Başlıktada söylediğim gibi iyilik güzellik gerçekten yetmiyor. İnsanın birazda şansı olacak. Evlendim gurbet ellere geldim eşim destekçim olacağına en büyük sınavım oldu... o kadar yalnızımki konuşacak kimsem yok o yüzden bazen içimdekileri taşıyamayacak noktaya gelince buraya yazıyorum.
Eşim şiddete meyilli bir insan öfkesini kontrol edemiyor(bunların hiç birini kabul etmiyor o kendine göre düzeldi) kaç kez üstüme yürüdü. Dişlerini yumruklarını sıktı. Beni sarstı yatağa savurdu. Üstüme yürüdü bıçak çekmecesini izledi... bunları ona söyleyince hepsi bianlık oldu der kabul etmez. Ona göre ben onu tahrik ediyorum..
Ekonomik gücüde çok zayıf. Bir türlü düze çıkamıyor. Öyle gezen alışveriz yapan çok masraflı bir insan değülim ona rağmen böyle. Düze çıkmak için hiç bir çabası yok. Belki düzelir diye bekliyorum aylar geçiyor adamda tık yok.
Allah razı olsun öyle bir babam varki tam anlamıyla arkamda dağ. Ailem durumun farkında ve her zaman derler arkandayız diye. Babam hep der "ben senin çocuğuna bakarım korkma yanındayım" diye.
Düşünün durumun farkında olduğu için bana kredi kartı çıkardı limitsiz. Zorda kalmayayım diye. Bugün eşim beni aradı akşama bi arkadaşını yemeğe çağırmış birşeyler hazırlarsın dedi. Ya sormuyorki ne eksikse para atayım git al. Maaşını aldığında kartıma 2000 tl atmış harçlık olarak. Birikim yapmaya çalışıyorum dokunmuyorum biriktiriyorum. Kalktım markete gittim alışveriş yaptım geldim. 5 dk sonra kapı çaldı oğluma bez ve ıslak mendi sipariş etmiştim onlar gelmişti. Oturdum şöyle bi düşündüm de;
Kalktım mutfağa gittim yerdeki alışveriş poşetleri babamın parasıyla alınmış.
Odaya gittim yerdeki bezler ıslak mendiller babamın parasıyla alınmış.
Oğlumun dolabını açtım kıyafetlerinin yarısından çoğunu hep babamgil almış.
Ayakkabılığı açtım, oğlumun 5 çift ayakkabısı varsa 4 ünü babamgil almış.
Oturduğum eve baktım geçen sene babam para verdi öyle bu eve çıktık önceki evimiz çok eskiydi. Eşim kredi kartı borcunu ödesin diye yüklü para veren yine babam. Ama ona rağmen hala borcu var. Yani örnek vermek gerekirse;
Hayat bi deveyse eşim o devenin sadece kulağı. Kilometrelerce ötemde olmasına rağmen her şeyime babam yetişir..
Mesela memlekete gideceksem; eşim 2000 harçlık veriyorsa babam 10.000 verir. Gidiş biletimi eşim alıyorsa dönüş biletimi mutlaka babam alır. Bu kadar destek olmalarına rağmen adam hala sıfırında altında. (Bu arada kendi ailesinin pek desteği olmaz)
Bilmiyorum herkes mi böyle yaşıyor yoksa benmi eşimden soğuduğum için her şeyi gözüme batıyor..
Cinsellik desen vasattanda öte. O konuya hiç girmek bile istemiyorum. Artık hepiniz beni biliyorsunuz burda konularımı bilirsiniz..
Şuan koridorda boş boş oturmuş bunları yazıyorum. Ağlamak da istemiyorum çok ağladım hiç bir şeye yaramadı..
Eşimle çok konuştum ama her şeye bir açıklaması var.
Karı koca hayatımızdaki sorunları konuşuyorum "ben idrak edemiyorum demekki sen beni yönlendir" diyor
Maddi sorunları konuşuyorum "herkes böyle yaşıyor artık biz o kadarda kötü durumda değiliz"diyor.
Öfkesini sebepsiz gerginliğini konuşuyorum "ben o kadar mı kötü bir insanım hiç mi iyi bir yanım yok idare et" diyor. Hep ben birşeyleri yönlendiriyorum idare ediyorum e adama sorarlar demi sen nesin peki şam babasımı yada köşe süsü mü diye?
Hep negatif o evdeyken evde kasvetli bi hava var çözemiyorum. Sürekli hastalanıyor. Şaşıyor ki ne hastalık çıkarsın kendine.
Belki yine herkes çok eleştirecek beni biliyorum ama o kadar yorulmuşumki artık. Kafamdaki ses susmuyor. Eşimle sürekli kavga etmiyorum ama evde sanki soğuk bi savaş var hep mesafeliyiz. O mesafeyi artık ben koydum iyi olmak istemiyorum. Zamanında çok çabaladım iyi olalım diye sabrettim alttan aldım ama artık götüremiyorum ya. O iyi olsada bana batıyor sanki. Gücüm bitmiş gibi.
Yoruldum çok yoruldum...
Eşim şiddete meyilli bir insan öfkesini kontrol edemiyor(bunların hiç birini kabul etmiyor o kendine göre düzeldi) kaç kez üstüme yürüdü. Dişlerini yumruklarını sıktı. Beni sarstı yatağa savurdu. Üstüme yürüdü bıçak çekmecesini izledi... bunları ona söyleyince hepsi bianlık oldu der kabul etmez. Ona göre ben onu tahrik ediyorum..
Ekonomik gücüde çok zayıf. Bir türlü düze çıkamıyor. Öyle gezen alışveriz yapan çok masraflı bir insan değülim ona rağmen böyle. Düze çıkmak için hiç bir çabası yok. Belki düzelir diye bekliyorum aylar geçiyor adamda tık yok.
Allah razı olsun öyle bir babam varki tam anlamıyla arkamda dağ. Ailem durumun farkında ve her zaman derler arkandayız diye. Babam hep der "ben senin çocuğuna bakarım korkma yanındayım" diye.
Düşünün durumun farkında olduğu için bana kredi kartı çıkardı limitsiz. Zorda kalmayayım diye. Bugün eşim beni aradı akşama bi arkadaşını yemeğe çağırmış birşeyler hazırlarsın dedi. Ya sormuyorki ne eksikse para atayım git al. Maaşını aldığında kartıma 2000 tl atmış harçlık olarak. Birikim yapmaya çalışıyorum dokunmuyorum biriktiriyorum. Kalktım markete gittim alışveriş yaptım geldim. 5 dk sonra kapı çaldı oğluma bez ve ıslak mendi sipariş etmiştim onlar gelmişti. Oturdum şöyle bi düşündüm de;
Kalktım mutfağa gittim yerdeki alışveriş poşetleri babamın parasıyla alınmış.
Odaya gittim yerdeki bezler ıslak mendiller babamın parasıyla alınmış.
Oğlumun dolabını açtım kıyafetlerinin yarısından çoğunu hep babamgil almış.
Ayakkabılığı açtım, oğlumun 5 çift ayakkabısı varsa 4 ünü babamgil almış.
Oturduğum eve baktım geçen sene babam para verdi öyle bu eve çıktık önceki evimiz çok eskiydi. Eşim kredi kartı borcunu ödesin diye yüklü para veren yine babam. Ama ona rağmen hala borcu var. Yani örnek vermek gerekirse;
Hayat bi deveyse eşim o devenin sadece kulağı. Kilometrelerce ötemde olmasına rağmen her şeyime babam yetişir..
Mesela memlekete gideceksem; eşim 2000 harçlık veriyorsa babam 10.000 verir. Gidiş biletimi eşim alıyorsa dönüş biletimi mutlaka babam alır. Bu kadar destek olmalarına rağmen adam hala sıfırında altında. (Bu arada kendi ailesinin pek desteği olmaz)
Bilmiyorum herkes mi böyle yaşıyor yoksa benmi eşimden soğuduğum için her şeyi gözüme batıyor..
Cinsellik desen vasattanda öte. O konuya hiç girmek bile istemiyorum. Artık hepiniz beni biliyorsunuz burda konularımı bilirsiniz..
Şuan koridorda boş boş oturmuş bunları yazıyorum. Ağlamak da istemiyorum çok ağladım hiç bir şeye yaramadı..
Eşimle çok konuştum ama her şeye bir açıklaması var.
Karı koca hayatımızdaki sorunları konuşuyorum "ben idrak edemiyorum demekki sen beni yönlendir" diyor
Maddi sorunları konuşuyorum "herkes böyle yaşıyor artık biz o kadarda kötü durumda değiliz"diyor.
Öfkesini sebepsiz gerginliğini konuşuyorum "ben o kadar mı kötü bir insanım hiç mi iyi bir yanım yok idare et" diyor. Hep ben birşeyleri yönlendiriyorum idare ediyorum e adama sorarlar demi sen nesin peki şam babasımı yada köşe süsü mü diye?
Hep negatif o evdeyken evde kasvetli bi hava var çözemiyorum. Sürekli hastalanıyor. Şaşıyor ki ne hastalık çıkarsın kendine.
Belki yine herkes çok eleştirecek beni biliyorum ama o kadar yorulmuşumki artık. Kafamdaki ses susmuyor. Eşimle sürekli kavga etmiyorum ama evde sanki soğuk bi savaş var hep mesafeliyiz. O mesafeyi artık ben koydum iyi olmak istemiyorum. Zamanında çok çabaladım iyi olalım diye sabrettim alttan aldım ama artık götüremiyorum ya. O iyi olsada bana batıyor sanki. Gücüm bitmiş gibi.
Yoruldum çok yoruldum...
Son düzenleme:
