29 yaşındayım ben de. O yirmili yaşların başında ölürdük güzel bir kafe bulup saatlerce muhabbet etmek için. İnanın bundan neden bu kadar hoşlandığımı hatırlayamıyorum. Saatlerce telefonda konuşurduk. Konuşacak o kadar konuyu nereden bulduğumu da hatırlamıyorum. Artık kimsenin telefonunu bile açmıyorum, aşırı sıkılıyorum konuşurken. Birkaç arkadaşım var ısrarla arayıp sorunu çözmeye çalışan ama kimseyi istemiyorum. Depresyonda falanım herhalde
Modern bir inzivaya çekilme hali bizimki belki de, cazip gelmiyor etrafımdaki sohbetler artık bana. Hep bir tekrar içinde olunduğundan mıdır yoksa öldüm de gömülmedim midir bilemiyorum ama artık böyle bende durumlar
İnsanlar iyice sığlaştığından iletişim kurmaya çalışmaktan vazgeçiyor olabiliriz yalnız azınlık olarak. Çünkü diğerinden farklı olarak münzevi olmayı seçtiğin için kendini suçla, eleştir nereye kadar. Aman bilemedim kim nasıl mutluysa öyle olsun
herkes ayni durumda. bu bir problem degil. pisman olmassin. bu yasta hala hayatini sacma sapan tiplerle doldurursan pisman olursun ama. secmece davranmak gerekiyor her konuda oldugu gibi..