Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
Ve gönül Tanrısına der ki:
- Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm, yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!
Bazen Öyle Bir Noktaya Geliyorum ki;Bir Çok Şeyin Adını Koyamaz Oluyorum..Dost, Düşman, Aşk, Öfkem ve Neşem Hepsi Birbirine Karıştı... Net Olan Bir Şey Var ki; Kalbim Yumuşadıkça İnsanlar Daha Bir Acımasızlaşıyor...İşte Bu Yüzden Artık Kabuğum Daha Bir Sert.. Attığım Adımlar Ürkek ve Yavaş...Hayallerim Sınırlı.. Kalbimin Anahtarı ise Sadece Samimiyet...