Merhaba,
10 ay sonunda bebeğimize kavuşmuştuk, bir kaç minik tedavi sonrası olmayınca oluruna bıraktığımız ay.
İlk önce adet olmam gereken ama henüz olmadan yaptığım gün idrar testiyle öğrendim daha sonra koşarak kan vermeye gittim. Eşime ailemizle yemek yerken gösterdim sessizce testi, belli etmeyelim dedik ama durduramadık kendimizi süprizlerle haberi paylaştık ailelerimize, ağlamalar, gülmeler, sevinmeler.
Sonra betamın artışını takip ettik büyük bir heyecanla ve tedirginlikle yavaş gibiydi ama sonra yakaladık x2 katı yükselişleri, doktoruma gittim keseyi, yolk sacı gördük. İyi bir yere de yerleştiği bilgisini aldık, çok mutluyduk artık hamileydim. Ama kalp atışı telaşlarım başlamıştı, hep bir şeylerin ters gideceğinden korkuyordum. Doktorumu değiştirip evime yakın bir hastaneden araştırmalarım sonunda bir doktor buldum.
İlk muayene sırasını aldım 12.01.2026 8.15.. Kalp atışını karnımdan duyamadık önce, çok inandım vajinal ultrasonda duyacağımıza ama olmadı, eşimle birbirimizi çekiyorduk yavaş yavaş kalp atışı duyulmama kısmı netleşmişti, video gülerek başlayıp büyük bir tedirginlikle kapandı. Doktorum kalp atışını görüyorum ama bebiş biraz küçük geç döllenme olmuş olabilir haftaya tekrar gelin bakalım dedi.
Adete göre 8. haftamdı aslında ama 6+2 çıktı. Kalp atışını gördüğü için ümidimizi kaybetmedik. 10 gün sonraya randevu oluşturdum tekrar. Bebeğimde geçirdiğim son 10 günmüş. 21.01 tekrar ilk randevuyu aldım, 8.15.. Video çekmeyelim dedim eşime duyunca çekeriz, masada son bir fotoğrafımı çekti gülüyordum ama tedirgindim gözlerimden belliydi.
Doktor muayeneye başladı, Crl ölçü suratı değişti ve gelişmemiş bebek dedi, kalp atışını açtı duyulmadı, görülmedi.. Gerilemiş gelişimi bu hafta 5+6 çıktı dedi, büzüşmeye başlamıştı bebeğim. İstersen hemen kürtaj olabilirsin, istersen de kendisinin düşmesini seçebilirsin dedi.
Kürtaj olmak istemedim.. çıktık hastaneden artık hamile değildim, anne ve baba değildik artık, çok ağladık.
Ne geleceğini bilmiyorduk tabi başımıza. Beklemeye başladık, o gün lekelenmelerim başladı. 26.01.2026 iş yerinde ilk tuvaletimde içimden bir parçanın düştüğünü hissettim. Saat 3e kadar bir sorun yoktu ama 3ten sonra kanamalarım asla durdurulamadı ilk doktoruma gittim hemen. Her yerim kandı ve her yerde kandı tabi.. Doktorun odası, yatağı, yerler.. ağlıyordum sürekli, kürtaj dediler. Olmasam bir şey olur mu diyordum hala. Bir yerlerde düşüp bayılabileceğimi kanamamın böyle devam edeceğini söyledi doktor ve hemen kürtaja alındım. Eşimi odada bırakırken kahroldum bana bir şey olursa odada onu öylece bırakıp gitmiş olacağımı düşünüyordum sadece. 20dk sonra uyandım ve eşime haber verdiniz mi dedim ilk önce, ağlamaya başladım. Artık hiç bir şeyi kalmamıştı bebeğimin içimde. Eşime kavuşacaktım birazdan şükürler olsunki.. Bunlar travma olarak benimle hep kalacak ve gitmeyecek gibi geliyor, çok üzüyor ve yıpratıyor, yeniden nasıl başlayacağımı bile bilmiyorum.. Devam etseydi 11. haftaya girecektik, nasip değilmiş.
10 ay sonunda bebeğimize kavuşmuştuk, bir kaç minik tedavi sonrası olmayınca oluruna bıraktığımız ay.
İlk önce adet olmam gereken ama henüz olmadan yaptığım gün idrar testiyle öğrendim daha sonra koşarak kan vermeye gittim. Eşime ailemizle yemek yerken gösterdim sessizce testi, belli etmeyelim dedik ama durduramadık kendimizi süprizlerle haberi paylaştık ailelerimize, ağlamalar, gülmeler, sevinmeler.
Sonra betamın artışını takip ettik büyük bir heyecanla ve tedirginlikle yavaş gibiydi ama sonra yakaladık x2 katı yükselişleri, doktoruma gittim keseyi, yolk sacı gördük. İyi bir yere de yerleştiği bilgisini aldık, çok mutluyduk artık hamileydim. Ama kalp atışı telaşlarım başlamıştı, hep bir şeylerin ters gideceğinden korkuyordum. Doktorumu değiştirip evime yakın bir hastaneden araştırmalarım sonunda bir doktor buldum.
İlk muayene sırasını aldım 12.01.2026 8.15.. Kalp atışını karnımdan duyamadık önce, çok inandım vajinal ultrasonda duyacağımıza ama olmadı, eşimle birbirimizi çekiyorduk yavaş yavaş kalp atışı duyulmama kısmı netleşmişti, video gülerek başlayıp büyük bir tedirginlikle kapandı. Doktorum kalp atışını görüyorum ama bebiş biraz küçük geç döllenme olmuş olabilir haftaya tekrar gelin bakalım dedi.
Adete göre 8. haftamdı aslında ama 6+2 çıktı. Kalp atışını gördüğü için ümidimizi kaybetmedik. 10 gün sonraya randevu oluşturdum tekrar. Bebeğimde geçirdiğim son 10 günmüş. 21.01 tekrar ilk randevuyu aldım, 8.15.. Video çekmeyelim dedim eşime duyunca çekeriz, masada son bir fotoğrafımı çekti gülüyordum ama tedirgindim gözlerimden belliydi.
Doktor muayeneye başladı, Crl ölçü suratı değişti ve gelişmemiş bebek dedi, kalp atışını açtı duyulmadı, görülmedi.. Gerilemiş gelişimi bu hafta 5+6 çıktı dedi, büzüşmeye başlamıştı bebeğim. İstersen hemen kürtaj olabilirsin, istersen de kendisinin düşmesini seçebilirsin dedi.
Kürtaj olmak istemedim.. çıktık hastaneden artık hamile değildim, anne ve baba değildik artık, çok ağladık.
Ne geleceğini bilmiyorduk tabi başımıza. Beklemeye başladık, o gün lekelenmelerim başladı. 26.01.2026 iş yerinde ilk tuvaletimde içimden bir parçanın düştüğünü hissettim. Saat 3e kadar bir sorun yoktu ama 3ten sonra kanamalarım asla durdurulamadı ilk doktoruma gittim hemen. Her yerim kandı ve her yerde kandı tabi.. Doktorun odası, yatağı, yerler.. ağlıyordum sürekli, kürtaj dediler. Olmasam bir şey olur mu diyordum hala. Bir yerlerde düşüp bayılabileceğimi kanamamın böyle devam edeceğini söyledi doktor ve hemen kürtaja alındım. Eşimi odada bırakırken kahroldum bana bir şey olursa odada onu öylece bırakıp gitmiş olacağımı düşünüyordum sadece. 20dk sonra uyandım ve eşime haber verdiniz mi dedim ilk önce, ağlamaya başladım. Artık hiç bir şeyi kalmamıştı bebeğimin içimde. Eşime kavuşacaktım birazdan şükürler olsunki.. Bunlar travma olarak benimle hep kalacak ve gitmeyecek gibi geliyor, çok üzüyor ve yıpratıyor, yeniden nasıl başlayacağımı bile bilmiyorum.. Devam etseydi 11. haftaya girecektik, nasip değilmiş.
çok üzüldüm inşallah en kısa zamanda yeniden nasip olur 
bende ilk gebeliğimde tüm arkadaş sülele herkes duydu sonra 37. haftada olu doğum yaptım 
