Merhaba, bu kadar yana yakıla fikir alma ihtiyacı duyduğum hiçbir an yaşamadım hayatımda. Yoksunluk krizine girmiş gibiyim ve ve bunu bir ölünün ardından yaşıyorum sanki. Oysa herkes hayatta, mutlu, güzel güzel yaşıyor. Neyse konuya gireyim;
On yıllık bir arkadaşım var, erkek. A olsun adı. A ile daha çocuk sayılacak yaşta tanıştık ve birbirimizi büyüttük. Zhinimizin ve kalbimizin içinde ne varsa birbirimizin eseri. Düşünmenin de duyguları yaşamanın da üzerine kitap gibi çalıştık. Onu hep sevdim ama tüm akranlarından geç büyüyen, çok kuralcı, hayatı kusursuz yaşamak isteyen ve bu nedenle her şeyden korkup kaçan biriydim. Kusursuz, yüce bir insan olmaya ve A'yı da kendimce öyle yapmaya çalıştım. O da benim gibiydi, belki biraz daha pasif, ama zıt düştüğümüz bir konu olmadı neredeyse.
Bu kusursuzluğu hazlar bozuyordu benim küçük dünyamda. Yine de A'nın yıllar önce attığı yakınlaşma adımına heyecanla karşılık verdim, yapıştım adeta. İçimde olmayan bir şeyi yaratmıştı. Ama sonra iki yeteneksiz olarak sırayla hatalar yaptık; bir o bir ben, ikimizde sevgimizden emindik sadece başarısız insanlardık işte. Ama hiç bir gün ayrılmadık. Ve birbirimize emek vermediğimiz, yalnız bıraktığımız tek bir an olmadı. Canımı ona emanet edip huzurla uyuyabilirim. Ve onu korumak için yürüyerek dünyanın diğer ucuna gidebilirim.
Lakin arkadaştan fazlası olma konusunda başarısızlıklar yaşadık. Yine de dediğim gibi asla uzaklaşmadık. Ben isim koyma sevdasına tutuldum nedense, hiç de öyle biri değilim ama çok kaygılı kişiliğim nedeniyle esir almak istedim onu, güya bunu da isim sağlayacaktı. O da bir yanaştı bir kaçtı, ama bu esnada yaptığımız hataların derecesi aynıydı bence.
Bu on yılda onun da benimde sevgilimiz olmadı. Zaten ben onu her şeyim olarak görüyordum. Mutluydum, ölene dek böyle yaşardım.
Şimdi ise o birisiyle konuşuyor. Ve ben işte ilk paragrafta hissettiklerimi yaşıyorum. Mide yanmasından uykusuzluğa kadar, bittim gittim sanki. Ve şaka değil bu, düşüyorum.
Ciddi değiller, sevgili değiller ve hatta doğru düzgün sohbet edemiyorlar. Kadın hakkında bunları biliyorum, kalanı sır. Bu A kişisi ile birlikte büyüdüğümüzden ve ben tam bie hayatsız olarak sadece kitaplarla yaşayan bir kişi olduğumdan oturup rahat on saat konuşabiliyorduk. Bunu başkalarında bulamıyor tabi. Dışarıda yığınla acayip zeki insan var ama biz saçmalıklarımızı bile birlikte yaratıp muhteşem düşünceler olarak damgaladık. Yani eksik ve fazla yanlarımız bir bütün oldu.
Yeni biriyle konuştuğunu öğrenince benim eteklerim tutuştu. Hayatının son günlerini yaşadığına inanan ve bunu engellemek isteyen bir deliye dönüştüm. Her şeyi yaptım, ilk defa ağladım mesela, suçladım, onlarca deda engelleyip geri açtım falan. Meğer gururla arkasını dönüp gidebilenlerden değil mişim. Elimde olsa ondan rıza almadan tutarım yanımda bir ömür.
Hâlâ buluşuyor, görüşüyoruz. Ona kendisini hep sevgili olarak gördüğümü söyledim. O da başkasıyla olmasam bile seni sevgili olarak görmem dedi, daha fazlasısın dedi, bu isteğim belki gelip geçer ama seninle kurduğumuz ilişki sonsuz dedi. Başkası olursa ben asla olmam dedim, umudum bitene dek dayanacağım dedim.
Aklınızda kötü bir adam canlanmasın. Dediğim gibi ikimizde çok hata yaptık. Anlatmak konuyu karmaşık hale getirecektir. Sadece beni silemez ve bende onu. Ve ben varken hayatında bir başkası da durmaz, kabul etmez kimse benim gibi birini. Kısacası A çıkmazda.
Zamanında yakınlaşmış, bundan keyif almış insanlar olarak şimdi bu durumda kurtulmamız mümkün mü? A'nın fikri değişir mi, nasıl değişir? Seni öyle görmüyorum diyen bir kişi geçmişi hatırlar mı? Belki öfkesinden belki inadından yapıyor olabilir mi? Onu nasıl etkim altına alabilirim?
Çok sayıda kitpa okudum, taktikler de denedim ama hemen yakaladı. Güldü. Dün bir mektup verdim ve içine her şeyi yazdım, bekliyorum da dedim.
Benimle iş planı yapıyor, birbirimize cidden hayatta ihtiyacımız var. O da bensiz ilerleyemez ben de onsuz. Ama bu mesele çözülmeli.
Değişir mi, beni sevgili olarak görmeye başlayabilir mi? Ona "hem dostluğu hem geceleri birlikte geçireceğin kişiyi aynı kişide bulsan kötü mü yani" dedim, o da keşke ama olmuyor işte dedi.
Fikrini nasıl değiştiririm. Onlarca defa düşün, hatırlayacaksın eski günleride dedim. O da tamam dedi, düşüneceğim dedi. Söz verdi. Ama bir daha konuyu açma da dedi, zor bir iş sürecinde ve bu konular ikimizide mahvediyor. Düşünmekten kaçıyor.
Böyle bir şey deneyimlemiş kimseler var mı? Dost, sevgili, arada bir şeyler ve sonra yeniden sevgili olan kimseler. Şansım var mı. Bir şey hissetmemek mümkün mü cidden? Ne olacks bu işin sonu? Hiç umut yok mu? Sihirli söz, sihirli hareket? Nasıl etkilerim nasıl her şeyi sende buluyorum dedirtirim.
Yardımınıza gerçekten çok ihtiyacım var.
