Merhabalar güzel anneler. Size umut olmak gönlünüze azıcıkta olsa su serpmek için yorum yapıyorum.
Ben ilk bebeğimi 19 haftalıkken rahim ağzı yetmezliğinden kaybettim. Bebeğimi öğrendiğimde myomlarımın da olduğunu öğrenmiştim, az çok tahmin edersinizki bekarken kadın doğuma muayeneye bir çok genç kız gibi hiç gitmemiştim. Keşke gitseydim, hiç ihtiyaç duymadım ama (kesinlikle buradan hanımlara sesleniyorum kesinlikle gebelik planlamadan önce muhakkak ön muayene olsunlar.) Ben bir aylık evliydim daha, hamile olduğumu ve myomlarımın olduğunu öğrendim… neyse çok uzatmamaya çalışacağım.
Bebeğimi kaybettikten sonra hangi doktora gittiysem kimi myomlar kimi rahim ağzı yetmezliğinden bu durumun yaşandığını söyledi velhasıl kelam ben gebelik planlamadan önce myom ameliyatı oldum.
Bir süre korundıktan sonra Bebek istediğimiz için çok şükür Rabbim nasip etti. 14. Haftamda tedbir amaçlı serklaj işlemim yapıldı ama bizde olaylar burada başladı… işlemimi yapan doktor sözde çok iyiydi çok araştırmıştım her anne gibi bebeğim için en iyi en doğru kararı vermek adına. Ama benim işlem yaptırdığım vicdansız doktor saçna sapan bir yere saçma sapan bir işlem yapmış! bunu gittiğim özeldeki devletteki tüm doktorlar hatta yeni mezun öğrenciler bile şokla söylüyorlardı “bu nasıl bir işlem, sakın dikişim var deme olurda rahimde açılma olursa bu işlemin bebeğine hiçbir faydası olmayacak” diye. Bütün dünyam başıma yıkılmıştı ne yapacağım nasıl yapacağım diye yemin ediyorum ağlamadığım bir günüm yoktu. Lavaboya gitmeye korkuyordum…
Şükürler olsun Rabbime yavrumu bana bağışladı o dikişlere hiç ihtiyacım kalmadan bebeğime 37+5. Haftada kavuştum.

Asıl süpriz Bebeğim 8 aylıkken oldu ben tekrar hamile kaldım

bu arada bana bakabilecek hiç kimsemiz yoktu etrafımızda eşimin de benim de ailelerimiz farklı şehirlerde ve gelebilecek durumda değillerdi. Annem doğumumda gelebildi sağolsun. Kv nin hiç imkanı yoktu olsa eminim ki koşa koşa gelirdi. Bu bebeğimde de yine tedbir amaçlı dikişim atıldı ama ilk bebeğimde ki gibi yatıp dinlenebilmek nerede küçücük yavrum var onunla sabahtan akşama kadar koştur koştur geçti günlerim inanın stres yapacak zamanım bile yoktu

ve şuan Allah'ım nasip ederse 12 ocakta sezeryan ile 2. Yavrumuza 38+4. Haftamızda kavuşacağız. İnanın bir bardak su isteyebilecek kimse yoktu etrafımda. Eşim evdeyken o ilgilendi evle çocukla işteykende ben bir şekilde idare ettim ama Rabbime emanet ettim iki yavrumu da birine kavuştum diğerine sayılı günlerimiz kaldı. İnanın hiç kolay süreçlerden geçmedik… ama sonu çok güzel 16 aylık dünyalar tatlısı yavrum abla olmak için gün sayıyor. Rabbim sizleri de en az bizim kadar mutlu etsin inşallah. Tedbirinizi alın gerisini Rabbime emanet edin