- Katılım
- 16 Nisan 2024
- Mesajlar
- 21
- Emoji Skoru
- 16
- Puanlar
- 18
- Konu Sahibi melisalale
- #1
İkiz bebek doğumu ve atoni
Merhaba kızlar, zor geçen bir hamilelikten sonra sonunda doğum yaptım. Ne siz sorun ne ben söyleyeyim süreci. En baştan uyarıyorum doğum yapacak olan kişiler okumasın. Yapmış ve atoni olmuş kişiler okusun. İnsan etkileniyor okuduğundan.
Kızlar, her şey güzel başladı sabah suyum geldi ay o su neymiş öyle anlamam su geldiğini zannediyordum anlamamak mümkün mü şarıl şarıl gelen bir şeymiş o pedler havlular bezler yetmedi hastaneye gidene kadar. Öncesinde bebekler aşırı hareket etti sonra suyum geldi. Hastaneye on dkda gittik, tam o sırada sancılar başladı evet adet ağrısının biraz fazlasıydı hissettiğim, ağrılıydı ama dayanılmaz değildi açılmam 5 cm olmuştu. Zaten sezeryan olacağım için bu detayın üstünde çok durmadım. Neyse apar topar ameliyata girdim, doğum çok güzel sorunsuz geçti. Yani biz öyle zannettik fakay aradan saatler geçince öyle olmadığını malesef gördük. Sezeryandan çıktım bir kaç saat sonra yürü dediler ama nasıl yürüyeceğim karnım öyle acıyor ki dokunamıyorum, bir adım atıyorum öleceğim sanki öyle bir acı ve sanki bayılacağım gibi tansiyonum düşüyor. Annem ısrar ediyor yürümezsen iyileşemezsin eşim de aynı. Neyse aradan 6-7 saat geçti yok yürüyemiyorum hala ve artık her denememde bayılmaya başladım. Önce kimse dikkate almadı normal falan dediler ama sonra artık benim gözler kararmaya başlayıp bayılmam sıklaşınca doktor çağırıldı ve doktor dikişlerşn bandını bir açtı abartmıyorum kolum kadar şişmiş morarmış kan göllenmiş dehşet bir görüntü hemen ultrasondan baktıkar karnımın içine.Meğer iç kanama geçiriyormuşum, atoni olmuşum. Yani rahmim doğumdan sonra toplanmamış damarlar büzüşmemiş ve ben kanamaya devam etmişim. Apar topar yeniden ameliyata alındım, aynı dikiş yerimden yeniden açıp ameliyat ettiler rahmimin etrafını hep diktiler, normalde rahim alınıyormuş genel olarak ama benimkini bi şekilde kurtarmışlar. Uyandığımda yoğunbakımdaydım çarezi zor bir gündü öleceğim zannettim ama şükür ki ölmedim. Ama sonraki süreç daha zordu, büyük tuvaletimi yaparken bir hafta boyunca acı çektim kaslarım acıyordu yaparken ağlıyordum. Bacaklarım hep ödem oldu ve morardı. Uzun süre hareketsiz kaldığım için her 50 adımda bir uzun süre dinlenmem gerekiyordu gücsüzleşmiştim. Ve esnada bebek emzimeye çalışıyorun. Bebeğin biri küvezde ona süt sağıyorum falan. Bu arada düz yürümek hayal bu süreçte iki büklüm ve birinden destek alarak yürüdüm günlerce.Zaten ilk 5 gün çişim geldiğini bile anlamıyordum iyice birikip kasığıma ağrı yapınca anlıyordum o zaman da asla yürüyemiyordum. Ve daha neler neler..
Şu anı sorarsanız hala biraz hızlı yoruluyorum 30. Günde falanım sanırım. Ama iyiyim bu duruma düşen var ise hiç endişelenmesin geçecek, geçiyor sadece bir iki hafta acıya sabredecek.
Anneliği soracak olursanız, evet kızlar emzirince sevgisi geliyo diyorlardı hakikaten de öyleymiş annelik çok ama çok zor ama güzel bir his..
Merhaba kızlar, zor geçen bir hamilelikten sonra sonunda doğum yaptım. Ne siz sorun ne ben söyleyeyim süreci. En baştan uyarıyorum doğum yapacak olan kişiler okumasın. Yapmış ve atoni olmuş kişiler okusun. İnsan etkileniyor okuduğundan.
Kızlar, her şey güzel başladı sabah suyum geldi ay o su neymiş öyle anlamam su geldiğini zannediyordum anlamamak mümkün mü şarıl şarıl gelen bir şeymiş o pedler havlular bezler yetmedi hastaneye gidene kadar. Öncesinde bebekler aşırı hareket etti sonra suyum geldi. Hastaneye on dkda gittik, tam o sırada sancılar başladı evet adet ağrısının biraz fazlasıydı hissettiğim, ağrılıydı ama dayanılmaz değildi açılmam 5 cm olmuştu. Zaten sezeryan olacağım için bu detayın üstünde çok durmadım. Neyse apar topar ameliyata girdim, doğum çok güzel sorunsuz geçti. Yani biz öyle zannettik fakay aradan saatler geçince öyle olmadığını malesef gördük. Sezeryandan çıktım bir kaç saat sonra yürü dediler ama nasıl yürüyeceğim karnım öyle acıyor ki dokunamıyorum, bir adım atıyorum öleceğim sanki öyle bir acı ve sanki bayılacağım gibi tansiyonum düşüyor. Annem ısrar ediyor yürümezsen iyileşemezsin eşim de aynı. Neyse aradan 6-7 saat geçti yok yürüyemiyorum hala ve artık her denememde bayılmaya başladım. Önce kimse dikkate almadı normal falan dediler ama sonra artık benim gözler kararmaya başlayıp bayılmam sıklaşınca doktor çağırıldı ve doktor dikişlerşn bandını bir açtı abartmıyorum kolum kadar şişmiş morarmış kan göllenmiş dehşet bir görüntü hemen ultrasondan baktıkar karnımın içine.Meğer iç kanama geçiriyormuşum, atoni olmuşum. Yani rahmim doğumdan sonra toplanmamış damarlar büzüşmemiş ve ben kanamaya devam etmişim. Apar topar yeniden ameliyata alındım, aynı dikiş yerimden yeniden açıp ameliyat ettiler rahmimin etrafını hep diktiler, normalde rahim alınıyormuş genel olarak ama benimkini bi şekilde kurtarmışlar. Uyandığımda yoğunbakımdaydım çarezi zor bir gündü öleceğim zannettim ama şükür ki ölmedim. Ama sonraki süreç daha zordu, büyük tuvaletimi yaparken bir hafta boyunca acı çektim kaslarım acıyordu yaparken ağlıyordum. Bacaklarım hep ödem oldu ve morardı. Uzun süre hareketsiz kaldığım için her 50 adımda bir uzun süre dinlenmem gerekiyordu gücsüzleşmiştim. Ve esnada bebek emzimeye çalışıyorun. Bebeğin biri küvezde ona süt sağıyorum falan. Bu arada düz yürümek hayal bu süreçte iki büklüm ve birinden destek alarak yürüdüm günlerce.Zaten ilk 5 gün çişim geldiğini bile anlamıyordum iyice birikip kasığıma ağrı yapınca anlıyordum o zaman da asla yürüyemiyordum. Ve daha neler neler..
Şu anı sorarsanız hala biraz hızlı yoruluyorum 30. Günde falanım sanırım. Ama iyiyim bu duruma düşen var ise hiç endişelenmesin geçecek, geçiyor sadece bir iki hafta acıya sabredecek.
Anneliği soracak olursanız, evet kızlar emzirince sevgisi geliyo diyorlardı hakikaten de öyleymiş annelik çok ama çok zor ama güzel bir his..
Son düzenleme:
