- Katılım
- 21 Ocak 2026
- Mesajlar
- 5
- Emoji Skoru
- 1
- Puanlar
- 1
- Yaş
- 28
- Konu Sahibi herhangiibirii
- #1
Kv ile çok iyiydik ta ki ben doğum yapana kadar. Fark ettim ki biz, ben onun suyuna gittiğim için iyiymişiz. Kayın ailem ile sürekli görüşmek durumundayız çünkü aile işletmesinde çalışıyor eşim. Bir eltim var kv ile yedikleri içtikleri ayrı gitmez. Ben de öyle olayım istiyor ona geçirebildiği gibi bana da söz geçirebilmek istiyor fakat ben bana karışılmasından nefret ederim. Bebeğim kış bebeği, eşimin ailesi kalabalık. Bebeğim kendileri yüzünden hastalandı, hastayken evime kabul etmediğim misafir olay oldu. Kalabalığa sokmamam olay oldu. Bebeğim doğdu, ilk banyosuna katılmak istediler babamla annem hazırlık yapmışken onları reddetmedik babam dışarıda durdu kadınların arasında durmamak için. İkinci banyosunu annem babam ile yaptıracakken onları çağırmadım diye kırıldılar. Annem ameliyatlıydı annemlerde kalacaktım doğum yaptığımda, kv istersen bize gel dedi. Annemlere gittim kvye gitmedim kalmaya diye kırıldı. O önce teklif etmiş ona bir şey dememişim annemler kalmaya çağırınca gitmişim. 2 günlük lohusa halimle upuzun mesaj atıp yanlış anlamışsın kırdıysam kusura bakma diye gönlünü almaya çalıştım. Kızım hastayken evime akrabasını kabul etmedim diye kırıldığında arayıp konuştum. Hep böyle durumlarda adım attım anlayacağınız. Şu an kendimi o kadar enayi gibi hissediyorum ki. Ta ki, eşimle kaynım arasında bir problem olana kadar. Herkesi bize karşı savunurlarken onlara karşı bizi savunamadılar. Üstüne üstlük eltimi aradı kv ağlayarak, eltim de eşimi aradı. Böyle bi durumda bizi ara annemi değil diyerek. Ben aldım telefonu bu eşimle kaynım arasındaki bir problem şeklinde konuştum ve onun yaptığının yanlış olduğunu söyledim. Biz eltimle abla kardeş gibiydik. Bu olaydan sonra ben tekrar ısınamadım ve bir daha hiç eskisi gibi olamadık. Herkes düzeldi olan bana oldu gibi bir şey. Bu durumlarda eşim hep arkamdaydı bizi hep savundu sadece birkaç kez huzurumuz bozuldu. Sonrasında kendisi de gördü neyin ne olduğunu zaten. Ben yine birkaç kez eskisi gibi davranmaya çalıştım kayınvalideme. Fakat bir gün 20-30 kişi toplanmak istediler biraz havalar ısınsın bebeğim büyüsün dedim diye "millete ayıp olacak" dedi ben "hasta mı olsun bebek bu soğuklarda" dememe rağmen "bana geç oldu" falan filan gibi sözler söyledi. "Eşimle böyle planladık" dememe rağmen asla ikna olmadı kestirip attım. Eşim konuştu sonrasında bizim evimize kimi ne zaman çağıracağımıza karışma diye, bize tavırlandı. O günden sonra bariz dışlamaya başladı beni. Hayır denilmesine katlanamıyor, söz geçiremeyince bozuluyor. Ben yine bir şey olmamış gibi davranmaya çalıştım. Fakat bir akşam gittiğimizde bir umre konusu açıldı. Bana bakıp gözünü devirerek "biz umreye büyük gelinim, kız kardeşim ve yeğenlerim ile birlikte gideceğiz" dedi nispet yapar gibi. Hani hemen şimdi gidecekler gibi bir durum yok belki 1 belki 10 yıl sonra giderler. Sorsak "senin küçük bebeğin var nasıl geleceksin" der ama o kadar belliydi ki oradaki kasıt. Bi yalandan beni de sayamadı o grubun içinde sen de gel diyemedi. Aradan birkaç gün geçti. Kv, eltim ve 1-2 akraba daha şehir dışı planı yaptıklarını duydum. Resmen bana duyurdular yani yanımda defalarca kez konuyu açtılar sordurana kadar. Yine bir yalandan da olsa davet edilmedim. Bariz bir şekilde dışlanmaya başladım. Eşim de kvye bu konuyu açmış. Bize ayıp ettiniz çağırmayarak diye. Kvde de sanki gelebilecek miydiniz bebeğiniz varken demiş. Eşim de bi siz de gelin diye davet edebilirdiniz demiş o da düşünmedim demiş. Sonuçta bebek aşı olunca gelin her defasında kendi annesini çağırıyor kalmaya ateşi çıkarsa vs diye beni bir kez çağırmadı ben buna nasıl tavır yapmam doğru değilse sizin de buna kırılmanız doğru değil demiş. Tabii ki annemi çağıracağım bu kadar olay üstüne çünkü benim bebeğimi büyütüş şeklime her türlü karışan kv ile anlaşamıyoruz bu konuda. Ayrıca en rahat ettiğim kişi annemken tabii ki annemi çağıracağım. Böyle bir şeye tavır almam yanlış demesine rağmen ben laf çarpıttığını düşünüyorum. Bu başka konu, asıl takıldığım şey o her kırıldığında ben ona 2 günlük lohusayken bile yazıp arıyorken o kırıldığımı duymasına rağmen asla aramadı, hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Artık çok zoruma gidiyor kızlar. Çünkü dediğim gibi istesek de istemesek de sürekli görüşüyoruz. Dışlandığımı hissettiğim ortamda da bulunmak zorunda olmak beni çok rahatsız ediyor. En azından kırıldığımı duyup beni bir arasaydı bu konuları konuşup çözmeye çalışacaktım ama resmen yok saydı. Bundan sonra ne yapabilirim, nasıl ilerleyebilirim? Sindiremiyorum bu durumları ben artık. Aynı ortamda hiçbir şey olmamış gibi davranamıyorum, davranmak istemiyorum.
