- Katılım
- 2 Mart 2024
- Mesajlar
- 1.407
- Emoji Skoru
- 2.042
- Puanlar
- 63
- Yaş
- 31
Bugüne kadar yasadigim acilarin dilsiz kalacagini,böylesine canimdan can kopacagini hic tahmin etmezdim. Buraya acimdan titreyen parmaklarimla böyle bir konu açacagimi tahmin edemedigim gibi.
9 gün oldu iki elin parmagini gecmeyecek kadar…
32 hafta karnimi yuvasi,dünyanin tüm kötülüklerine karsi en korunakli yeri olarak bilen yavruma rahmim mezar oldu.
Kalbim delindi sandim ama nefes almaya devam ediyordum.Öldüm sandim oysaki yasamaya devam ediyordum. Ben bu yasima dek hic sinanmamisim…
Giyilemeyen tulumlar,icilemeyen sütler,ilk adimlari icin giyilemeyen ayakkabilar,üflenemeyen mumlar… Hangisine elveda diyecegimi bilmiyorum. Vedalasmak zor ve zalimce geliyor şuan. Oglumu unutmanin ona haksizlik yaptigini düsündügüm gibi.
Nasil tekrar ayaga kalkacagimi,icimdeki yanginin nasil dinecegini,ne zaman dinecegini bilmiyorum. Bilsem de suan bir önemi yok sanki. Tüm hayatim film seridi gibi gözümün önünden gecerken oglumu kaybettigim sahneyi silmek istiyorum. Silemiyorum…
Gözlerimi kapatsam görmeyecekmisim gibi geliyor. Kapatmaya calisiyorum ama karanligin icindeki ciglimi duyuyorum.
Günes benim icin tekrar dogmayacak gibi. Korkuyorum ama neyden korktugumu bile bilmeden. Üsüyorum bir daha ısınamayacakmisim gibi. Ayaga kalkmak icin şuan cok gücsüz ve yaraliyim. Nasil saracagimi bilmeden caresizce kurtarilmayi bekler gibi…
Geride kaybedislerimin en acili tarihi ve bir de oglumun adi kaldi. Bir de esyalarini hic yerlestiremedigim bir şifonyer…
Nasil gececek diye düsünmekten uyuyakaldigim geceler var. Gececek mi diye sormaya hic cesaret bile edemedim
Benim de bir derdim var bu sefer.
Derdime dermanim da yok,derman aramaya mecalim de.
İnsanin derdi evladi olunca diger tüm dertlerine sirtini dönmeye baslarmis sanirim öyle bir yerdeyim…
9 gün oldu iki elin parmagini gecmeyecek kadar…
32 hafta karnimi yuvasi,dünyanin tüm kötülüklerine karsi en korunakli yeri olarak bilen yavruma rahmim mezar oldu.
Kalbim delindi sandim ama nefes almaya devam ediyordum.Öldüm sandim oysaki yasamaya devam ediyordum. Ben bu yasima dek hic sinanmamisim…
Giyilemeyen tulumlar,icilemeyen sütler,ilk adimlari icin giyilemeyen ayakkabilar,üflenemeyen mumlar… Hangisine elveda diyecegimi bilmiyorum. Vedalasmak zor ve zalimce geliyor şuan. Oglumu unutmanin ona haksizlik yaptigini düsündügüm gibi.
Nasil tekrar ayaga kalkacagimi,icimdeki yanginin nasil dinecegini,ne zaman dinecegini bilmiyorum. Bilsem de suan bir önemi yok sanki. Tüm hayatim film seridi gibi gözümün önünden gecerken oglumu kaybettigim sahneyi silmek istiyorum. Silemiyorum…
Gözlerimi kapatsam görmeyecekmisim gibi geliyor. Kapatmaya calisiyorum ama karanligin icindeki ciglimi duyuyorum.
Günes benim icin tekrar dogmayacak gibi. Korkuyorum ama neyden korktugumu bile bilmeden. Üsüyorum bir daha ısınamayacakmisim gibi. Ayaga kalkmak icin şuan cok gücsüz ve yaraliyim. Nasil saracagimi bilmeden caresizce kurtarilmayi bekler gibi…
Geride kaybedislerimin en acili tarihi ve bir de oglumun adi kaldi. Bir de esyalarini hic yerlestiremedigim bir şifonyer…
Nasil gececek diye düsünmekten uyuyakaldigim geceler var. Gececek mi diye sormaya hic cesaret bile edemedim
Benim de bir derdim var bu sefer.
Derdime dermanim da yok,derman aramaya mecalim de.
İnsanin derdi evladi olunca diger tüm dertlerine sirtini dönmeye baslarmis sanirim öyle bir yerdeyim…
Allah sabır versin 
Yüreğinize ferahlık versin
bende kızımı 5 ay önce toprağa verdim doğduktan11 gün sonra
.
