Evliliğin amacı kazasız belasız yaşayıp gitmek değil.sevgi, seks, arkadaşlık, ten uyumu, güzel anılar.şimdi de kazasız belasız yaşayıp gidiyorsunuz? Manevi bir ihtiyaç karşılanmayacaksa niye anayasa maddesi gibi uygulanmak zorunda bu büyükler gözünde hiç anlamıyorum.
Evlilikte İnsan yeri geliyor aşık olduğu adama bile katlanamıyor. Sevmediği n birine hiç tahammül edemezsiniz uzun vade de.
Daha sonra fiziksel olarak yakışmaması yaş aldıkça hayat koşuşturmasında dahada gözüne batıp seni soğutur mu acaba burda böyle bir konu okumuştum. Bencede beğeni ve mantık bir arada olmalı ben eşime aşıktım mantığımda iyi bir adam olduğu için onu seçiyordu zaten.Hayat zor ve yorucu geliyor eve gelince ona sarılmak desteğini sevgisini almak beni yaşama bağlıyor şahsen ben içime hitap etmeyen biriyle yapamazdım onun sayesinde katlanıyorum ve aşk nedir yani tam aynı şeyden bahsetmiyor olabiliriz ancak zamanla o derin bağ sevgi okadar güzel bir şey oluyorki baştaki halimizden daha iyiyiz
Aslında o benden yaş olarak küçük, yaş aldıkça belki ben daha hızlı çökerim ama ben yaşıma göre kücük duruyorum o yaşına göre olgun. Dışarıdan insanlarda yakıştığımızı söylüyor ama bilemiyorum. Huzurlu , mutlu ve cocuklu bir hayali var. Annesi ile babası ayrı haliyle mutlu aile olmak cok istiyor. Aşırı verici yani tüm olanaklarını benim için harcıyor, elinden geleni arkasına koymuyor. Ben çok farkındayım adamın beni mutlu etme çabasına. Aslında çok mantıklı ama aşk noktasında sanırım eksiklikler var. Ne zor işmiş.
O b.ktan kişi unrunda değil, sadece o midede sürekli uçuşan kelebekleri özlüyorum :)
Kendi içinizde çözmeniz gerekiyor dediğiniz gibi harika bir adam ama bir türlü sevgi yakınlık hissedemiyorum sadece arkadaş gibi hissediyorum diyorsanız bilemedim.Sizde onu düşünüp eve koşarak gelecekmisiniz hasta olsa bakacakmısınız merak edecekmisiniz iyi olsun diye uğraşacakmısınız zor anlarda gerçekten sevdiğiniz insan bile çekilmez olabiliyor.Çocuksa bambaşka bir konu kesinlikle bizi çok zorladı mesela.
Okurken o kadar ben dedim ki tam olarak aynı hisleri yaşıyorum. Kaybedersem üzülür müyüm? Yoksa ilerde başka sorunlar mı baş gösterir, ben de aşkı en tepelerde yaşadım o duygu çok yüksekti. Şimdi düsününce o da sağlıklı değil ama suan çok güvende ve heyecansız hissediyorum. Duygular arasında korelasyon kuramıyorum cidden ne yapmalı ne etmeli. Bu yaşlara gelmeden keşke hayatımızın beyaz atlısı ile karşılaşssaydık. Geçmişte bu günleri hiç böyle hayal etmemiştim.Şu hayatta en şanslı bulduğum insanlar gerçek aşkı bulmuş, o heyecanını yaşamış ama mantıklı da bir evlilik yapmış kişiler. Bu o kadar zor ki. Hem aşk olacak, hem de o kişi sorumluluk sahibi, çalışkan, merhametli biri olacak, seni üzmeyecek. Mis gibi.
Bu konuyu bende bu aralar çok düşünüyorum. Aşk evliliği yapmayı çok istiyorum. Ama gerçekten aşkı beklerken de sevebileceğim adamları onun şusu, bunun busu diyerek kaçırıyor muyum, gerçekten fazla mı seçiciyim diye düşünmeden edemiyorum. Eskiden fikirlerim daha keskindi. Aşk, sevgi olmadan olmaz diye net şekilde sınır çizerdim. Ama galiba yaş 34 olunca bi mantıkta devreye girmeye başladı, yaş geçiyor korkusu da başladı.
Verebileceğim tek tavsiye gelecekte hayatınızdaki kişi ile evlilik hayallerini kurarken kendinizi mutlu ve huzurlu hissediyor musunuz, sevgilinizi arzuluyor musunuz, yokluğunu arıyor musunuz, onu özlüyor musunuz? Bu soruların cevabı sizi doğru noktaya götürecektir bence. Şuan ki korkunuzun sebebi evlenince aşk olmazsa yürür mü, pişman olur muyum, tekrar aşık olabilir miyim ileride yoksa geç kalır mıyım soruları aslında.
Geçmişi unutamadığınızı düşünemiyorum bu arada. Geçmiş konusunda sadece o aşk, tutku ve heyecan kısmını özlüyorsunuz. Kendimden biliyorum
neden alınmamalı?
