- Katılım
- 17 Şubat 2026
- Mesajlar
- 102
- Emoji Skoru
- 101
- Puanlar
- 18
- Konu Sahibi budagecer5957
- #1
Annem oldum olasi sorunlu bir kadın. Her şeye kafasını takar her şeye alınır olmadik yerden sorun çıkarır. Küçük bardak sevmiyorum diye kendime büyük bardak aldığım için kafasinda kurup kurup sen evdeki tabak canaktan mi igreniyosun ondan mi kendine bardak aldin diye ağlayan biri öyle diyim.
Bugünkü soruna gelelim. Benim annem babam ayrı. 12-13 sene olacak bosanali. Ben annemle ve kardeşimle yaşıyorum ama babamla da ayni mahallede oturuyoruz her , zaman görüşüyorum gidip geliyorum. Burada bir sıkıntı yok.
Benim ciddi bir ilişkim var. Henüz nişan yüzük hiçbir şey yok ama ailelerimizle tanıştık ikimiz de, evlenme niyetimizi biliyorlar ama dedigim daha henüz ortada hiçbir şey yok isteme vs. Sadece öyle farazi şeyler konuşuldu yok babannenler de gelecek mi, ananenler de gelir bilmem ne.
Annem yine kendi bugün durduk yere bana gelip seni kimden isteyecekler dedi, ben de babamdan dedim. Çünkü benim bildiğim baba hayattaysa, gorusuluyorsa kiz babasindan istenir. Hiç aksi, farklı bir şey görmedim hayatımda. Ona da böyle söyledim "öyle olmuyor mu zaten, ben öyle biliyorum" diye. Birden triplere girdi "nasıl babandan istenecek ben hayatimda böyle şey duymadim, ikimizden de istemeleri gerek ne saçmalık" falan diye soylenmeye başladı. Ben de bilmiyorum anne ben böyle gördüm hep böyle biliyorum dedim. Şimdi salonda ağlıyor beni kardeşime şikayet ediyor ben anne yerine koyulmuyorum, ben sizin için bir hiçim bilmem ne diye. Kardeşim de beni savundu diye onunla da kavga etti kovdu odadan.
Uyuyacakken onun ağlamasını duydum sinirlerim tepeme geldi. Kalkıp kavga etmemek için zor duruyorum. Yanlış anlaşılmasın çok duygusal ve empatisi yüksek bir insanim ama 27 senem bu kadının bomboş aglamalariyla geçti. Artık uzulemiyorum yani sinirleniyorum sadece.
İnanın her şeyi o eksik kalmasin o uzulmesin diye dusunerek hareket ediyorum. Para durumum iyi olmamasına rağmen ne isterse almaya çalışıyorum içinde kalmasin diye. Yorgun da olsam onunla oturmaya sohbet etmeye çalışıyorum, elimden geldiğince dışarı cikarmaya çalışıyorum, bi yerlerden tatil ayarlamaya çalışıyorum kafasi dagilsin diye. Her derdini sıkıntısını dinliyorum çocukluktan beri. Koca görevi görüyorum bi nevi yani. Ama ne yaparsam yapayım memnun edemiyorum. Sadece evde oturup kendine uzulmek istiyor başka bir şeyi yok. Depresyon falan da değil karakteri böyle oldum olası. Babamla boşanmalarinin büyük bir sebebi de bu zaten. Ve ben cildirma raddesine geldim artık.
Bu konuda bir tavsiye istemiyorum sadece içimi dökmek istedim çok doluyum bu konuda. Konu asla hayır babamdan isteyecekler inadı falan değil bu arada, öyle oluyorsa ondan da istesinler ben bilmiyorum sadece nasıl olduğunu.
Bir de sormak istiyorum, ben mi yanlış biliyorum kiz babasindan istenmez mi??
Bugünkü soruna gelelim. Benim annem babam ayrı. 12-13 sene olacak bosanali. Ben annemle ve kardeşimle yaşıyorum ama babamla da ayni mahallede oturuyoruz her , zaman görüşüyorum gidip geliyorum. Burada bir sıkıntı yok.
Benim ciddi bir ilişkim var. Henüz nişan yüzük hiçbir şey yok ama ailelerimizle tanıştık ikimiz de, evlenme niyetimizi biliyorlar ama dedigim daha henüz ortada hiçbir şey yok isteme vs. Sadece öyle farazi şeyler konuşuldu yok babannenler de gelecek mi, ananenler de gelir bilmem ne.
Annem yine kendi bugün durduk yere bana gelip seni kimden isteyecekler dedi, ben de babamdan dedim. Çünkü benim bildiğim baba hayattaysa, gorusuluyorsa kiz babasindan istenir. Hiç aksi, farklı bir şey görmedim hayatımda. Ona da böyle söyledim "öyle olmuyor mu zaten, ben öyle biliyorum" diye. Birden triplere girdi "nasıl babandan istenecek ben hayatimda böyle şey duymadim, ikimizden de istemeleri gerek ne saçmalık" falan diye soylenmeye başladı. Ben de bilmiyorum anne ben böyle gördüm hep böyle biliyorum dedim. Şimdi salonda ağlıyor beni kardeşime şikayet ediyor ben anne yerine koyulmuyorum, ben sizin için bir hiçim bilmem ne diye. Kardeşim de beni savundu diye onunla da kavga etti kovdu odadan.
Uyuyacakken onun ağlamasını duydum sinirlerim tepeme geldi. Kalkıp kavga etmemek için zor duruyorum. Yanlış anlaşılmasın çok duygusal ve empatisi yüksek bir insanim ama 27 senem bu kadının bomboş aglamalariyla geçti. Artık uzulemiyorum yani sinirleniyorum sadece.
İnanın her şeyi o eksik kalmasin o uzulmesin diye dusunerek hareket ediyorum. Para durumum iyi olmamasına rağmen ne isterse almaya çalışıyorum içinde kalmasin diye. Yorgun da olsam onunla oturmaya sohbet etmeye çalışıyorum, elimden geldiğince dışarı cikarmaya çalışıyorum, bi yerlerden tatil ayarlamaya çalışıyorum kafasi dagilsin diye. Her derdini sıkıntısını dinliyorum çocukluktan beri. Koca görevi görüyorum bi nevi yani. Ama ne yaparsam yapayım memnun edemiyorum. Sadece evde oturup kendine uzulmek istiyor başka bir şeyi yok. Depresyon falan da değil karakteri böyle oldum olası. Babamla boşanmalarinin büyük bir sebebi de bu zaten. Ve ben cildirma raddesine geldim artık.
Bu konuda bir tavsiye istemiyorum sadece içimi dökmek istedim çok doluyum bu konuda. Konu asla hayır babamdan isteyecekler inadı falan değil bu arada, öyle oluyorsa ondan da istesinler ben bilmiyorum sadece nasıl olduğunu.
Bir de sormak istiyorum, ben mi yanlış biliyorum kiz babasindan istenmez mi??