Herkese merhaba yeniden,
Dün genel ruh halimi düşünerek şu mesajı attım. Sonra telefonumu rahatsız etme moduna aldım. Çok defa aradı ama ben konuştuğumuzda beni suçlayacağını, “ne yapmaya çalışıyorsun” diyeceğini biliyorum. Ki zaten öyle bir mesaj da attı.
Mesaj:
Kocam olmasını istediğim insanın ne olursa olsun yanımda olmasını istiyorum. “Aileme sen anlatırsın, bunlar bize de musallat olur, ben kararlarının kesin olduğuna inanmıyorum” diyerek bana çözüm değil problemle, güven değil belirsizlikle gelmesini istemiyorum. Çünkü ben her koşulda “evet” demiştim sana. “Sen ailenden ayrılıp kendi işini kurdun, bak bu yüzden zorlanıyorsun” demedim. Seni anladım. Sana destek oldum. İsterdim ki sen de benim kararlarıma saygı duy. “Kimseye ihtiyacın yok, artık ben varım” demeni isterdim. Demedin. Ben arada kalacağım dedin. Benim eşime hayat iyi davranmamış, onu sımsıkı sarayım demedin. Aileme sen anlatırsın, bir de onların karşısında yansın canın dedin. Bana bile utanıp anlatmamışsın, bir de ailemin karşısında gururun incinir mi demedin. Ben gerçekten sevildiğime inanmıştım. Ben gerçekten yanımda olursun sanmıştım. Çünkü insanın içinden refleks olarak gelmez mi koruma isteği? Beni yarı yolda, yalınayak bıraktın. Artık biliyorum ki, sevgiyi hak etmek için çabalamam gerekmiyor; birinin bana inanması için üstüm başım kan revan oluncaya dek acı çekmeme gerek yok.
Yanımda duracak olan, zaten dimdik durur.
Tereddütsüz. Şartsız. Ama’sız.
