Kendimi yalnız hissediyorum çıkmazdayım

ezgilililili · 17 Kasım 2025

Herkese selam. 1,5 yaşında bi çocuğum var ve aslında onun için toparlamak zorunda olduğum için yazıyorum yoksa kendimden vazgeçmiş durumdayım. Çoğuna göre iyi bir hayatım vardır belki ama herkesin yaşamı kendine. Çocuktan sonra işi bırakmak zorunda kaldım kreş zamanına kadar bakacağım 2,5-3 yaşına kadar sonra çalışmayı düşünüyorum. Kendi Ailem ile konuşmuyorum eşimin ailesi sağolsunlar iyi ama asla kendi annemin yerini tutmuyor. Eşim ve kendi ailem tarafından sistematik bir şekilde yalnızlığa itildim. Evde tek başına ekransız çocuk büyütmeye çalışıyorum her gün birbirinin aynısı kendimi yosun gibi hissediyorum. Ne bir arkadaşım kaldı ne bir insan olanlarda beni tatmin etmiyor maalesef. Eşimle doğumdan sonra çok kavga ettik beni hiç önemsedi vs vs kilo aldım ve hala veremedim yeme atakları geçiriyorum. Annemlerle ile asla konuşmuyorum. Kendime kötü bir şey yapmaktan korkuyorum hep evladım var diyip kendime telkinde bulunuyorum. Psikolojik destek almak istedim eşim karşı çıktı emziriyorsun ilaç alamazsın dedi konuyu kapattı. Ondan gizli gitsem bile çocuğu kime bırakacağım ? Online alsam çocuk öğle uykusunda bi zırt pırt uyanıyor kendime terapi için ayıracak 1 saatim bile yok. Sizden ricam ne yapabilirim bana öneri verin manevi anlamda kendime nasıl yardımcı olabilirim.

mcbmcb68 · 18 Kasım 2025

ezgilililili .!.:
Herkese selam. 1,5 yaşında bi çocuğum var ve aslında onun için toparlamak zorunda olduğum için yazıyorum yoksa kendimden vazgeçmiş durumdayım. Çoğuna göre iyi bir hayatım vardır belki ama herkesin yaşamı kendine. Çocuktan sonra işi bırakmak zorunda kaldım kreş zamanına kadar bakacağım 2,5-3 yaşına kadar sonra çalışmayı düşünüyorum. Kendi Ailem ile konuşmuyorum eşimin ailesi sağolsunlar iyi ama asla kendi annemin yerini tutmuyor. Eşim ve kendi ailem tarafından sistematik bir şekilde yalnızlığa itildim. Evde tek başına ekransız çocuk büyütmeye çalışıyorum her gün birbirinin aynısı kendimi yosun gibi hissediyorum. Ne bir arkadaşım kaldı ne bir insan olanlarda beni tatmin etmiyor maalesef. Eşimle doğumdan sonra çok kavga ettik beni hiç önemsedi vs vs kilo aldım ve hala veremedim yeme atakları geçiriyorum. Annemlerle ile asla konuşmuyorum. Kendime kötü bir şey yapmaktan korkuyorum hep evladım var diyip kendime telkinde bulunuyorum. Psikolojik destek almak istedim eşim karşı çıktı emziriyorsun ilaç alamazsın dedi konuyu kapattı. Ondan gizli gitsem bile çocuğu kime bırakacağım ? Online alsam çocuk öğle uykusunda bi zırt pırt uyanıyor kendime terapi için ayıracak 1 saatim bile yok. Sizden ricam ne yapabilirim bana öneri verin manevi anlamda kendime nasıl yardımcı olabilirim.

Çok geçmiş olsun belliki zor dönemler geçirmiş ve geçiriyorsunuz ben 58 yaşındayım sizden büyüğüm ama ne yazık ki yaşananlar aynı oluyor ailenizle aranızdaki sorun düzelince siz iyi olacaksanız öncelikle bunu yapmayı deneseniz yaşadığınız sıkıntıyı bilmeden yorum yapıyorum affedin hatam olursa ama sorun çok büyük barış sağlanmıyorsa annesiniz sizde evladınıza dört elle sarılın size yapılan şeyleri yaşamaması için onu hem arkadaş hem evlat gibi yetiştirin eşler maalesef hep geçici bu sıkıntılar terapi ilaç neymiş diyor ama yaşayamadıkları için aynı kaygıları bilmiyorlar bilmeleride mümkün değil inşallah ailenizle sorununuzu çözersiniz ve evladınızı sağlıkla büyütürsünüz ben esma ül hüsna çekiyorun Ya Şafi Ya Rahim El Muahhir La havle dua ediyorum Nas Felak okuyorum daralınca sizde deneyin inşallah faydasını görürsünüz bir de İzzet Güllünün videoları varmış herkes onu söylüyor

ronua · 20 Kasım 2025

ben de sizin yaşadığınız şeyleri yaşadım. Ailemle görüşüyordum fakat annem öyle ilgili bir anne değildir. Lohusalığımda tek başımaydım, üstüne büyük depremi yaşadım. Eşimden ayrı çocuk büyütmek zorunda kaldım. İşe ara verdim. Çocukla evde yalnız kalmaktan korkuyordum. Düşündükçe kalbim sıkışıyordu. Hayatı da belirsizlikler çok zordu. Üstüne çocuğumun iştahsızlığı zayıflığı beni çok üzüyordu. Şimdi oğlum 3 yaşına girdi. Kreşe kaydettik. Ben işe gidiyorum. Her ne kadar zor olsa da işe başlamak çok iyi geldi. Sizin için de öyle olacak eminim. Biraz sabredin. Sonra işe başlarsınız.
Eşinizle konuşun. Desteğini beklediğinizi söyleyin. Çocuğunuzla oyun gruplarına gidebilirsiniz. Size iyi gelecek şeyler yapın. Mesela kendime yemek ısmarlayacağım. Kendime kıyafet alacağım vb. gibi.

Monota · 25 Kasım 2025

Şuan aynı şeyleri yaşıyorum 3 yaşında oğlum 3 aylık kızım var bana yardım edecek kimsem yok eşim anlıyırum seni diyo ama anladığı yok hep lafta sinir krizi geçiriyorum arada sabretmeye çalışıyorum

baskabirgalaksi · 26 Kasım 2025

ezgilililili .!.:
Herkese selam. 1,5 yaşında bi çocuğum var ve aslında onun için toparlamak zorunda olduğum için yazıyorum yoksa kendimden vazgeçmiş durumdayım. Çoğuna göre iyi bir hayatım vardır belki ama herkesin yaşamı kendine. Çocuktan sonra işi bırakmak zorunda kaldım kreş zamanına kadar bakacağım 2,5-3 yaşına kadar sonra çalışmayı düşünüyorum. Kendi Ailem ile konuşmuyorum eşimin ailesi sağolsunlar iyi ama asla kendi annemin yerini tutmuyor. Eşim ve kendi ailem tarafından sistematik bir şekilde yalnızlığa itildim. Evde tek başına ekransız çocuk büyütmeye çalışıyorum her gün birbirinin aynısı kendimi yosun gibi hissediyorum. Ne bir arkadaşım kaldı ne bir insan olanlarda beni tatmin etmiyor maalesef. Eşimle doğumdan sonra çok kavga ettik beni hiç önemsedi vs vs kilo aldım ve hala veremedim yeme atakları geçiriyorum. Annemlerle ile asla konuşmuyorum. Kendime kötü bir şey yapmaktan korkuyorum hep evladım var diyip kendime telkinde bulunuyorum. Psikolojik destek almak istedim eşim karşı çıktı emziriyorsun ilaç alamazsın dedi konuyu kapattı. Ondan gizli gitsem bile çocuğu kime bırakacağım ? Online alsam çocuk öğle uykusunda bi zırt pırt uyanıyor kendime terapi için ayıracak 1 saatim bile yok. Sizden ricam ne yapabilirim bana öneri verin manevi anlamda kendime nasıl yardımcı olabilirim.

Merhaba. Bir aylık kızım var, benzer şeyleri yaşıyorum şu an. Annem var şu an yanımda kırkı çıktığı gibi gidecek gün sayıyor ve bunu çok belli ediyor. Arkadaşlarımdan uzaklaştım yani onlat bendrn uzaklaştı ve ben bir şey yapamadım. Minik bebekle elimden bir şey gelmedi. Anlaşılamadım. Eşim hamileyken çok yardımcıydı ama bebekten sonra hiç destek olmamaya başladı. Kendi normal hayatına devam ederken ben haftasonu 2 saatliğine dışarı bebekle beni dışarı çıkarsın diye bekliyorum. Kilolarım hala benimle. Kendimi bakımsız hissediyorum. Bunları yazarken kendimi yalnız hissettiğim için ağlıyorum. Telkin ediyorum kendimi geçecek diye… psikolog değilim ya da bir terapistle görüşmüyorum ama mesleğim gereği psikolojiyle içli dışlıyım. Bibliyoterapi diye bir yöntem biliyorum. Kitaplarla iyileşme diye. Ona başlamayı düşünüyorum. Uygun kitapları araştırıyorum şu an. Şimdinin gücü diye bir kitap buldum. Onunla başlamayı düşünüyorum.
Bilmiyorum yazdıklarım iyi gelir mi. Yalnız olmadığını hissettirir mi. Ama kalbim seninle. Kendine iyi bak

Kendimi yalnız hissediyorum çıkmazdayım

Ayrıntılı Düzenleme

ezgilililili

Üye

mcbmcb68

Aktif Üye

ronua

Aktif Üye

Monota

Yeni Üye

baskabirgalaksi

Yeni Üye

Benzer Konular