aslında pek kıskanç biri değilimdir.yanlız kıza hamileyken bi acayip olmuştum

....hani nası desem,53 kg'den 85'e fırladım,olur da ayağım takılıp düşsem,asfalt düzenleyebilirdim resmen...omuzlarım geriye atılmış,ağır abi edasınla yürüyodum istem dışı,dengeyi sağlamak için...gömlek giyemiyordum çünkü düğmelerin kapanmakta zorlanmaktan resmen titrediğini hissediyordum...bir de dudağımın üstü renk değişmişti,tuhaf bi kahverengi almıştı-ki bu da bana kaytan bıyık havası veriyordu...gün geçtikçe daha da bi betleştiğimi düşünüyordum

...eşimin 30lu yaşlarda,karizmatik ve havalı olması beni krizlere sokuyodu!(hamilelik insanı böyle tuhaf düşüncelere sokabilir).kendimi onun yanında resmen hobbit gibi hissediyordum.
neyse;yaz geldi tatile gitces.bindik arabaya, çıktık yola...rotamız belli;ege.manisa'ya kadar gayet güzel bir yolculuk geçirdik.lakin manisa'nın dağ yolunu aşıp da izmir'e inerken,manyakça düşüncelerimi ve kıskançlığımı kontrol altında tutamadım ve gayet ciddi bi şekilde:'aşkım,bornova'ya giriş yaptık,gözlüklerini çıkar!'dedim...eşim anlamadı ve:'gözlüklerimi mi çıkariim?niye ki?'dedi şaşkınlıkla.
'izmir'in kızları güzel olur,gözün mözün kaymasın,çıkar gözlüklerini!' diince adam buna benzer bi bakış attı::26:
sonna:
'doğur lan,doğur ve normalleş manyak şey!' diip kalan yol boyunca hiç konuşmamıştı....

dönüp de o zamanı anımsadıkça,o vakit ne kadar garip bi ruh halinde olduğumu görüyorum.rezillik değil belki ama,utanç verici ve sefilce bi davranış tarzı olmuş!