iç dökme

kufkedisii

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
27 Ekim 2026
Mesajlar
44
Emoji Skoru
27
Puanlar
3
Yaş
29
Saat bire çeyrek var ve ben evde eşimi bekliyorum zor bi dönemden geçiyorum bazen üçüncü uzun yazıyorum defterime tekrar okumak için deği yazıp rahatlamak için yine böyle düşünürken aklıma anonim olarak birine mektup yazsam mektup arkadaşlığı yapsam diye bi fikir geldi aradım taradım aklıma yatan bir site uygulama bulamadım sonra burayı buldum amacım okunsun diye yazmak değil rahatlamak için yazmak 29 yaşında üç yıllık evli bir kadınım eşimle 6 yıl sevgiliydik eşim nazik çalışkan dürüst biri onu seviyorum Allah iyiliğe onu karşıma çıkardı otura odamda annem var evet kendi annem Allah onu başımdan eksik etmesin bazen ona çok öfkeleniyorum kızıyorum kıskanıyorum ama pişman oluyorum nisasn ayının dokuzunda babamı toprağa verdik mekanı cennet olsun kabri nurla dolsun babamdan yedi ay öncede ananemi toprağa verdik annem belli etmesede çok zor bi dönemden geçiyo o yüzden annemi yarı zamanlı olarak kendi evime aldım arada kendi evine gidiyo arada abime derken zaman geçiyo annem ilçede yaşıyor o yüzden anneme yaşadığımız şehirden bir ev bulduk inşallah ona ait bir evi olacak gelelim eşime ve bana ben berbat bir haldeim belli etmemeye çalışıyorum ama babam beni yıktı geçti çok zor çok acı yeni yeni kabullenmeye başlıyorum buraya yazarken bile ağlıyorum öfke problemim var bu kesinlikle doğru depresyondayım bu kesinlikle doğru hangi doktora gittiysem dedikleri daha ben söylemeden dedikleri bu demekki dışarıdan bakıldığında belli oluyor eşim benim en büyük destekçim o şuan dükkanımmızda çalışıyor ve evet gerçekten çok yoğun çalışıyor sabah sekiz akşam beş olarak çalıştığı bir işi var beşte işten çıkıp ikinci bir iş olaya dükkanımıza geçiyo ve oradada gece ikiye kadar çalışıyor eve gelmesi iki buçuk üçü buluyor çok çalışıyor diye eşe kızılırmı ama ben çoğu zaman kızıyorum adamın tek amacı karım rahat etsin farkındayım ben alamasam kendine bir don dahi almaz yani demek istediğim çok param olsun son model araba telefon kıyafet alayım derdinde değildir aksine herşeyin iyisinin bende karısında olmasını ister Allah razı olsun tamam burda bi sorun yok ama biz çocuk sahibi olmaya karar verdik oda bende doktora gittik dişçiye bile gittim gebelikte bi sıkıntı olmasın diye ikimizdede herşey normal hiç sıkıntı yok ama üç aydır deniyoruz az önce regli oldum yine olmadı vardır bundada bi hayır anne olmayı gerçekten istiyorum ama korkuyorum üstesinden gelebilecekmiyim bilmiyorum her neyse en son psikeatriye gittim oda bana gebelik düşündüğüm için psikoterapi önerdi ruhen dengede olmadan çocuk sahibi olmam yanlış biliyorum ama ayaklarım geri geri gidiyo seans için randevu aldım ama iptal ettim sanki karşı tarafa anlatacak çok şeyim var ama nasıl anlatacağımı bilmiyormuşum gibi
 
Saat bire çeyrek var ve ben evde eşimi bekliyorum zor bi dönemden geçiyorum bazen üçüncü uzun yazıyorum defterime tekrar okumak için deği yazıp rahatlamak için yine böyle düşünürken aklıma anonim olarak birine mektup yazsam mektup arkadaşlığı yapsam diye bi fikir geldi aradım taradım aklıma yatan bir site uygulama bulamadım sonra burayı buldum amacım okunsun diye yazmak değil rahatlamak için yazmak 29 yaşında üç yıllık evli bir kadınım eşimle 6 yıl sevgiliydik eşim nazik çalışkan dürüst biri onu seviyorum Allah iyiliğe onu karşıma çıkardı otura odamda annem var evet kendi annem Allah onu başımdan eksik etmesin bazen ona çok öfkeleniyorum kızıyorum kıskanıyorum ama pişman oluyorum nisasn ayının dokuzunda babamı toprağa verdik mekanı cennet olsun kabri nurla dolsun babamdan yedi ay öncede ananemi toprağa verdik annem belli etmesede çok zor bi dönemden geçiyo o yüzden annemi yarı zamanlı olarak kendi evime aldım arada kendi evine gidiyo arada abime derken zaman geçiyo annem ilçede yaşıyor o yüzden anneme yaşadığımız şehirden bir ev bulduk inşallah ona ait bir evi olacak gelelim eşime ve bana ben berbat bir haldeim belli etmemeye çalışıyorum ama babam beni yıktı geçti çok zor çok acı yeni yeni kabullenmeye başlıyorum buraya yazarken bile ağlıyorum öfke problemim var bu kesinlikle doğru depresyondayım bu kesinlikle doğru hangi doktora gittiysem dedikleri daha ben söylemeden dedikleri bu demekki dışarıdan bakıldığında belli oluyor eşim benim en büyük destekçim o şuan dükkanımmızda çalışıyor ve evet gerçekten çok yoğun çalışıyor sabah sekiz akşam beş olarak çalıştığı bir işi var beşte işten çıkıp ikinci bir iş olaya dükkanımıza geçiyo ve oradada gece ikiye kadar çalışıyor eve gelmesi iki buçuk üçü buluyor çok çalışıyor diye eşe kızılırmı ama ben çoğu zaman kızıyorum adamın tek amacı karım rahat etsin farkındayım ben alamasam kendine bir don dahi almaz yani demek istediğim çok param olsun son model araba telefon kıyafet alayım derdinde değildir aksine herşeyin iyisinin bende karısında olmasını ister Allah razı olsun tamam burda bi sorun yok ama biz çocuk sahibi olmaya karar verdik oda bende doktora gittik dişçiye bile gittim gebelikte bi sıkıntı olmasın diye ikimizdede herşey normal hiç sıkıntı yok ama üç aydır deniyoruz az önce regli oldum yine olmadı vardır bundada bi hayır anne olmayı gerçekten istiyorum ama korkuyorum üstesinden gelebilecekmiyim bilmiyorum her neyse en son psikeatriye gittim oda bana gebelik düşündüğüm için psikoterapi önerdi ruhen dengede olmadan çocuk sahibi olmam yanlış biliyorum ama ayaklarım geri geri gidiyo seans için randevu aldım ama iptal ettim sanki karşı tarafa anlatacak çok şeyim var ama nasıl anlatacağımı bilmiyormuşum gibi
3 ay, gebelik olmuyor diye üzülmek için çok erken. Yıllarca uğraşanlar var. Bu stresli halinizle bebeği kaldıramazsınız zaten. Gebelik ayrı zor, lohusalık ayrı zor. Önce psikoterapinizi alın
 
Sağolun teşekkür ederiz tabiki burada herşeyi uzun uzadıya yazmadım ben sadece yazmak için yazdım aldığım sorumluluklar beni birzcık yıprattı bir yılda sadece bir yılda hayatım okadar değişti ki babam atık yok bunu aşamıyorum yada yeni yeni aşmaya başladım çok gücüme gidiyo psikoterapiye gideceğim
 
Saat bire çeyrek var ve ben evde eşimi bekliyorum zor bi dönemden geçiyorum bazen üçüncü uzun yazıyorum defterime tekrar okumak için deği yazıp rahatlamak için yine böyle düşünürken aklıma anonim olarak birine mektup yazsam mektup arkadaşlığı yapsam diye bi fikir geldi aradım taradım aklıma yatan bir site uygulama bulamadım sonra burayı buldum amacım okunsun diye yazmak değil rahatlamak için yazmak 29 yaşında üç yıllık evli bir kadınım eşimle 6 yıl sevgiliydik eşim nazik çalışkan dürüst biri onu seviyorum Allah iyiliğe onu karşıma çıkardı otura odamda annem var evet kendi annem Allah onu başımdan eksik etmesin bazen ona çok öfkeleniyorum kızıyorum kıskanıyorum ama pişman oluyorum nisasn ayının dokuzunda babamı toprağa verdik mekanı cennet olsun kabri nurla dolsun babamdan yedi ay öncede ananemi toprağa verdik annem belli etmesede çok zor bi dönemden geçiyo o yüzden annemi yarı zamanlı olarak kendi evime aldım arada kendi evine gidiyo arada abime derken zaman geçiyo annem ilçede yaşıyor o yüzden anneme yaşadığımız şehirden bir ev bulduk inşallah ona ait bir evi olacak gelelim eşime ve bana ben berbat bir haldeim belli etmemeye çalışıyorum ama babam beni yıktı geçti çok zor çok acı yeni yeni kabullenmeye başlıyorum buraya yazarken bile ağlıyorum öfke problemim var bu kesinlikle doğru depresyondayım bu kesinlikle doğru hangi doktora gittiysem dedikleri daha ben söylemeden dedikleri bu demekki dışarıdan bakıldığında belli oluyor eşim benim en büyük destekçim o şuan dükkanımmızda çalışıyor ve evet gerçekten çok yoğun çalışıyor sabah sekiz akşam beş olarak çalıştığı bir işi var beşte işten çıkıp ikinci bir iş olaya dükkanımıza geçiyo ve oradada gece ikiye kadar çalışıyor eve gelmesi iki buçuk üçü buluyor çok çalışıyor diye eşe kızılırmı ama ben çoğu zaman kızıyorum adamın tek amacı karım rahat etsin farkındayım ben alamasam kendine bir don dahi almaz yani demek istediğim çok param olsun son model araba telefon kıyafet alayım derdinde değildir aksine herşeyin iyisinin bende karısında olmasını ister Allah razı olsun tamam burda bi sorun yok ama biz çocuk sahibi olmaya karar verdik oda bende doktora gittik dişçiye bile gittim gebelikte bi sıkıntı olmasın diye ikimizdede herşey normal hiç sıkıntı yok ama üç aydır deniyoruz az önce regli oldum yine olmadı vardır bundada bi hayır anne olmayı gerçekten istiyorum ama korkuyorum üstesinden gelebilecekmiyim bilmiyorum her neyse en son psikeatriye gittim oda bana gebelik düşündüğüm için psikoterapi önerdi ruhen dengede olmadan çocuk sahibi olmam yanlış biliyorum ama ayaklarım geri geri gidiyo seans için randevu aldım ama iptal ettim sanki karşı tarafa anlatacak çok şeyim var ama nasıl anlatacağımı bilmiyormuşum gibi
Hem peş peşe kayıplar yaşayıp hem az da olsa annenin sorumluluğunu almak ağır gelmişken çocuk için çabalamak biraz bekleyebilir. Hatta akışa bırakın derim. İnsanın ruh hali sağlam değilken herşey sorun herşey dert gibi geliyor. Yaşınız genç ve ruh halinizin farkındasınız. Terapiye gidince siz sussaniz dahi uzman bi şekilde konuşturuyor zaten. Geciktirmeyin ve randevuyu tekrar alın.
 
Öncelikle kayıplarınız için rahmet ve size sabır diliyorum. Çocuk sahibi olacak psikolojide olduğunuzu düşünmüyorum lütfen önce ruhen tedavi olun. 3 ay çok erken bir süre olmuyor demek için fakat stres de çok büyük etken. Yumurtlamayı baskılıyor vücut strese girdiği zaman. Siz şu an çok büyük stres altındasınız. Önce bunu çözmelisiniz.

Eşinize duyduğunuz öfkenin içi boş, bu da psikolojiniz kaynaklı. Gerekirse gidin dükkanda yanında birkaç saat vakit geçirin, size de iyi gelir.

Fakat ne yaparsanız yapın psikolojinizi düzeltmeden çocuk sahibi olmayın. Doğum yapınca hormonlardan ve 180 derece değişen hayata adapte olma çabasından kaynaklı ekstra bir duygusallık, bazen sebepsiz sinir oluşuyor. Bu psikolojiyle kaldırabileceğinizi ve bir bebeğe sağlıklı bir annelik yapabileceğinizi düşünmüyorum.

Umarım psikolojinizi toparlar, sağlıklı bir kafa ile sağlıklı bir aile olursunuz.
 
3 ay, gebelik olmuyor diye üzülmek için çok erken. Yıllarca uğraşanlar var. Bu stresli halinizle bebeği kaldıramazsınız zaten. Gebelik ayrı zor, lo

3 ay, gebelik olmuyor diye üzülmek için çok erken. Yıllarca uğraşanlar var. Bu stresli halinizle bebeği kaldıramazsınız zaten. Gebelik ayrı zor, lohusalık ayrı zor. Önce psikoterapinizi alın
Haklısınız üç ay kısa bi süre geç kalacakmışım gibi hissedyorum herkes çocuk soruyu geriliyorum böyle deyince kendi kararım değilmiş gibi algılanıyo ama eşimle birlikte ortak bi karar almıştık evliliğimde bir problem yok doğru zamanmış gibi gelmişti şimdide sorun benim biri olsa biri olmuyo psikoterapiye gidip kafamı boşaltmam gerek
 
Haklısınız üç ay kısa bi süre geç kalacakmışım gibi hissedyorum herkes çocuk soruyu geriliyorum böyle deyince kendi kararım değilmiş gibi algılanıyo ama eşimle birlikte ortak bi karar almıştık evliliğimde bir problem yok doğru zamanmış gibi gelmişti şimdide sorun benim biri olsa biri olmuyo psikoterapiye gidip kafamı boşaltmam gerek
Herkes çok istiyosa kendileri doğursunlar. Daha yas sürecindesiniz.
 
yaşadıklarınız kolay kayıplar değil bence kendinize alan tanıyın ve önceliği şu an kendinize verin bunu yapmanın tek yolu da profesyonel destek almaktan geçiyor lütfen bunu ihmal etmeyin başınız sağ olsun
 
Yaşadıklarınız için üzgünüm.psikoterapi desteği iyi gelecektir. Çocuk isteme sebebinizi anlıyorum bağlanacak bir aile bireyi arıyorsunuz. Ancak cocuklar yaraları sarmak için dünyaya getirdiğimiz duygusal destek oyuncakları değildir.. Çocuklar duygusal destek vermez tam tersi siz iyi olacaksınız ki o iyi olsun. Ha diyorsanız ki ben depresif bi hamilelik geçiricem depresif bir lohusalık sonra çocuğum ömür boyu kronik depresyon gibi şeylerle boğuşsun içindeki depresifliği bir türlü çözemesin anlamlandıramasın umrumda değil diyorsanız hemen cocuk yapabilirsiniz.
 
Öncelikle kayıplarınız için rahmet ve size sabır diliyorum. Çocuk sahibi olacak psikolojide olduğunuzu düşünmüyorum lütfen önce ruhen tedavi olun. 3 ay çok erken bir süre olmuyor demek için fakat stres de çok büyük etken. Yumurtlamayı baskılıyor vücut strese girdiği zaman. Siz şu an çok büyük stres altındasınız. Önce bunu çözmelisiniz.

Eşinize duyduğunuz öfkenin içi boş, bu da psikolojiniz kaynaklı. Gerekirse gidin dükkanda yanında birkaç saat vakit geçirin, size de iyi gelir.

Fakat ne yaparsanız yapın psikolojinizi düzeltmeden çocuk sahibi olmayın. Doğum yapınca hormonlardan ve 180 derece değişen hayata adapte olma çabasından kaynaklı ekstra bir duygusallık, bazen sebepsiz sinir oluşuyor. Bu psikolojiyle kaldırabileceğinizi ve bir bebeğe sağlıklı bir annelik yapabileceğinizi düşünmüyorum.

Umarım psikolojinizi toparlar, sağlıklı bir kafa ile sağlıklı bir aile olursunuz.
Evet eşime bazen çok komik sebeplerden kızıyorum öfkemi genelde ağlayarak bağırark dışa vuruyorum dediğiniz gibi dükkana gidip vakit geçiriyorum ama dükkan çok fazla vaktimizi ve enerjimizi alıyo daha ikinci yılı dükkanın o yüzdende verdiğimiz emeğin karşılığını henüz doğru düzgün alamıyoruz bi emek var bi yorgunluk bi fedakarlık var ama karşılığında özel hayat maddi imkan hatta boş bi kafa zihin yok sürekli orayla ilgilenmemiz gerek aslında dükkan bana ait ben genelde sabah 11 den 17ye kadar çalışıyordum ama bu sıralar pekte mümkün olmuyor
 
Allah sabır versin. Yas sürecinde duygularınızı kontrol edememeniz normal. Lütfen terapiyi ihmal etmeyin. Şartlarınızı bilmiyorum ama gündüz birkaç saatliğine annenizle birlikte dükkanda dursanız hem havanız biraz değişir hem de akşamları eşinizle rahatça vakit geçirip beraber dinlenebilirsiniz. İnsan insanın ilacı. Kendinizi eve kapatmayın. Bu süreçte eşinize de yüklenmeyin, aksine birbirinizi sarıp sarmalayın. Çocuk fikri için bana da erken gibi geldi, önce ruhunuzu iyileştirin, kendinize odaklanın.
 
Babana ve anneannene rahmet diliyorum..

Bu konu bana bokunda boncuk arıyorsun gibi hissettirdi. Herşey dört dörtlükse neden sorun varmış gibi yazdın :d Allahüekber ya

Lütfen önce kendini büyütmeden çocuk yapma.
ama dusunsene kocasi sabah yedi bucukta evden cikiyor gece iki bucukta eve geliyor. öyle kocanin iyiligini nereden görecek, insan yanina destek arar eş diye.
konu sahibi bu dukkan ne zamana kadar boyle devam edecek? bir de bu yogun tempoda kocani ne ara goruyorsun da ne ara bebek calismasi yapiyorsunuz da adam duş alip sabah da ise gidiyor... velev ki hamile kaldin koca tum gun evde yok nasil gececek o sürec? hadi hamilelik gecti diyelim bebek dogacak babayi goremeden buyuyecek
 
ama dusunsene kocasi sabah yedi bucukta evden cikiyor gece iki bucukta eve geliyor. öyle kocanin iyiligini nereden görecek, insan yanina destek arar eş diye.
konu sahibi bu dukkan ne zamana kadar boyle devam edecek? bir de bu yogun tempoda kocani ne ara goruyorsun da ne ara bebek calismasi yapiyorsunuz da adam duş alip sabah da ise gidiyor... velev ki hamile kaldin koca tum gun evde yok nasil gececek o sürec? hadi hamilelik gecti diyelim bebek dogacak babayi goremeden buyuyecek
Herşeyi o kadar dört dörtlük gibi anlatmış ki bende ne cevap vereceğimi şaştım kaldım :d eşinin yüzünü zor görüyor ve bundan şikayetçi ama çocuk yapmak için de ekstra çabaya giriyor. Sanki çocuk olunca tüm dertleri bitecekmiş gibi.
 
Saat bire çeyrek var ve ben evde eşimi bekliyorum zor bi dönemden geçiyorum bazen üçüncü uzun yazıyorum defterime tekrar okumak için deği yazıp rahatlamak için yine böyle düşünürken aklıma anonim olarak birine mektup yazsam mektup arkadaşlığı yapsam diye bi fikir geldi aradım taradım aklıma yatan bir site uygulama bulamadım sonra burayı buldum amacım okunsun diye yazmak değil rahatlamak için yazmak 29 yaşında üç yıllık evli bir kadınım eşimle 6 yıl sevgiliydik eşim nazik çalışkan dürüst biri onu seviyorum Allah iyiliğe onu karşıma çıkardı otura odamda annem var evet kendi annem Allah onu başımdan eksik etmesin bazen ona çok öfkeleniyorum kızıyorum kıskanıyorum ama pişman oluyorum nisasn ayının dokuzunda babamı toprağa verdik mekanı cennet olsun kabri nurla dolsun babamdan yedi ay öncede ananemi toprağa verdik annem belli etmesede çok zor bi dönemden geçiyo o yüzden annemi yarı zamanlı olarak kendi evime aldım arada kendi evine gidiyo arada abime derken zaman geçiyo annem ilçede yaşıyor o yüzden anneme yaşadığımız şehirden bir ev bulduk inşallah ona ait bir evi olacak gelelim eşime ve bana ben berbat bir haldeim belli etmemeye çalışıyorum ama babam beni yıktı geçti çok zor çok acı yeni yeni kabullenmeye başlıyorum buraya yazarken bile ağlıyorum öfke problemim var bu kesinlikle doğru depresyondayım bu kesinlikle doğru hangi doktora gittiysem dedikleri daha ben söylemeden dedikleri bu demekki dışarıdan bakıldığında belli oluyor eşim benim en büyük destekçim o şuan dükkanımmızda çalışıyor ve evet gerçekten çok yoğun çalışıyor sabah sekiz akşam beş olarak çalıştığı bir işi var beşte işten çıkıp ikinci bir iş olaya dükkanımıza geçiyo ve oradada gece ikiye kadar çalışıyor eve gelmesi iki buçuk üçü buluyor çok çalışıyor diye eşe kızılırmı ama ben çoğu zaman kızıyorum adamın tek amacı karım rahat etsin farkındayım ben alamasam kendine bir don dahi almaz yani demek istediğim çok param olsun son model araba telefon kıyafet alayım derdinde değildir aksine herşeyin iyisinin bende karısında olmasını ister Allah razı olsun tamam burda bi sorun yok ama biz çocuk sahibi olmaya karar verdik oda bende doktora gittik dişçiye bile gittim gebelikte bi sıkıntı olmasın diye ikimizdede herşey normal hiç sıkıntı yok ama üç aydır deniyoruz az önce regli oldum yine olmadı vardır bundada bi hayır anne olmayı gerçekten istiyorum ama korkuyorum üstesinden gelebilecekmiyim bilmiyorum her neyse en son psikeatriye gittim oda bana gebelik düşündüğüm için psikoterapi önerdi ruhen dengede olmadan çocuk sahibi olmam yanlış biliyorum ama ayaklarım geri geri gidiyo seans için randevu aldım ama iptal ettim sanki karşı tarafa anlatacak çok şeyim var ama nasıl anlatacağımı bilmiyormuşum gibi
3 kere denemişsiniz ve hamilelik olmamış bu gayet normal birşey ayrıca stres yaptığınız her ay hamile kalmanız bi o kadar zorlaşıcaktır
 
Başınız sağolsun.
Burada 'niye çocuk yaptın' diyenlere, kazayla oldu allah verdi nasip kısmet diyenlerin fragmanı gibi olmuş. Zor yıpratıcı bir dönemden geçiyorken ruhsal açıdan yorgunken çocuk yapıp hormonların yüzünden dahada strese girip burada yine konu açacaksın ve biz niye çocuk yaptın diyeceğiz
 
Saat bire çeyrek var ve ben evde eşimi bekliyorum zor bi dönemden geçiyorum bazen üçüncü uzun yazıyorum defterime tekrar okumak için deği yazıp rahatlamak için yine böyle düşünürken aklıma anonim olarak birine mektup yazsam mektup arkadaşlığı yapsam diye bi fikir geldi aradım taradım aklıma yatan bir site uygulama bulamadım sonra burayı buldum amacım okunsun diye yazmak değil rahatlamak için yazmak 29 yaşında üç yıllık evli bir kadınım eşimle 6 yıl sevgiliydik eşim nazik çalışkan dürüst biri onu seviyorum Allah iyiliğe onu karşıma çıkardı otura odamda annem var evet kendi annem Allah onu başımdan eksik etmesin bazen ona çok öfkeleniyorum kızıyorum kıskanıyorum ama pişman oluyorum nisasn ayının dokuzunda babamı toprağa verdik mekanı cennet olsun kabri nurla dolsun babamdan yedi ay öncede ananemi toprağa verdik annem belli etmesede çok zor bi dönemden geçiyo o yüzden annemi yarı zamanlı olarak kendi evime aldım arada kendi evine gidiyo arada abime derken zaman geçiyo annem ilçede yaşıyor o yüzden anneme yaşadığımız şehirden bir ev bulduk inşallah ona ait bir evi olacak gelelim eşime ve bana ben berbat bir haldeim belli etmemeye çalışıyorum ama babam beni yıktı geçti çok zor çok acı yeni yeni kabullenmeye başlıyorum buraya yazarken bile ağlıyorum öfke problemim var bu kesinlikle doğru depresyondayım bu kesinlikle doğru hangi doktora gittiysem dedikleri daha ben söylemeden dedikleri bu demekki dışarıdan bakıldığında belli oluyor eşim benim en büyük destekçim o şuan dükkanımmızda çalışıyor ve evet gerçekten çok yoğun çalışıyor sabah sekiz akşam beş olarak çalıştığı bir işi var beşte işten çıkıp ikinci bir iş olaya dükkanımıza geçiyo ve oradada gece ikiye kadar çalışıyor eve gelmesi iki buçuk üçü buluyor çok çalışıyor diye eşe kızılırmı ama ben çoğu zaman kızıyorum adamın tek amacı karım rahat etsin farkındayım ben alamasam kendine bir don dahi almaz yani demek istediğim çok param olsun son model araba telefon kıyafet alayım derdinde değildir aksine herşeyin iyisinin bende karısında olmasını ister Allah razı olsun tamam burda bi sorun yok ama biz çocuk sahibi olmaya karar verdik oda bende doktora gittik dişçiye bile gittim gebelikte bi sıkıntı olmasın diye ikimizdede herşey normal hiç sıkıntı yok ama üç aydır deniyoruz az önce regli oldum yine olmadı vardır bundada bi hayır anne olmayı gerçekten istiyorum ama korkuyorum üstesinden gelebilecekmiyim bilmiyorum her neyse en son psikeatriye gittim oda bana gebelik düşündüğüm için psikoterapi önerdi ruhen dengede olmadan çocuk sahibi olmam yanlış biliyorum ama ayaklarım geri geri gidiyo seans için randevu aldım ama iptal ettim sanki karşı tarafa anlatacak çok şeyim var ama nasıl anlatacağımı bilmiyormuşum gibi
Düzelmek cocuguna sağlıklı bir anne olmak istiyorsan tedaviye gitmen gerek yada birinden seni zorla götürmesini iste

Zira sen koşa koşa psikoloğa gidersen zaten aslında sagliklisin sadece içini boşaltman gerekdir ama asıl gitmek istemeyen bahanelerle psikologdan kaçan insanın gerçekten gidip tedavi olması şart

Cocuguna sağlıklı bir anne mi yoksa sağlıksız bir Anne mi olmak istersin ?
 
Back
X