailemle küstüm başta aramızda ki tartışmadan dolayı soğukta olsa konuşuyordum ama eşim anneme güzel bir mesaj atmıştı doğum gününde annem sadece sağol yazıp geçmiş eşimin üzüldüğünü görünce aramamaya başladım bende.Evlenene kadar ve evlendikten sonrasın da o kadar fedakarlık yaptım ki o kadar kendimden ödün verdim ki acıyorum kendimi aptal gibi hissediyorum.Çünkü bu ilk olay değil taşlar yeni yeni oturuyor hep bir şey yapıyorlar ben görüşmek istemiyorum diyorum sonra bir şekilde geri iyi olunuyor.Boşanmak istediğimi farkettim.ben eşimin ön planda tuttuğu ailesi değilmişim geldiği aile asıl ailesi sadece beni idare ediyormuş kendince.Bilmiyorum sizce boşanmak için yeterli bir sebep mi ciddi anlamda hani ölmek istediğim bir süreçteyim ama bunun sadece bu olayla alakası yok psikolojim bozuldu.
