11 aylık dişi kedim evden kayboldu. Aklımı yitirmek üzereyim. Dün gece evde olan çocuk bugün yok. Sadece balkon camı aralıkmış. Çok korkaktır, asla cama çıkma huyu yoktur. Hadi çıktı düştü diyelim, bahçede bir köşeye pısıp kalır benim bildiğim çocuğum. Evde, bahçede, bodrumlarda, sokaklarda aranmadık iğne deliği bırakmadık. Yok, yok, yok. O kadar da ürkek bir şey ki. Eve misafir gelse gider koltuğun altında en dip köşeye saklanır saatlerce çıkmaz. Hala evde olabilir mi acaba diyorum ama yemin ederim kaç kişi bakmadığımız yer kalmadı. Küçücük daha. Sokakta yaşayamaz. Hava cehennem sıcağı saatlerdir aç susuz ne haldedir kim bilir. Korkuyor mudur. Yoksa acaba camdan atladı da sokakta gören biri mi aldı götürdü diyorum. Atlasa bahçede olmaması imkansız çünkü. Hadi kapıdan çıktı gitti sokağa nereye kadar gidebilir ki. Karış karış aradık. Bir başına uzağa gidemez benim kızım, korkar. Allah beni kahretsin şu GPS’li tasmalardan alıp takmadım boynuna. Ev kedisi ne olabilir ki dedik durduk. Haftaya ilk doğum gününü kutlayacaktık. Bir daha kızımı göremeyeceğimi düşündükçe nefes alamıyorum.
Bana bir şey deyin kızlar. Nerede olabilir? Geri döner mi? Böyle kedisi kaybolup da sonradan dönen var mı? British. Sokak kedisi değil. Birkaç kez bahçeye inmek dışında evden çıkmışlığı yok. Evi bilir mi, dönmek istese bulabilir mi bilmiyorum. Mamasını koydum dışarıya. Komşulara, komşu çocuklarına ve civardaki tanıdıklara haber verdim görürlerse diye. Sağolsun bazı tanıdıklar akşam üzeri özellikle çıkıp arayacaklar tekrar. Ama o kadar uzağa bile gidemez ki benim kızım.