Koruyucu ailelik, kariyer, endişelerim

Merhaba arkadaşlar… kafam çok dolu biraz içimi dökmek istiyorum çocuğumuz olmadı eşimde azosperm var… bizde koruyucu aile olarak bir evlat edinmeye karar verdik şuan çalışıyorum anaokulu öğretmeniyim fakat koruyucu aile olmamız durumunda mesleğimi bırakmam gerekecek aslında kaygım maddi değil kira gelirlerim var eşim zaten kendi işini yapıyor eşimin kazancı ile geçinebiliyoruz fakat etrafımda çocuk yaptığı için pişman olan çalışmadığı için kötü hisseden bunalıma giren mutsuz olan ama mutlu gibi davranan bir çok anne var benim iş hayatında olmamın sebebi kendi mesleğimi seviyorum fakat bir tarafımda çocuk sahibi olmayı çok ama çok istiyor dolayısıyla çocuk sahibi olduğum zaman iş hayatıma ara vereceğim ve bu bilinmezlikten çok korkuyorum açıkçası hayatımı bir anda değiştireceğim acaba nasıl hissederim daha önce deneyimlemediğim bir duygu çünkü annelik… çocuk istiyoruz hadi hemen yapalım hemen ailemize bir çocuk sokalım dediğimiz zaman oluyor mu doğru olan bu mu kalbim çok istiyor gerçekten anne olmayı çok istiyorum ama etrafımda gördüğüm o kadınlar gibi olmak hiç istemiyorum iyi bir anne olamazsam ya yeterli olamazsam ya kariyerimi bıraktığım için pişman olursam kafam o kadar karışık ki o kadar anne görüyorum ki kimi gerçekten çok mutlu kimi kendini çok kötü hissediyor keşke doğurmasaydım diyor neden? Mesela benim bir arkadaşım var meslektaşım çocuk çok istedi fakat çocuğuna annesi bakıyor ve arkadaşım çalışıyor Gerçekten kalbim o kadar istiyor ki anne olmayı… ama bilinmezlik beni çok korkutuyor umarım anlaşılmışımdır. Yeterli olamamaktan çok korkuyorum. Bir gün keşke mesleğimi bırakmasaydım dersem bu bir çocuğa çok büyük bir haksızlık olmaz mı...

Bunu deneyimlemeden bilemezsiniz ki.. Her anne aynı endişeleri taşır doğana kadar hatta doğumdan sonra. Sonrası sizin zihninizi nasıl şekillendirdiğiniz. Zorlu süreçlerde sürekli şikayetçi olup eski hayatınıza dönmek isterseniz kendinizi motive edemezseniz zor olur. Ama bir cana sahip çıkmak ona hayatın en güzel şeyi olan anneyi vermek bilmem ne ile ölçülür şu hayatta. Beklentilerinizi ve başınıza gelecekleri önceden bilmek ya da tecrübeli kişilerden dinlemek sonradan hayal kırıklığına uğramayı azaltır belki. Kendinizi hep kolaya odaklamayın ki sonradan hayal kırıklığı olmasın ama güzel ve mutlu anlarınız da çok olacaktır bu sizin içinizdeki anne kişiliği ile alaklı çocuğunuz için tüm zorluklara göğüs germek ve motive olmak kokusunu içinize çekince yorgunluğunuzu unutmak ya da sürekli çocuksuz halinizi düşünerek keyifli zamanlarınızı hatırlayarak hayıflanmak. Herşey zihinde bitiyor bir de tabi eşinizin destek olması bu süreçte çok önemli. Bir de zorlukların geçici olduğunu unutmamak gerekiyor gerçekten ve içindeyken uzun yorucu geliyor ama şöylr bi geriye bakınca geliyor geçiyor büyüyorlar ve büyüdükçe muhabbetiniz artıyor annelik bambaşka bişey

Neden yaptığınız mesleği bıraktığınızı anlamadım iki sene ara verirsiniz sonra bir sene bakıcı veya aile büyüğü ile idare eder sonra yanınınıza alırsınız.
Anne olanlar neden kariyerini bırakıyormuş ki?
Bir de mesleğiniz devam etmeniz için çok uygunken anlamadım ben.
Neden ikisinden birini seçmek zorunda olasınız ki???