- Katılım
- 23 Kasım 2024
- Mesajlar
- 381
- Emoji Skoru
- 195
- Puanlar
- 23
- Konu Sahibi deniz341000
- #1
Herkese merhaba Kızlar, hanımlar,
Öncelikle 25 gün önce doğum yapmış bir anne olduğumu söyleyerek konuya başlamak isterim. (Hamdolsun.)
Ben 4 aylık iken eşimden gördüğüm şiddet yüzünden evden ayırılıp boşanma sürecine girdim. Ailem arkamda olduğu için en azından bu konuda şanslı idim. Bir de o evden çıktıktan sonra hemen bir işe girdim. Kendime yeni bir düzen yeni bir hayat kurdum, Eşim çok kontrol delisi ve beni çok kısıtlayan narsist bir yapıya sahipti. Onun şiddete yönelik bir eğilimi olduğunda evlenmeden önce de farketmiştim. Ancak ayrılmak istediğimde bırakmadı, özürler diledi, kendini affettirdi vsvsvs... Önyargı ile yaklaşmamanızı çok rica edeceğim çünkü içinde bulunduğum durumun ve zorlu sürecin etkisi yeterince ağır. Ben kendisi ile severek evlendim. Bunu inkar edemem. Ama kocamın da beni sevdiğini sanıyordum, yanılmışım. Konu başlığımın da sanırım kendimce en can alıcı yeri de burası zaten ''YANILMIŞ OLMAM''...
Dediğim gibi 4 aylık iken ayrıldım ve zor bir süreç ile baş başa kaldım. Şimdi doğumdan sonra da hemen bir hafta sonra işe geri döndüm, çünkü mecburum paraya ihtiyacım var. Evin ve bebğimin mama bez vb. ihtiyaçları, hamdolsun ki komşularımız çok iyi insanlar çıktılar. ellerinden geleni yaptılar, biz bu süreçte kimseden bir şey istemedik, ama onlar insanlık edip (Rabbim bin kere hepsinden razı olsun ki) yardımcı oldular. Şimdi bu satırları iş yerimde göğüs kafesimin sıkışmasından bunalmış bir şekilde yazıyorum. Boşanma davam devam ediyor. Bana şiddet uyguladığı için de ceza davam da bir yandan. Bebeğim evde annesinin üzüntülerden sütünün gelmemesi sebebiyle keçi sütü mama formülü ile besleniyor. Belki de bunları düşündükçe daha da o lohusa depresyonuna giriyor gibi hissediyorum ama kendime hayır yok öyle birşey sadece yorgunsun yoksa gayet iyisin, bak sağlıklısın çalışıyorsun, hamdolsun evladında sağlıkla doğdu, ailen yanında işe geldiğinde gözün arkada diye kendime güç veriyorum. Ama işte gerçekten sürecin beraberinde getirdiklerinden biri de endişeler... Bunun da başlıca sebebi kalbimde rahmetli olmuş kocamın şiddete eğilimi ve öfke kontrolsüzlüğü. Evet şuan güvendeyim, Bebeğim benimle. peki ya sonra?... Sonrasını sonra düşünürsün anda kal diyebilirsin, haklısınız da ancak evden bir bez parçası almadan ayrılmış biriyim zaten, arkama bakmadan çıktım bu yola.
İlerisi nasıl olacak? Bu süreç nasıl ilerleyecek? Kaygılarımı nasıl hafifletebilrim? Sütüm olmadığı için duyduğum üzüntü? Evladıma böyle bir hayat sunmak mecburiyetinde kalmış olmanıın verdiği azap... Ve daha bir çok konu başlığı...
Acaba dedim benim gibi böyle bir süreci geçirmiş ya da çevresindeki yaşayanlardan tecrübe etmiş birileri var mıdır? Benim kelimelerle dahi kendime ifade edemediğim şu dönemimi nasıl biraz daha kendime kabullendirip atlatabilirim. Ya da kendime kabullendirmeye çalıştığım şu süreci zihnimin içinde yankılanan polyannacılık oynuyorsun diye seslenen bir sesin varlığını nasıl izah edebilrim bilemiyorum.
Biraz dertleşmeye ihtiyacım var. Umarım sizi sıkmadım.
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Öncelikle 25 gün önce doğum yapmış bir anne olduğumu söyleyerek konuya başlamak isterim. (Hamdolsun.)
Ben 4 aylık iken eşimden gördüğüm şiddet yüzünden evden ayırılıp boşanma sürecine girdim. Ailem arkamda olduğu için en azından bu konuda şanslı idim. Bir de o evden çıktıktan sonra hemen bir işe girdim. Kendime yeni bir düzen yeni bir hayat kurdum, Eşim çok kontrol delisi ve beni çok kısıtlayan narsist bir yapıya sahipti. Onun şiddete yönelik bir eğilimi olduğunda evlenmeden önce de farketmiştim. Ancak ayrılmak istediğimde bırakmadı, özürler diledi, kendini affettirdi vsvsvs... Önyargı ile yaklaşmamanızı çok rica edeceğim çünkü içinde bulunduğum durumun ve zorlu sürecin etkisi yeterince ağır. Ben kendisi ile severek evlendim. Bunu inkar edemem. Ama kocamın da beni sevdiğini sanıyordum, yanılmışım. Konu başlığımın da sanırım kendimce en can alıcı yeri de burası zaten ''YANILMIŞ OLMAM''...
Dediğim gibi 4 aylık iken ayrıldım ve zor bir süreç ile baş başa kaldım. Şimdi doğumdan sonra da hemen bir hafta sonra işe geri döndüm, çünkü mecburum paraya ihtiyacım var. Evin ve bebğimin mama bez vb. ihtiyaçları, hamdolsun ki komşularımız çok iyi insanlar çıktılar. ellerinden geleni yaptılar, biz bu süreçte kimseden bir şey istemedik, ama onlar insanlık edip (Rabbim bin kere hepsinden razı olsun ki) yardımcı oldular. Şimdi bu satırları iş yerimde göğüs kafesimin sıkışmasından bunalmış bir şekilde yazıyorum. Boşanma davam devam ediyor. Bana şiddet uyguladığı için de ceza davam da bir yandan. Bebeğim evde annesinin üzüntülerden sütünün gelmemesi sebebiyle keçi sütü mama formülü ile besleniyor. Belki de bunları düşündükçe daha da o lohusa depresyonuna giriyor gibi hissediyorum ama kendime hayır yok öyle birşey sadece yorgunsun yoksa gayet iyisin, bak sağlıklısın çalışıyorsun, hamdolsun evladında sağlıkla doğdu, ailen yanında işe geldiğinde gözün arkada diye kendime güç veriyorum. Ama işte gerçekten sürecin beraberinde getirdiklerinden biri de endişeler... Bunun da başlıca sebebi kalbimde rahmetli olmuş kocamın şiddete eğilimi ve öfke kontrolsüzlüğü. Evet şuan güvendeyim, Bebeğim benimle. peki ya sonra?... Sonrasını sonra düşünürsün anda kal diyebilirsin, haklısınız da ancak evden bir bez parçası almadan ayrılmış biriyim zaten, arkama bakmadan çıktım bu yola.
İlerisi nasıl olacak? Bu süreç nasıl ilerleyecek? Kaygılarımı nasıl hafifletebilrim? Sütüm olmadığı için duyduğum üzüntü? Evladıma böyle bir hayat sunmak mecburiyetinde kalmış olmanıın verdiği azap... Ve daha bir çok konu başlığı...
Acaba dedim benim gibi böyle bir süreci geçirmiş ya da çevresindeki yaşayanlardan tecrübe etmiş birileri var mıdır? Benim kelimelerle dahi kendime ifade edemediğim şu dönemimi nasıl biraz daha kendime kabullendirip atlatabilirim. Ya da kendime kabullendirmeye çalıştığım şu süreci zihnimin içinde yankılanan polyannacılık oynuyorsun diye seslenen bir sesin varlığını nasıl izah edebilrim bilemiyorum.
Biraz dertleşmeye ihtiyacım var. Umarım sizi sıkmadım.
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
