buraya yazıp yazmamakla çok düşündüm ama derdimi tek buraya anlaticagim baska yerim yok 20 yaşındayım ama sanki 20 yasında degilde 40 yaşındayım gibi hisediyorum aranızda aile sevgisi görmeyenler ilaki vardır beni anlarlar ,6 yıldır kardeşimle konuşmuyoruz ,annem de küçüklukten beri sevgi yerine şiddet görmüş biriyim ,köle gibi çalıştırmak ,babam da aynı şekilde çoçuken bile çocuklarla oyun oynamazdım korkudan , bençok gülerken bile babam bagırirdi az gülün benim hep dudagımda yarım kalırdı evlendim sorunlarım oldu hepsini ailem anlatım ama beni dinlemediler bile yani bir anne ve bir baba neden öz evladına acımaz ki?son zamanda gögsüm daralıyor ,aglamadigim bir gece bile yok ,kafam da intihar edip etmeyecegimi düşünüyorum bunu buraya neden yazdım çünkü derdimi dinleyecek kimsem yok