- Katılım
- 6 Ocak 2024
- Mesajlar
- 3.827
- Emoji Skoru
- 5.939
- Puanlar
- 88
Kızlar hayatım boyunca kiloluydum ergenken kendimi çok aç bıraktım ettim hormonlarım iyice bozuldu zaten nerdeyse tüm ailem yüksek kiloda.
Sonra kendimle barışmaya çalıştım kabullendim aç da kalsam olmuyor dedim zorbalanmalar beni o kadar üzerdi ki. ve Yıllar sonra 25 yaşımda haşimatom olduğunu öğrendim. İlaca başladım diyet denemelerim olsa da yeme bozukluğum olduğundan başarılı olamadım.
Yeme bozukluğum babamdan dolayı başladı oralara girmeyeceğim ama hafif bir stres anında tıkınırcasına patlayana kadar durmadan yiyorum.
Sonra 29 yaşımda evlendim Sürpriz bir şekilde hamile kaldım ve hevesle gittiğim doktor beni yerin dibine soktu. Hayatım boyunca o kadar utanmamıştım çünkü 120kg olduğum için ultrasonla bebeğimi göremedik ve vajinal bakması gerekti. Gebeliğin çok zor olacağını anlamıştım.
Eve gelip saatlerce ağladım ve dolaptaki tüm sağlıksız şeyleri attım telefonumdaki uygulamaları sildim başladım.
Evet çok güzel giderken sürecim 22 haftada suyum geldi ve 28 haftalık doğum yaptım ve kızım 3 ay yoğun bakımdaydı.
Bu süreç ilk defa stresliyken yememeyi bana öğretti. Yemeyeceksin diye kendini kilitleyip ağladığımı bilirim. Eşim asla bu kadar zorlandığımı kendime eziyet ettiğimi bilmiyor görmedi.
Ve kızlar ben 85kiloya düştüm. Ne kadar güzelmiş dedim böyle hareket etmek koşmak çoğunuza göre 85 çok yüksek olsa da benim için çok güzeldi.
Sonra taşındık ben çok stresli günler geçirdim ve bu süreci yönetemedim şu an 100kilo oldum sayılır. O eski motivasyonum yok yapamıyorum gene kilitlendim.
Ameliyat olmaktan çok korkuyorum ailemde bu ameliyatı olan kuzenlerim falan çok mutlular ama iğnenin de yan etkilerinden korkuyorum. Şu an evden çalışıyorum belli günlerde ama genelde boşum kızımlayım.
Hadi bana akıl verin ne yapmalıyım ? Ameliyat ol kurtul bu obezlikten diyorum ama iğneyle kendine çeki düzen ver hayatını düzelt terbiye et kendini de diyorum
Sonra kendimle barışmaya çalıştım kabullendim aç da kalsam olmuyor dedim zorbalanmalar beni o kadar üzerdi ki. ve Yıllar sonra 25 yaşımda haşimatom olduğunu öğrendim. İlaca başladım diyet denemelerim olsa da yeme bozukluğum olduğundan başarılı olamadım.
Yeme bozukluğum babamdan dolayı başladı oralara girmeyeceğim ama hafif bir stres anında tıkınırcasına patlayana kadar durmadan yiyorum.
Sonra 29 yaşımda evlendim Sürpriz bir şekilde hamile kaldım ve hevesle gittiğim doktor beni yerin dibine soktu. Hayatım boyunca o kadar utanmamıştım çünkü 120kg olduğum için ultrasonla bebeğimi göremedik ve vajinal bakması gerekti. Gebeliğin çok zor olacağını anlamıştım.
Eve gelip saatlerce ağladım ve dolaptaki tüm sağlıksız şeyleri attım telefonumdaki uygulamaları sildim başladım.
Evet çok güzel giderken sürecim 22 haftada suyum geldi ve 28 haftalık doğum yaptım ve kızım 3 ay yoğun bakımdaydı.
Bu süreç ilk defa stresliyken yememeyi bana öğretti. Yemeyeceksin diye kendini kilitleyip ağladığımı bilirim. Eşim asla bu kadar zorlandığımı kendime eziyet ettiğimi bilmiyor görmedi.
Ve kızlar ben 85kiloya düştüm. Ne kadar güzelmiş dedim böyle hareket etmek koşmak çoğunuza göre 85 çok yüksek olsa da benim için çok güzeldi.
Sonra taşındık ben çok stresli günler geçirdim ve bu süreci yönetemedim şu an 100kilo oldum sayılır. O eski motivasyonum yok yapamıyorum gene kilitlendim.
Ameliyat olmaktan çok korkuyorum ailemde bu ameliyatı olan kuzenlerim falan çok mutlular ama iğnenin de yan etkilerinden korkuyorum. Şu an evden çalışıyorum belli günlerde ama genelde boşum kızımlayım.
Hadi bana akıl verin ne yapmalıyım ? Ameliyat ol kurtul bu obezlikten diyorum ama iğneyle kendine çeki düzen ver hayatını düzelt terbiye et kendini de diyorum
