- Katılım
- 28 Eylül 2022
- Mesajlar
- 1.520
- Emoji Skoru
- 5.616
- Puanlar
- 108
- Yaş
- 39
Ben 22 yaşında mezun olup direkt çalışma hayatına başlamıştım. Çok kısa sürede iyi de maaş almaya başlamıştım. O esnada canımdan çok sevdiğim sevgilim ise bir türlü üniversiteyi bitiremedi. 2,5 sene sonra notlarına baktığımda hala 1. Sınıftaydı. Fiziği 4 senede veremeyen zaten mühendis olamaz senin gelecek planın ne diye sordum. Bana ağlayarak “Sen başarılı olduğun için ben yetersiz hissedip odaklanamadım” dedi. Bunda bile kendini değil başkalarını suçlayacak kadar çocuksuydu. Ne kadar sevsem de o gün ilişkimi bitirdim. Şimdi 32 yaşındayız, bu sene üniyi yeni bitirdiğini duydum. Beklenebilir miydi evet beklenirdi ama bence başka sorunlarda da yeterince sorumluluk alamayacaktı bu yüzden ben kararımdan pişman değilim.
Sevgilinizin olgunlaşıp işe girmesini beklemek size kalmış, bence o döt onda yok ama karar sizin.
Ayrıca arkadaşlarınızın ilişkileriyle kesinlikle kıyaslama yapmayın yoksa bu durum sizi sürekli dibe çekecek ve hatta hayatta hep yanlış kararlar vermenize sebep olacaktır. Herkesin bu hayatta nasibi farklı. Hayatın kimseye iyi bir eş ve iyi maddi olanaklar sunmak gibi bir borcu yok. Bazılarına altın tepside sunulan şeylere sen tırnaklarınla kazısan da ulaşamayabilirsin. Çünkü dediğim gibi hayatın bize bir şeyler sunmak gibi bir sözü yok.
Çok mantıklı davranmışsınız valla tebrik ederim.
Mühendisim, kol gibi bir teknik üniversiteden mezunum, eşsek gibi zorlandım ama vaktinde bitirdim. Çünkü bitirmem gerekiyordu. O kadar uzun süre bitirememek sorumsuzluk. Onun suçunu bile size atmış şaka gibi.