Hayata geç kalmış hissetmek

whitesneaker .!.:

Merhaba herkese
Ben 33 yaşında bir mühendisim. Problemli de olsa hayatımı seviyordum iyi bir eşim var huzurlu bir evliliğim var. Onunla yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyorum.
Peki sorun ne diyeceksiniz
Ben evliliğim dışında hayatın geri kalanını kaçırmış hissediyorum. Sektör içime sinmese de iyi bir maaşım var. Fakat mesleki tatminim yok. 9 yıldır çalışıyorum 5. Şirketim. İstikrarsızım gibi de hissettiriyor. Şimdi dönüp baktığımda ait olamadığım bi yerdeyim gibi Böyle hayal etmemiştim
İngilizcem sınırlı geliştiremedim kendime çok kızıyorum mesela. Ve tabiki spor yapmamak ve fazla kilolarımın olması. Bunlar da kendime en çok kızdığım konular.
Aslında bütün bunlar eskiden de taktığım ama aksiyon almadığım şeylerdi fakat 1,5 ay önce bebeğimin kalbinin durması ile daha da şiddetlendi. O günden beri daha hassas ve sorgulayıcı oldum. Çok çok çok zor bir süreçti. Şimdi daha iyiyim fakat Hayatı kaçırmış gibi hissediyorum. Ayağa kalkamıyorum. Spora önümüzdeki günlerde başlayacağım. Biraz kilo verip mental olarakta toparlayarak tekrar bebek denemek istiyorum. Ama yaş faktörü de korkutuyor. Aslında çocuk planı yaparken hiç bu tarz olumsuzluklarla karşılaşacağımı düşünmemiştim. Şimdi ise tedirginim ya yine aynı durumu yaşarsam ve olmazsa diye.
Çok karmaşık anlattım sanırım ama içimi dökmem gerekiyordu. Beni sarsacak ayağa kaldıracak henüz çok geç değil diyecek sözlerinize ihtiyacım var sanırım.
Bunun adı depresyon mu bilmiyorum. Beni aşağı çeken duygular yaşıyorum. Hep depresif olmaya meyilliydim galiba ama bebeğimi kaybetmek beni çok sarstı. Ekstra daha fazla yüklenir oldum kendime

Genişletmek için tıkla...

whitesneaker .!.:

Merhaba herkese
Ben 33 yaşında bir mühendisim. Problemli de olsa hayatımı seviyordum iyi bir eşim var huzurlu bir evliliğim var. Onunla yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyorum.
Peki sorun ne diyeceksiniz
Ben evliliğim dışında hayatın geri kalanını kaçırmış hissediyorum. Sektör içime sinmese de iyi bir maaşım var. Fakat mesleki tatminim yok. 9 yıldır çalışıyorum 5. Şirketim. İstikrarsızım gibi de hissettiriyor. Şimdi dönüp baktığımda ait olamadığım bi yerdeyim gibi Böyle hayal etmemiştim
İngilizcem sınırlı geliştiremedim kendime çok kızıyorum mesela. Ve tabiki spor yapmamak ve fazla kilolarımın olması. Bunlar da kendime en çok kızdığım konular.
Aslında bütün bunlar eskiden de taktığım ama aksiyon almadığım şeylerdi fakat 1,5 ay önce bebeğimin kalbinin durması ile daha da şiddetlendi. O günden beri daha hassas ve sorgulayıcı oldum. Çok çok çok zor bir süreçti. Şimdi daha iyiyim fakat Hayatı kaçırmış gibi hissediyorum. Ayağa kalkamıyorum. Spora önümüzdeki günlerde başlayacağım. Biraz kilo verip mental olarakta toparlayarak tekrar bebek denemek istiyorum. Ama yaş faktörü de korkutuyor. Aslında çocuk planı yaparken hiç bu tarz olumsuzluklarla karşılaşacağımı düşünmemiştim. Şimdi ise tedirginim ya yine aynı durumu yaşarsam ve olmazsa diye.
Çok karmaşık anlattım sanırım ama içimi dökmem gerekiyordu. Beni sarsacak ayağa kaldıracak henüz çok geç değil diyecek sözlerinize ihtiyacım var sanırım.
Bunun adı depresyon mu bilmiyorum. Beni aşağı çeken duygular yaşıyorum. Hep depresif olmaya meyilliydim galiba ama bebeğimi kaybetmek beni çok sarstı. Ekstra daha fazla yüklenir oldum kendime

Genişletmek için tıkla...

whitesneaker .!.:

Merhaba herkese
Ben 33 yaşında bir mühendisim. Problemli de olsa hayatımı seviyordum iyi bir eşim var huzurlu bir evliliğim var. Onunla yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyorum.
Peki sorun ne diyeceksiniz
Ben evliliğim dışında hayatın geri kalanını kaçırmış hissediyorum. Sektör içime sinmese de iyi bir maaşım var. Fakat mesleki tatminim yok. 9 yıldır çalışıyorum 5. Şirketim. İstikrarsızım gibi de hissettiriyor. Şimdi dönüp baktığımda ait olamadığım bi yerdeyim gibi Böyle hayal etmemiştim
İngilizcem sınırlı geliştiremedim kendime çok kızıyorum mesela. Ve tabiki spor yapmamak ve fazla kilolarımın olması. Bunlar da kendime en çok kızdığım konular.
Aslında bütün bunlar eskiden de taktığım ama aksiyon almadığım şeylerdi fakat 1,5 ay önce bebeğimin kalbinin durması ile daha da şiddetlendi. O günden beri daha hassas ve sorgulayıcı oldum. Çok çok çok zor bir süreçti. Şimdi daha iyiyim fakat Hayatı kaçırmış gibi hissediyorum. Ayağa kalkamıyorum. Spora önümüzdeki günlerde başlayacağım. Biraz kilo verip mental olarakta toparlayarak tekrar bebek denemek istiyorum. Ama yaş faktörü de korkutuyor. Aslında çocuk planı yaparken hiç bu tarz olumsuzluklarla karşılaşacağımı düşünmemiştim. Şimdi ise tedirginim ya yine aynı durumu yaşarsam ve olmazsa diye.
Çok karmaşık anlattım sanırım ama içimi dökmem gerekiyordu. Beni sarsacak ayağa kaldıracak henüz çok geç değil diyecek sözlerinize ihtiyacım var sanırım.
Bunun adı depresyon mu bilmiyorum. Beni aşağı çeken duygular yaşıyorum. Hep depresif olmaya meyilliydim galiba ama bebeğimi kaybetmek beni çok sarstı. Ekstra daha fazla yüklenir oldum kendime

Genişletmek için tıkla...

TulumbaPati .!.:

Öncelikle kaybın için üzüldüm.

Ben de 29 yaşındayım, 30 olacağım. Hayatımın son iki yılı gerçek anlamda alt üst oldu. Bu hayattaki tek önemli şey kişinin sağlıklı, huzurlu, mutlu olması.

Elbette temel ihtiyaçlara sahip olmalı, bunlara sahip olabilmek için maddi güce sahip olabilmek gerekir. Ama sağlık, huzur, mutluluk gerçekten çok büyük nimetler.

Siz hayatınızı kurmuşsunuz, kendinize, işinize kurduğunuz aileye emek vermişsiniz. Bu çok büyük bir emek.

Bugün İngilizceniz iyi seviyede olsaydı, bu sefer neden çok iyi değil diye kafa takacaktınız. Belki uzun yıllar bir şirkette çalışıyor olsaydınız, neden daha fazla iş değiştirip, birden fazla şirketin/firmanın çalışma düzenini görmedim diyecektiniz.

İnsan dönem dönem hayatının ortasına görünmeyen güçlü bir yumruk yemiş gibi hissediyor. Yorulmuş, tükenmiş hissediyor. Bu da çok normal hepimiz insanız, her zaman iyi en iyi olamayız, iyi hissedemeyiz. Üzgün olduğumuzda, yorgun olduğumuzda kendimize alan açmamız gerekiyor.

Genişletmek için tıkla...